Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Ο Άγιος Απόστολος Τιμόθεος

Αποτέλεσμα εικόνας για Εικονεσ Ο Άγιος Απόστολος Τιμόθεος


22 Ιανουαρίου

Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Ιερές Μονές Παντελεήμονος Αγίου Όρους, Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων, Κύκκου Κύπρου, στο Κοπτικό Πατριαρχείο της Αιγύπτου και στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας.



Ο Άγιος Απόστολος Τιμόθεος, μαθητής του Αποστόλου Παύλου

«Ο Άγιος Τιμόθεος ήταν από την πόλη Λύστρα, από πατέρα ειδωλολάτρη και  μητέρα Ιουδαία, που λεγόταν Ευνίκη. Μαθήτευσε στον Απόστολο Παύλο και έγινε συνεργός του και κήρυκας του Θείου Ευαγγελίου, οπότε πήγε με τον Άγιο Ιωάννη τον ιδιαιτέρως αγαπημένο μαθητή του Κυρίου και κατέστη από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο επίσκοπος Εφέσου. Όταν λοιπόν εκβράστηκε ο Άγιος Ιωάννης από την θάλασσα (όπως ιστορεί και στα συγγράμματά του ο Ειρηναίος, ο επίσκοπος Λουγδούνων) και πήγε πίσω στην Έφεσο, κι' ύστερα οδηγήθηκε στην νήσο Πάτμο από τον βασιλιά Δομετιανό, ως εξόριστος, αυτός ο μακάριος Τιμόθεος πήρε την θέση του στην επισκοπή των Εφεσίων.

Κάποτε λοιπόν που οι ειδωλολάτρες, σε κάποια πατροπαράδοτη εορτή τους που ονομαζόταν «Καταγώγιο», στην πόλη των Εφεσίων, κρατούσαν είδωλα στα χέρια τους και έβαζαν κάποια από αυτά σαν προσωπεία πάνω τους και τραγουδούσαν με αυτά και επετίθεντο σε άνδρες και γυναίκες με ληστρικό τρόπο και έκαναν φονικά, ο μακάριος Τιμόθεος δεν άντεξε να βλέπει το άτοπο των ενεργειών τους, αλλά αντιθέτως έλεγχε την μάταια αυτή πλάνη τους, προτρέποντάς τους να αφήσουν τις αισχρές  πράξεις, οπότε φονεύτηκε από αυτούς, καθώς του επετέθησαν με ρόπαλα. Ύστερα δε το Άγιο λείψανό του μετακομίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε στον ναό των Αγίων Αποστόλων, όπου τελείται και η Σύναξή του».

Ο Άγιος Απόστολος Τιμόθεος θεωρείται ο αγαπημένος μαθητής του Αποστόλου Παύλου, τον οποίον ακολουθούσε συχνά στις ιεραποστολικές περιοδείες του και από τον οποίο δέχτηκε και τις δύο γνωστές ομώνυμές του επιστολές της Καινής Διαθήκης, την Α΄ και Β΄ προς Τιμόθεον. Και ως μαθητής του Παύλου, η αναφορά του ήταν προς τον Χριστό. Διότι αυτό είναι το γνώρισμα της ορθής μαθητείας στους Αποστόλους: να ακολουθούν τα ίχνη του Κυρίου. Θέλουμε να πούμε ότι οι Απόστολοι, ως γνωστόν, δεν είχαν γύρω τους μαθητές-οπαδούς, δεν δημιουργούσαν ένα είδος πνευματικού «γκέτο», αλλά αυτούς που τους ακολουθούσαν τους προσανατόλιζαν αμέσως στον μόνον Σωτήρα των ανθρώπων, τον Ιησού Χριστό. Εκείνον φανέρωναν οι ίδιοι, Εκείνον λοιπόν και «έβλεπαν» οι μαθητές τους.

Η υμνολογία της εορτής του Αγίου Τιμοθέου απαρχής, ήδη από τα πρώτα στιχηρά του εσπερινού, το ξεκαθαρίζει: 

«Θεόφρον Τιμόθεε, τρυφής τον χειμάρρουν έπιες, και θεοφρόνως επότισας Θεού επίγνωσιν τους θερμώς ποθούντας, τον Χριστόν μιμούμενος» - (Θεόφρον Τιμόθεε, ήπιες τον χείμαρρο της ομορφιάς του Θεού και φρονώντας σαν Εκείνον πότισες αυτούς που ποθούν θερμά την γνώση Του, μιμούμενος τον Χριστό). Ενώ ήταν μαθητής του Παύλου, τον Θεό «έπινε», Εκείνον δίδασκε, τον Χριστό εμιμείτο.

Ο Απόστολος Παύλος υπήρξε «καταπέλτης» σ' εκείνους που θέλησαν να αλλοιώσουν την αλήθεια αυτή, στην Κόρινθο. Όταν κάποιοι αποπειράθηκαν να ομαδοποιηθούν με κέντρο κάποιους Αποστόλους και όχι τον Χριστό, εκείνος αμέσως αντέδρασε με οξύτητα: «Τι είναι ο Πέτρος ή ο Παύλος ή ο Απολλώς; Μήπως αυτοί σταυρώθηκαν για χάρη σας; Του Χριστού είμαστε όλοι και σε Εκείνον ανήκουμε».

Αποτέλεσμα εικόνας για Εικονεσ Ο Άγιος Απόστολος Τιμόθεος

Ο Άγιος Απόστολος Τιμόθεος & ο Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης

Η κλήση του να γίνει χριστιανός και η συγκατάλεξή του μάλιστα στην χορεία των Αποστόλων δεν ήταν του Παύλου ή κάποιου άλλου Αποστόλου. Μπορεί ο Απόστολος Παύλος να ήταν το μέσον της κλήσεώς του, όμως Εκείνος που γοήτευσε την καρδιά του και την έλκυσε προς Αυτόν ήταν ο ίδιος ο Θεός, ο Οποίος «βλέποντας ως προγνώστης και παντογνώστης την ομορφιά της διανοίας του, τον αξίωσε να συλλειτουργεί με τους θείους Αποστόλους. Αυτός που με την σοφή Του πρόνοια φροντίζει για εμάς» - («Ιδών ο προγνώστης και Θεός σης διανοίας το κάλλος, Τιμόθεε, θείοις Αποστόλοις σε συλλειτουργείν κατηξίωσεν, ένδοξε, ο σοφή προνοία των καθ' ημάς προμηθούμενος»).

Η θέση αυτή του Αγίου υμνογράφου Θεοφάνους για τον Άγιο Τιμόθεο συνιστά αποκάλυψη στην ουσία του ίδιου του Χριστού για όλους τους ανθρώπους. «Ουδείς δύναται ελθείν προς με - είπεν ο Κύριος - εάν μη ο Πατήρ ο πέμψας με ελκύση αυτόν», κανείς δεν έρχεται προς τον Χριστό, χωρίς να ελκυστεί από τον Θεό Πατέρα. Κανείς με άλλα λόγια δεν γίνεται χριστιανός από μόνος του, άρα κανείς άνθρωπος, όσο σπουδαίο Ευαγγελικό έργο και αν επιτελεί, δεν μπορεί να καυχηθεί γι' αυτό: ούτε για την δύναμη του κηρύγματός του ούτε για την μεθοδικότητα και την οργανοτικότητά του. Αυτά είναι απλά μέσα, συνιστούν ίσως το πλαίσιο, δεν είναι όμως ο πυρήνας. 

Η χάρη του Θεού είναι η ουσία, γι' αυτό και ο Απόστολος Παύλος, σε άλλο σημείο των λόγων του, φτάνει στο σημείο να λέει, εξ αφορμής κάποιων που κήρυσσαν το όνομα του Χριστού από αντιπαλότητα προς τον ίδιο: είτε από καλή διάθεση το κάνουν είτε αντιδραστικά, αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι «Χριστός καταγγέλλεται».

Η αλήθεια ότι ο Θεός κινεί τα νήματα της κλήσεως τελικώς του ανθρώπου με την συνέργεια απλώς των ανθρώπων, δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε μία υποβάθμιση του ανθρώπινου παράγοντα. Η ισορροπία είναι λεπτή. Αν ο ίδιος ο Κύριος επανέλαβε τον Γραφικό λόγο ότι «δι' υμάς βλασφημείται το όνομά μου εν τοις έθνεσι», δηλαδή ότι το όνομα του Θεού βλασφημείται από τους απίστους εξαιτίας των θεωρουμένων κακών εκπροσώπων Του, αυτό σημαίνει ότι και ο ανθρώπινος παράγων δεν είναι αμελητέος ως προς το να κερδηθεί ή να χαθεί ο συνάνθρωπος. Γι' αυτό και έχει τεράστια σημασία να εκφράζεται η ορθή πίστη στον άνθρωπο ως ορθή πράξη.

Ο Άγιος υμνογράφος στην τρίτη ωδή του κανόνα του για τον Άγιο Τιμόθεο επισημαίνει και την διάσταση αυτή. «Με την νέκρωση των μελών της σαρκός σου, δηλαδή του αμαρτωλού σου φρονήματος, μακάριε Τιμόθεε, υπέταξες το χειρότερο στον φωτισμένο από τον Θεό λόγο, δίνοντας την ηγεμονία στο ανώτερο. 

Και έτσι κυριάρχησες στα πάθη σου και έκανες φαιδρά και λαμπρή  την ψυχή σου, καθώς ρυθμιζόσουν από τα διδάγματα του Παύλου» - («Νεκρών σου τα μέλη της σαρκός, τω λόγω καθυπέταξας την των χειρόνων, μάκαρ Τιμόθεε, ηγεμονίαν διδούς τω κρείττονι, και παθών εκράτησας και ψυχήν εφαίδρυνας, ρυθμιζόμενος Παύλου διδάγμασι»). Ο Απόστολος Παύλος ήταν ο Γέροντας, για να χρησιμοποιήσουμε μεταγενέστερο εκκλησιαστικό όρο, του Τιμοθέου. Εκείνος τον ρύθμιζε, τον καθοδηγούσε για να υπερβεί ο Τιμόθεος τα πάθη του, να καθαρίσει την καρδιά του, να φωτιστεί από τον Θεό, να βρει τον Θεό. Κι' αυτό το έκανε μ' έναν διπλό τρόπο: πρώτα με την αγιασμένη του ζωή: «Ο Παύλου του θείου στερρός μαθητής, διδασκάλου τοις ίχνεσιν έπεται» (Ο σταθερός μαθητής του θείου Παύλου, ακολουθεί τα ίχνη του διδασκάλου) έπειτα με την διδασκαλία του, είτε την προφορική είτε την γραπτή μέσω των επιστολών του.

Οι επιστολές μάλιστα που του έστελνε δεν είχαν χαρακτήρα  τυπικό ή απλώς συναισθηματικό, αλλά ήταν κατά κυριολεξία «ιερουργία του Ευαγγελίου». Ο Απόστολος παντού και πάντοτε βρισκόταν «κατ' ενώπιον του Θεού», «πάντα ενεργών εις δόξαν Θεού». «Ιερουργών Χριστού Ευαγγέλιον, εξ αρετών περιωπής, θεογράφους επιστολάς, Παύλος ο θειότατος, χαίρων εξαπέστειλεν, ως μαθητή σοι, Τιμόθεε» (Ιερουργούσε το Ευαγγέλιο του Χριστού από το ύψος των αρετών ο θειότατος Παύλος και με χαρά σου έστειλε ως μαθητή του, Τιμόθεε, θεόγραφες επιστολές).

Αποτέλεσμα εικόνας για Εικονεσ Ο Άγιος Απόστολος Τιμόθεος

Θα ήταν μεγάλη ευλογία να μελετούσαμε ή να ξαναμελετούσαμε τις επιστολές αυτές του Αποστόλου Παύλου.

Θα ήταν και πάλι ένας ευαγγελισμός των ψυχών μας.

παπα Γιώργης Δορμπαράκης 

 



Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης 

Link >
Ο Άγιος Απόστολος Τιμόθεος



Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Άγιος Μάξιμος ο Γραικός, φωτιστής και αναμορφωτής του Ρωσικού Έθνους!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Μάξιμος ο Βατοπαιδινός ή Γραικός


 21 Ιανουαρίου

Τα Λείψανα του Αγίου βρίσκονται στη Λαύρα Αγίας Τριάδος - Αγίου Σεργίου Μόσχας. Μέρος των λειψάνων του Αγίου, στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μητροπόλεις Άρτας και Σπάρτης & στο Παρεκκλήσιο της Οσίας Ξένης της Ρωσίδος στη Μάνδρα Αττικής.


   

Ο Άγιος Μάξιμος ο Βατοπαιδινός ή Γραικός, λογιώτατος μοναχός, διακρίθηκε ως θεολόγος, φιλόσοφος, συγγραφέας και ποιητής κατά τον 16ο αιώνα. Υπήρξε "φωτιστής και αναμορφωτής" του Ρωσικού Έθνους.

Γεννήθηκε στην Άρτα το 1470 από πλούσια, επιφανή και ευσεβή οικογένεια και ονομαζόταν Μιχαήλ Τριβώλης. Μετά την βασική παιδεία στα σχολεία Άρτας και Κέρκυρας πήγε στην Ιταλία για ανώτερες σπουδές. 

Ποθώντας να επιτύχει τον ύψιστο ανθρώπινο προορισμό, την θέωση, αφού διαπίστωσε την ματαιότητα κάθε επίγειας δόξας και σοφίας, αποφάσισε να αφοσιωθεί στον Κύριο και έγινε μοναχός στη Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Εκεί ασκήθηκε περίπου 10 χρόνια και απόκτησε τις υψηλές μοναχικές αρετές (υπακοής, εγκράτειας, ταπεινώσεως, ακτημοσύνης και αγάπης). Με την αδιάλειπτη προσευχή ένωσε την ψυχή του με τον Θεό και έγινε κατοικία του Αγίου Πνεύματος. Στην πλούσια βιβλιοθήκη της Μονής μελέτησε τα σπάνια βιβλία και χειρόγραφα και απόκτησε την σοφία των προγενεστέρων Οσίων. Οι Πατέρες της Μονής του ανέθεταν εργασίες εκτός Μονής, τις οποίες χρησιμοποιούσε ως ευκαιρίες για να στηρίξει τον λαό μας, που ήταν υπόδουλος στους Τούρκους. Το 1515 ο Τσάρος Βασίλειος Ιβάνοβιτς ζήτησε, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και από τον «Πρώτο» του Αγίου Hρους, έμπειρο, λόγιο και ενάρετο μοναχό για να μεταφράσει Εκκλησιαστικά κείμενα στην Ρωσική γλώσσα και να διορθώσει λανθασμένες μεταφράσεις και αντιγραφές της Αγίας Γραφής και Πατερικών κειμένων. Ο κλήρος έπεσε στον επιφανή μοναχό Μάξιμο τον οποίον υποδέχθηκαν στη Μόσχα ο μητροπολίτης Βαρλαάμ και ο Τσάρος το 1516.

Σχετική εικόνα

Ο Μάξιμος ανέπτυξε μεγάλο συγγραφικό, μεταφραστικό, διορθωτικό, ερμηνευτικό και συμβουλευτικό έργο. Υπήρξε ο πρώτος μύστης των Ρώσων στην Αρχαία Ελληνική φιλοσοφία και φιλολογία, εισήγαγε την τυπογραφία, φρόντιζε να μορφώνει πλήθος ανθρώπων, που έγιναν συνεχιστές του έργου του.

Αναδείχθηκε όχι μόνον Ιεραπόστολος αλλά και εκπολιτιστής του Ρωσικού λαού, που βρισκόταν σε κατάσταση αγραμματοσύνης και αμάθειας. Το ομολογιακό του έργο και η ιεραποστολική του δράση διήρκησε μια οκταετία. Του επιφύλασσε όμως βαρύ σταυρό.

Λόγω ατασθαλιών πολιτικών και ορισμένων εκκλησιαστικών φορέων, αναγκάσθηκε να διαμαρτυρηθεί και να ελέγξει κάποιους, με βάση τις Ευαγγελικές αξίες. Ο Μάξιμος αντιμετώπισε την έχθρα του Τσάρου και του νέου μητροπολίτη της Ρωσίας Δανιήλ, που αγνοούσαν το ειλικρινές ενδιαφέρον του Αγίου για την σωτηρία τους και τη ευθυδρομία της Ρωσικής Εκκλησίας.

Καταδικάσθηκε, ως δήθεν αιρετικός, σε ισόβια φυλάκιση σιδηροδέσμιος, σε στέρηση της μεταλήψεως των Θείων Μυστηρίων, σε απομόνωση και απαγόρευση της επικοινωνίας με τους υπόλοιπους πιστούς. Δεν του επιτρεπόταν η αλληλογραφία και η ανάγνωση βιβλίων. 

Στη φυλακή δύο σκληροί και απάνθρωποι δεσμοφύλακες τον βασάνιζαν για έξι χρόνια, όπως ο έγραφε ο ίδιος «ετηρούμην εγκάθειρκτος εν δεσμοίς και εθανατούμην δια του ψύχους, του καπνού και της πείνης». Πολλές φορές ο Μάξιμος έπεφτε σε πλήρη απώλεια των αισθήσεων, μέχρι νεκρώσεως. Συνολικά διετέλεσε σε σιδηρά δεσμά δεκατέσσερα χρόνια (1525-1539), το σύνολο δε του χρόνου της φυλακίσεώς του ήταν 26 χρόνια.

Ο Άγιος Μάξιμος τα υπέφερε όλα με υπομονή, ανεξικακία και πραότητα λόγω της ταπείνωσεώς του. Η υπομονή του οφειλόταν στην Θεία βοήθεια. Άγγελος, κατέβηκε στη φυλακή και του προσέφερε "Σώμα και Αίμα" του Κυρίου Ιησού.

Μετά από αυτό το θαύμα, μέσα σε Θεία έξαρση συνέθεσε, και έγραψε με κάρβουνο στον τοίχο της φυλακής, "Κανόνα στο Άγιον Πνεύμα". Ο Άγγελος που του εμφανίσθηκε τον προέτρεψε: «Μάξιμε, να κάνεις υπομονή εις τα ενταύθα δεινά δια να εκφύγεις τα δεινά της αιωνίου κολάσεως».

Έτσι από Θεία πληροφορία -απόκτησε πλήρη επίγνωση ότι εκπληρώνει το Θείο θέλημα- και με μεγάλη ταπείνωση πνεύματος έβαλε στην καρδιά του ότι αυτός είναι ο τελευταίος άνθρωπος πάνω στη Γη και ότι ο Κύριος επέτρεψε τα δεινά, για να τον οδηγήσει στην πνευματική τελειότητα.

Κατά την διαμονή του στην Μονή Οτρότς, από το 1531-1551, δόθηκε με Θεία νεύση, σχετική ελευθερία προς επικοινωνία, ενώ βρισκόταν στη φυλακή. Έτσι εξακολούθησε να μεταφράζει στην Ρωσική γλώσσα ιερά κείμενα, να συγγράφει αντιαιρετικά έργα χάριν προστασίας και διαφωτισμού του Ρωσικού λαού και να παρηγορεί τους όσους Χριστιανούς τον επισκέπτονταν στην φυλακή. Ο μητροπολίτης Μακάριος τον "έλυσε" από τον άδικο κανόνα της ακοινωνησίας (1543) που διήρκησε 18 χρόνια. Κατά διαστήματα παρακαλούσε θερμά να αφεθεί ελεύθερος, για να επιστρέψει στην πολυπόθητή του Μονή στον Άθωνα, δίχως όμως ανταπόκριση. Αιτήσεις για την απελευθέρωση του Αγίου Μαξίμου υπέβαλαν προς τον Τσάρο οι πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας καθώς και η Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Μάξιμος ο Βατοπαιδινός ή Γραικός

Η επιστροφή του κρίθηκε επικίνδυνη από τον Τσάρο και την τότε Εκκλησία, γιατί γνώριζε όλα τα αρνητικά της πολιτικής και Εκκλησιαστικής ζωής της Ρωσίας και φοβόντουσαν ότι θα τους εξέθετε στην κοινή γνώμη, επιπλέον δε, ότι θα φανέρωνε και την κακία που εφαρμόστηκε σ' αυτόν. Το 1551 ο νέος Τσάρος, διέταξε να μεταφερθεί στην Λαύρα του Αγίου Σεργίου, διακόπτοντας την ποινή της φυλάκισεώς του.

Ο Άγιος Μάξιμος, 86 ετών γέροντας, καταβεβλημένος από τις κακουχίες της ισόβιας φυλάκισεώς του, την 21η Ιανουαρίου του 1556 -ημέρα που η Εκκλησία τιμά τον ομώνυμο & προστάτη του Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή και στην Ιερά Μονή Βατοπαίδιου οι πατέρες και αδελφοί του τιμούσαν, κατα το έθος, την εορτή της Παναγίας της Παραμυθίας- παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Κυρίου, για να τον αναπαύσει από τους κόπους και τους πόνους του. 

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο προέβη στον κανονισμό ως Αγίου του Μαξίμου του Γραικού το 1988. Τον ίδιο χρόνο κανονίσθηκε ως Άγιος και από την Ρωσική Εκκλησία. Μετά τον θάνατό του ο Ρωσικός λαός τίμησε και ακόμη τιμά τον Μάξιμο τον Γραικό ως Άγιό του, διότι υπήρξε Όσιος και ο πρώτος φωτιστής και υπερασπιστής του. Η Εκκλησία της Ρωσίας, τελικά, υιοθέτησε όλες τις θεολογικές θεωρίες του και τις συμβουλές του περί τα εκκλησιαστικά και μοναστηριακά προβλήματα. Η μνήμη του εορτάζεται την 21η Ιανουαρίου. 

Η ανακομιδή του λειψάνου του έγινε την 21η Ιουνίου 1996 (π.ημ.), ενώ η παράδοση μέρους των λειψάνων του στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, έγινε την 8η Ιουλίου 1997 (π. ημ.). Οι εορτασμοί μετακομιδής του λειψάνου του στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, έγιναν την 14η Ιουλίου 1997 (π. ημ.).

 Ταις αυτού αγίαις πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν!


 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Μάξιμος ο Βατοπαιδινός ή Γραικός

Περί του τάφου του Αγίου Μαξίμου του Γραικού

Από το 1938 ο τάφος του Αγίου Μαξίμου του Γραικού αποτελούσε ένα σοβαρό πρόβλημα για την Εκκλησία της Ρωσίας, αλλά και για ολόκληρη την Ορθοδοξία, γιατί η θέση του δεν ήταν γνωστή και η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγίου καθίστατο ανέφικτη.

Στον μικρό ναό του Αγίου Πνεύματος, στην Λαύρα του Αγίου Σεργίου της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος, υπήρχε -πριν ανακαλυφθεί ο τάφος του Αγίου- ένα κενοτάφιο, συμβολικός τάφος, στον οποίο υπήρχε μία μεγάλη λάρνακα που είχε μόνο μία παλαιά μοναχική ενδυμασία του Αγίου. Στον τοίχο επάνω υπήρχε και μία μεγάλη εικόνα του, γνωστή στους Ρώσους από τα πολλά αντίγραφά της, μπροστά στην οποία ήταν πάντοτε αναμμένο ένα μεγάλο καντήλι. Πολλοί έκαναν το λάθος να τον θεωρούν πραγματικό τάφο. Σε πολλά βιβλία μάλιστα και άλλα σχετικά δημοσιεύματα, το κενοτάφιο αναφέρεται λανθασμένα ως τάφος. Επίσης, υπήρχε πλήρης βιβλιογραφική σύγχυση, ως προ το από ποιόν και πότε κτίστηκε πάνω στον τάφο ναϊδριο για τον Μάξιμο τον Γραικό και πότε αυτό γκρεμίστηκε. Γι΄ αυτούς τους λόγους θεώρησα απαραίτητο, το 1993, να συναθροίσω όλα τα απαραίτητα ιστορικά στοιχεία για την πραγματική θέση του τάφου του Αγίου Μαξίμου του Γραικού, αφού προηγουμένως είχα ήδη σημειώσει μία μικρή ιστορική αναδρομή πάνω σε προηγούμενες ερευνητικές προσπάθειες για την τελική επισήμανση του τάφου. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησα παλιές και νέες πηγές, ήτοι βιβλία και χειρόγραφα και κυρίως τον ειδικό φάκελο περί του συγκεκριμένου αυτού θέματος, που μελετούσε ο Ρώσος αρχαιολόγος και ιστορικός Sergey Beljaev.

Σχετική εικόνα

Ρωσική Εικόνα του Αγίου Μαξίμου του Γραικού, κλασσικής Ρωσικής τεχνοτροπίας του 19ου αιώνος, ευρισκομένη στο σκευοφυλάκιο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

Κατά την χρονική περίοδο, από το 1930 εως το 1940, το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος στο Ζαγκόρσκ μετατράπηκε από τις τότε άθεες κυβερνήσεις σε: α) Φοιτητική λέσχη, β) Οικοτροφείο και γ) Εκπαιδευτικό ίδρυμα.

Επίσης κατά την διάρκεια της δεκαετίας αυτής, έγιναν συντηρήσεις κτηρίων και ανακαινίσεις, γκρεμίστηκαν όλες οι μικρές εκκλησίες και οι ναϊσκοι και δίπλα στην Μονή οικοδομήθηκαν νέες πτέρυγες για να στεγάσουν διάφορες σχολές. Τότε ήταν που κατεδαφίστηκε το παρεκκλήσιο του Αγίου Φιλαρέτου, που είχε κτισθεί πάνω από τον τάφο του Μαξίμου του Γραικού και δίπλα στον Ναό του Αγίου Πνεύματος.

Ακριβώς στο μέρος αυτό, το 1942, κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και πριν από την επίθεση των χιτλερικών δυνάμεων κατά της Μόσχας, έγιναν ανασκαφές, όχι σε ολόκληρο τον χώρο, αλλά σε μερικές γωνιές του παρεκκλησίου και οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί της εποχής υπολόγισαν ότι εκ των τριών ανευρεθέντων εκεί τάφων, ο ένας ανήκε στον Μάξιμο τον Γραικό. Ο διευθυντής της Αρχαιολογίας και επικεφαλής των ανασκαφών, διεπίστωσε μάλιστα ότι οι δύο άλλοι ανήκαν σε ανθρώπους νεώτερης ηλικίας, πλην όμως τα γραπτά κείμενα με τα συμπεράσματά του, χάθηκαν γιατί ήταν άκληρος όταν πέθανε.

Στα συμπεράσματά του, μνημόνευε τα ονόματα επιφανών ανθρωπολόγων της Μόσχας. Επίσης τεκμηρίωνε με στοιχεία επιστημονικά και πραγματικά, ακόμη και τα συνταχθέντα πορίσματά του. Και ενώ τις πρόχειρες ανασκαφές του 1942-1943 θα ακολουθούσαν αργότερα σοβαρότερες -όπως αναφέρει το επίσημο έγγραφο που συνέταξε το επόμενο έτος ο διευθυντής της Αρχαιολογίας- τελικά αυτές δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω της εντάσεως του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην περιοχή. Ωστόσο, όλα αυτά τα χαμένα ιστορικά - αρχαιολογικά στοιχεία ανακαλύφθηκαν το 1960 στο σπίτι της αρχαιολόγου Rozanova, λίγες μέρες μετά τον θάνατό της.

alt

Ο Ι.Ν. του Αγίου Πνεύματος, στην Λαύρα του Αγίου Σεργίου της Ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος, στο Ζαγκόρσκ, στη βορειοδυτική γωνία του οποίου ευρίσκετο ο τάφος του Αγίου Μαξίμου του Γραικού

alt

Στον φάκελό της με τίτλο  «Ο τάφος του Αγίου Μαξίμου του Γραικού»  βρέθηκαν - μαζί με όλο το αρχαιολογικό ερευνητικό αρχείο - και φωτογραφίες που έδειχναν τον τάφο με τα ιερά οστά του Οσίου Μαξίμου του Γραικού. Βρέθηκε επίσης ένα κείμενο, με μαύρα γράμματα σε λευκό χαρτί, που συντάχθηκε κατά τον χρόνο των ανασκαφών των Ρώσων ανθρωπολόγων, οι οποίοι υποστήριζαν ότι τα οστά πρέπει να ανήκουν στον Άγιο Μάξιμο τον Γραικό. Ευτυχώς το έγγραφο αυτό περιλαμβάνεται στον φάκελο της Rozanova.

alt

Στο παλιό κενοτάφιο, πάνω ακριβώς από την κενή λάρνακα, υπήρχε μεγάλη εικόνα του Αγίου Μαξίμου του Γραικού και ένα καντήλι πάντοτε αναμμένο

alt

Πριν την ανακομιδή, στη λάρνακα υπήρχε μόνο μία μοναχική ενδυμασία

Όπως είναι γνωστό, η αρχαιολογική επιστήμη δεν μπορεί να αποδείξει υπεύθυνα, βασισμένη στα οστά του νεκρού, την χρονολογία που αυτός έζησε. Επίσης, ούτε η μέθοδος «άνθρακας 14» βοηθεί στο θέμα αυτό, διότι κατά κανόνα ισχύει για τις ανασκαφές παλαιολιθικών εποχών. Πιο έγκυρα αποδεικτικά στοιχεία για τον τάφο του Μαξίμου μπορούν να θεωρηθούν μόνο τα συμπεράσματα των ανασκαφών του 1942-1943, όπου υπεύθυνος ήταν ο διευθυντής της αρχαιολογίας Κρασνο-Παέτσεφ. Όταν πέθανε αυτός, γύρω στα 1950, ήταν μόνος του και το αρχείο του το παρέλαβε η αρχαιολόγος Rozanova, η οποία τότε ήταν διευθύντρια του τμήματος νομισμάτων του ιδρύματος «Μουσείο Πούσκιν» στη Μόσχα. Όταν πέθανε και αυτή το 1960, άκληρη, όλοι οι τότε γνωστοί μοσχοβίτες αρχαιολόγοι πήραν τα βιβλία, τους φακέλους και τα χειρόγραφα της, αναλαμβάνοντας κάθε ένας από ένα-δύο θέματα, για μελέτη, επεξεργασία και ενδεχόμενη έκδοση. Τελικά δεν έμεινε σχεδόν τίποτε από τα χειρόγραφά της, παρά μόνο λίγα τετράδια και χαρτιά πεταμένα και κάλεσαν τον νεαρό τότε επιστήμονα Sergey Beljaev μήπως βρει κάτι ενδιαφέρον, ώστε να ασχοληθεί με αυτό το θέμα με περαιτέρω έρευνα. Πράγματι, ο Beljaev ερεύνησε σωρούς χαρτιών μήπως ανακαλύψει κάτι αξιόλογο και βρήκε μερικά τετράδια με επιστημονικά έγγραφα-πορίσματα και παλιές φωτογραφίες για τον τάφο του Οσίου Μαξίμου του Γραικού, τα οποία πήρε για να τα μελετήσει ...

alt

Η Λάρνακα και το Ρωσικό Τροπάριο για τον Άγιο Μάξιμο τον Βατοπαιδινό, τον επονομαζόμενο Γραικό, τον εξ Άρτης

alt

Ιστορική φωτογραφία: Η τελετή της Ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Μαξίμου του Γραικού   


 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Μάξιμος ο Βατοπαιδινός ή Γραικός

Πηγές

diakonima.gr - saint.gr -Pemptousia.gr - filoivatopaidiou.wordpress.com   maximostrivolis.wordpress.com - pemptousia.ru - days.pravoslavie.ru


   

Link
Άγιος Μάξιμος ο Βατοπαιδινός ή Γραικός, "φωτιστής και αναμορφωτής" του Ρωσικού Έθνους

Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης



Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: "Περί Αγάπης"

alt

alt

1. Η αγάπη είναι μια αγαθή διάθεση της ψυχής, η οποία την κάνει να μην προτιμά κανένα από τα όντα περισσότερο από την γνώση του Θεού. Είναι όμως αδύνατον να φτάσει ν' αποκτήσει σταθερά αυτή την αγάπη όποιος έχει κάποια εμπαθή κλίση σε κάτι από τα γήινα.

2. Την αγάπη την γεννά η απάθεια. Την απάθεια την γεννά η ελπίδα στον Θεό. Την ελπίδα, η υπομονή και η μακροθυμία. Αυτές τις γεννά η καθολική εγκράτεια. Την εγκράτεια, ο φόβος του Θεού. Τον φόβο του Θεού τον γεννά η πίστη.

3. Εκείνος που πιστεύει στον Κύριο, φοβάται την κόλαση. Κι' εκείνος που φοβάται την κόλαση, εγκρατεύεται από τα πάθη. Εκείνος που εγκρατεύεται από τα πάθη, υπομένει όσα θλίβουν. Εκείνος που υπομένει όσα θλίβουν, θα αποκτήσει την ελπίδα στον Θεό. Η ελπίδα στον Θεό απομακρύνει τον νου από κάθε εμπαθή κλίση προς τα γήινα. Και όταν χωριστεί από αυτήν ο νους, θα αποκτήσει την αγάπη προς τον Θεό.

4. Εκείνος που αγαπά τον Θεό πάνω από όλα τα κτίσματά Του, προτιμά την γνώση Του κι' αδιάλειπτα με πόθο την προσμένει.

5. Αν όλα τα όντα έγιναν από τον Θεό και για τον Θεό, και ο Θεός είναι καλύτερος από τα δημιουργήματά Του, εκείνος που εγκαταλείπει τον Θεό και στρέφεται στα χειρότερα, φανερώνεται ότι προτιμά περισσότερο τα δημιουργήματα από τον Θεό.

6. Εκείνος που έχει προσηλωμένο τον νου του στην αγάπη του Θεού, καταφρονεί όλα τα ορατά, και το σώμα του ακόμη, σαν να είναι ξένο.

7. Αφού η ψυχή είναι ανώτερη από το σώμα, και ασυγκρίτως ανώτερος από τον κόσμο ο Δημιουργός Θεός, εκείνος που προτιμά το σώμα από την ψυχή και τον κόσμο από τον Θεό που τον δημιούργησε, αυτός δεν διαφέρει διόλου από αυτούς που λατρεύουν τα είδωλα.

8. Εκείνος που χώρισε τον νου του από την αγάπη του Θεού και την θεωρία και τον έχει δεμένο σε κάποιο από τα αισθητά, αυτός είναι που προτιμά το σώμα από την ψυχή και τα κτίσματα από τον Θεό που τα δημιούργησε.

9. Αν η ζωή του νου είναι ο φωτισμός που δίνει η πνευματική γνώση, κι' αυτόν τον γεννά η αγάπη προς τον Θεό, ορθά έχει λεχθεί πως δεν είναι τίποτε πιο μεγάλο από την θεία αγάπη.

10. Όταν με τον έρωτα της αγάπης ο νους μεταβαίνει προς τον Θεό, τότε δεν έχει διόλου αίσθηση για κανένα από τα κτίσματα. Καθώς καταφωτίζεται από το θείο και άπειρο φως, γίνεται αναίσθητος για όλα τα κτίσματα, όπως τα μάτια δεν βλέπουν τα άστρα όταν ανατέλλει ο ήλιος.

11. Όλες οι αρετές βοηθούν τον νου για να αποκτήσει τον θείο έρωτα, περισσότερο όμως απ' όλες η καθαρή προσευχή. Γιατί με αυτήν ο νους παίρνει φτερά και πετά προς τον Θεό, και βγαίνει έξω από όλα τα όντα.

12. Όταν ο νους αρπαχθεί μέσω της αγάπης από την θεία γνώση, και αφού βρεθεί έξω από τα όντα, αισθάνεται την απειρία του Θεού τότε. Όπως συνέβη στον Ησαϊα, από την έκπληξη έρχεται σε συναίσθηση της μηδαμινότητάς του και λέει με κατάνυξη τα λόγια του προφήτη: «Ω εγώ, ο άθλιος, τι συντριβή νοιώθω! Εγώ, ένας άνθρωπος που έχω χείλη ακάθαρτα, και ανάμεσα σε λαό που έχει χείλη ακάθαρτα κατοικώ, είδα με τα μάτια μου τον Βασιλέα, τον Κύριο Σαββαώθ».

13. Όποιος αγαπά τον Θεό, δεν μπορεί να μην αγαπήσει και κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του, αν και τον δυσαρεστούν τα πάθη εκείνων που δεν έχουν ακόμα καθαριστεί. Γι' αυτό και χαίρεται με αμέτρητη και ανέκφραστη χαρά για την διόρθωσή τους.

14. Ακάθαρτη είναι η ψυχή που είναι γεμάτη από κακούς λογισμούς, από επιθυμία και μίσος.

15. Εκείνος που βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του, προς οποιονδήποτε άνθρωπο για οποιοδήποτε φταίξιμό του, είναι εντελώς ξένος από την αγάπη προς τον Θεό. Γιατί η αγάπη προς τον Θεό δεν ανέχεται διόλου το μίσος κατά του ανθρώπου.

16. «Όποιος με αγαπά - λέει ο Κύριος - θα τηρήσει τις εντολές Μου. Και η δική Μου εντολή είναι να αγαπάτε ο ένας τον άλλον». Άρα λοιπόν εκείνος που δεν αγαπά τον πλησίον του, δεν τηρεί την εντολή του Κυρίου. Εκείνος που δεν τηρεί την εντολή, ούτε τον Κύριο μπορεί να αγαπήσει.

17. Μακάριος ο άνθρωπος που μπορεί να αγαπήσει κάθε άνθρωπο στον ίδιο βαθμό.

18. Μακάριος ο άνθρωπος που δεν προσηλώνεται σε κανένα πράγμα φθαρτό ή πρόσκαιρο.

19. Μακάριος ο νους που προσπέρασε όλα τα όντα και απολαμβάνει συνεχώς την Θεία ωραιότητα.

20. Εκείνος που φροντίζει για την σάρκα, πως να ικανοποιεί τις επιθυμίες της, και για πρόσκαιρα πράγματα έχει μνησικακία προς τον πλησίον του, αυτός λατρεύει την κτίση αντί του Δημιουργού.

21. Εκείνος που διατηρεί το σώμα του γερό και μακριά από ηδονές, το έχει σύνδουλό του για να υπηρετεί τα πνευματικά.

22. Όποιος αποφεύγει όλες τις κοσμικές επιθυμίες, κάνει τον εαυτό του ανώτερο από κάθε κοσμική υλικότητα.

23. Όποιος αγαπά τον Θεό, αγαπά δίχως άλλο και τον πλησίον του. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν μπορεί να φυλάει χρήματα. Τα διαχειρίζεται κατά το θέλημα του Θεού και τα μοιράζει σ' εκείνους που έχουν ανάγκη.

24. Όποιος κάνει ελεημοσύνη μιμούμενος τον Θεό, δεν κάνει διάκριση καλού και κακού, δικαίου και αδίκου στα απαραίτητα της ζωής, αλλά μοιράζει ίδια σε όλους κατά τις ανάγκες τους, αν και προτιμά για την αγαθή του προαίρεση τον ενάρετο από τον κακό.

25. Ο Θεός εκ φύσεως αγαθός και απαθής, όλους τους αγαπά εξίσου ως δημιουργήματά Του, αλλά τον ενάρετο τον δοξάζει επειδή αποκτά και την γνώση, ενώ τον κακό άνθρωπο, τον ελεεί λόγω της αγαθότητάς Του, και παιδεύοντάς τον σ' αυτόν τον κόσμο, τον φέρνει σε μετάνοια και διόρθωση. Έτσι και ο καλοπροαίρετος και απαθής άνθρωπος, όλους τους ανθρώπους τους αγαπά εξίσου. Τον ενάρετο και για την ανθρώπινη φύση του και για την καλή του προαίρεση. Τον κακό τον ελεεί και σαν συνάνθρωπό του και από συμπάθεια, επειδή ως ανόητος βαδίζει στο σκοτάδι.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

26. Η διάθεση της αγάπης δεν διαπιστώνεται μόνο με την παροχή χρημάτων, αλλά πολύ περισσότερο με την μετάδοση λόγου και με την σωματική διακονία.

27. Εκείνος που απαρνήθηκε ειλικρινά τα κοσμικά και υπηρετεί με αγάπη απροσποίητη τον πλησίον του, ελευθερώνεται γρήγορα από κάθε πάθος και μετέχει στην θεία αγάπη και γνώση.

28. Εκείνος που έκανε κτήμα του την θεία αγάπη, δεν κουράζεται να ακολουθεί συνέχεια τον Κύριό του, όπως λέει ο Θείος Ιερεμίας, αλλά υπομένει με γενναιότητα κάθε κόπο, κακολογία και ύβρη, χωρίς να σκέφτεται το κακό που του έκανε οποιοσδήποτε.

29. Όταν σε προσβάλλει κανένας ή σ' εξευτελίσει σε κάτι, τότε φυλάξου από τους λογισμούς της οργής, μήπως με την λύπη σε χωρίσουν από την αγάπη και σε μεταφέρουν στην χώρα του μίσους.

30. Όταν αισθανθείς πόνο επειδή κάποιος σε πρόσβαλε ή σε ντρόπιασε, να ξέρεις ότι ωφελήθηκες πολύ. Με το ντρόπιασμα βγήκε από μέσα σου η κενοδοξία.

31. Όπως η μνήμη της φωτιάς δεν ζεσταίνει το σώμα, έτσι πίστη χωρίς αγάπη δεν φέρνει στην ψυχή τον φωτισμό της γνώσεως.

32. Όπως το φως του ήλιου ελκύει το υγιές μάτι, έτσι και η γνώση του Θεού τραβά φυσικώς τον καθαρό νου στον εαυτό της με την αγάπη.

33. Νους καθαρός είναι ο νους που απομακρύνθηκε από την άγνοια και καταφωτίζεται από το Θείο Φως.

34. Ψυχή καθαρή είναι εκείνη που ελευθερώθηκε από τα πάθη και ευφραίνεται ακατάπαυστα με την θεία αγάπη.

35. Πάθος αξιοκατηγόρητο, είναι μια κίνηση της ψυχής παρά φύση.

36. Απάθεια είναι μια ειρηνική κατάσταση της ψυχής, κατά την οποία η ψυχή δύσκολα κινείται προς την κακία.

37. Εκείνος που απόκτησε τους καρπούς της αγάπης με τον ζήλο του, δεν χωρίζεται από αυτήν, ακόμη κι' αν υποφέρει μύρια κακά. Ας σε πείσει γι' αυτό ο Στέφανος ο μαθητής του Χριστού και οι όμοιοί του, που προσευχόταν για εκείνους που τον φόνευαν και ζητούσε να τους συγχωρήσει ο Θεός, επειδή ενεργούσαν έτσι από άγνοια.

38. Αν ιδίωμα της αγάπης είναι η μακροθυμία και η χρηστότητα, τότε εκείνος που θυμομανιάζει και ενεργεί δόλια, είναι φανερό ότι αποξενώνεται από την αγάπη. Κι' όποιος είναι ξένος από την αγάπη, είναι ξένος από τον Θεό, αφού ο Θεός είναι αγάπη.

39. «Μην πείτε, λέει ο Θείος Ιερεμίας, ότι είστε ναός του Κυρίου». Και εσύ μην πεις ότι «η απογυμνωμένη από έργα πίστη στον Κύριό μας Ιησού Χριστό μπορεί να με σώσει». Αυτό είναι αδύνατο, αν δεν αποκτήσεις και την αγάπη προς Αυτόν με τα έργα. Η γυμνή από έργα πίστη δεν ωφελεί, αφού και τα δαιμόνια πιστεύουν και τρέμουν.

40. Έργο αγάπης είναι η προς τον πλησίον ολόψυχη ευεργεσία και μακροθυμία και υπομονή, και η χρήση των πραγμάτων με ορθό λόγο.

41. Όποιος αγαπά τον Θεό, δεν λυπεί κανέναν, ούτε λυπάται από κανέναν για πρόσκαιρα πράγματα. Μια μόνο λύπη προξενεί και δοκιμάζει, την σωτήρια λύπη, την οποία ο μακάριος Παύλος και δοκίμασε και προξένησε στους Κορινθίους.

42. Εκείνος που αγαπά τον Θεό, ζει αγγελικό βίο πάνω στη Γη. Νηστεύει κι αγρυπνεί, ψάλλει και προσεύχεται, και για κάθε άνθρωπο σκέφτεται πάντοτε καλά.

43. Ότι επιθυμεί κανείς, εκείνο αγωνίζεται ν' αποκτήσει. Κι' από όλα τα αγαθά κι' επιθυμητά, ασύγκριτα πιο αγαθό και επιθυμητό είναι ο Θεός. Πόση λοιπόν επιμέλεια έχουμε χρέος να καταβάλουμε για να επιτύχουμε το φύσει αγαθό και επιθυμητό;

44. Μη μολύνεις την σάρκα σου με αισχρές πράξεις και μην λερώνεις την ψυχή σου με πονηρούς λογισμούς. Και η ειρήνη του Θεού θα έρθει σ' εσένα και θα φέρει την αγάπη.

45. Να καταπονείς το σώμα σου με νηστεία και αγρυπνία και ν' ασχολείσαι ακούραστα με την ψαλμωδία και την προσευχή. Και θα έρθει σ' εσένα ο αγιασμός της σωφροσύνης και θα φέρει την αγάπη.

46. Εκείνος που αξιώθηκε να λάβει την θεία γνώση και απόκτησε δια μέσου της αγάπης τον φωτισμό της, δεν θα παρασυρθεί ποτέ από το πνεύμα της κενοδοξίας. Εύκολα όμως παρασύρεται από αυτήν όποιος δεν αξιώθηκε την θεία γνώση. Αλλά αν ο άνθρωπος αυτός σε κάθε τι που πράττει έχει στραμμένο το βλέμμα του στον Θεό, με την αίσθηση ότι όλα τα πράττει γι' Αυτόν, εύκολα με την βοήθεια του Θεού θα απαλλαγεί από την κενοδοξία.

47. Όποιος δεν απόκτησε ακόμη την θεία γνώση, που εκδηλώνεται με την αγάπη, έχει μεγάλη ιδέα για όσα έργα κάνει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Εκείνος όμως που αξιώθηκε και την απόκτησε, λέει με βαθιά συναίσθηση τα λόγια που είπε ο Πατριάρχης Αβραάμ όταν είδε τον Θεό: «Εγώ είμαι χώμα και στάχτη».

48. Εκείνος που φοβάται τον Κύριο, έχει πάντοτε σύντροφό του την ταπεινοφροσύνη, και με τις ενθυμήσεις που αυτή προκαλεί, φτάνει στην θεία αγάπη και ευχαριστία. Φέρνει στον νου του την ζωή που έκανε πρωτύτερα στον κόσμο, και τα διάφορα αμαρτήματα και τους πειρασμούς που αντιμετώπισε από τον καιρό της νεότητάς του, και πώς απ' όλα εκείνα τον γλύτωσε ο Κύριος και τον μετέφερε από την ζωή των παθών στον κατά Θεόν βίο. Και μαζί με τον φόβο, αποκτά και την αγάπη, ευχαριστώντας πάντοτε με πολλή ταπεινοφροσύνη τον Ευεργέτη και Κυβερνήτη της ζωής μας.

49. Μη λερώσεις τον νου σου ανεχόμενος λογισμούς επιθυμίας και θυμού, για να μην ξεπέσεις από την καθαρή προσευχή και περιπέσεις στο πνεύμα της ακηδίας.

50. Τότε ο νους χάνει την οικειότητα που έχει με τον Θεό, όταν δέχεται πονηρούς ή ακάθαρτους λογισμούς να παραμένουν.

Σχετική εικόνα

51. Ο ανόητος, που τον οδηγούν τα πάθη, όταν αναστατώνεται από τον θυμό, βιάζεται να φύγει ασυλλόγιστα μακριά από τους αδελφούς. Άλλοτε πάλι, όταν καίγεται από την επιθυμία, μετανοιωμένος τρέχει να τους συναντήσει. Ο φρόνιμος όμως, και στις δύο περιπτώσεις κάνει το αντίθετο. Στην περίπτωση του θυμού, αφού κόψει τις αιτίες της ταραχής, απαλλάσσει τον εαυτό του από την λύπη προς τους αδελφούς. στην περίπτωση της επιθυμίας, συγκρατεί τον εαυτό του από την παράλογη παρόρμηση για συνάντηση άλλων.

52. Στον καιρό των πειρασμών μην εγκαταλείψεις το Μοναστήρι σου, αλλά υπόμενε με γενναιότητα τα κύματα των λογισμών, και μάλιστα της λύπης και της ακηδίας. Έτσι αφού δοκιμαστείς κατά θεία οικονομία με τις θλίψεις, θα αποκτήσεις βέβαιη ελπίδα στον Θεό. Αν όμως το εγκαταλείπεις, θα φανείς ανάξιος, άνανδρος και άστατος.

53. Αν θέλεις να μην ξεπέσεις από την αγάπη του Θεού, μήτε τον αδελφό να αφήσεις να κοιμηθεί στενοχωρημένος από σένα, μήτε εσύ να κοιμηθείς στενοχωρημένος εναντίον του. Συμφιλιώσου με τον αδελφό σου και τότε πήγαινε και πρόσφερε στον Χριστό με καθαρή συνείδηση το δώρο της αγάπης, με ένθερμη προσευχή.

54. Αν εκείνος που έχει όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, και δεν έχει αγάπη, δεν ωφελείται τίποτε σύμφωνα με τον Θείο Απόστολο, πόση επιμέλεια πρέπει να καταβάλουμε για να την αποκτήσουμε;

55. Αν η αγάπη δεν κάνει κακό στον πλησίον, εκείνος που φθονεί τον αδελφό και λυπάται για την προκοπή του και με ειρωνείες προσπαθεί να κηλιδώσει την υπόληψή του ή με όποια κακοήθεια τον επιβουλεύεται, πώς αυτός δεν αποξενώνεται από την αγάπη και δεν κάνει τον εαυτό του ένοχο για την Αιώνια Κρίση;

56. Αν η αγάπη είναι το πλήρωμα του νόμου, εκείνος που έχει μνησικακία για τον αδελφό και κάνει δόλια σχέδια εναντίον του και τον καταριέται και δοκιμάζει χαρά για κάθε πτώση του, πώς δεν καταπατεί τον νόμο και δεν είναι άξιος για την αιώνια κόλαση;

57. Αν εκείνος που κατηγορεί και κρίνει τον αδελφό του κατηγορεί και κρίνει τον θείο νόμο, και ο νόμος του Χριστού είναι η αγάπη, πώς δεν ξεπέφτει από την αγάπη του Χριστού εκείνος που καταλαλεί, και δεν προξενεί ο ίδιος στον εαυτό του την αιώνια κόλαση;

58. Μην παραδώσεις την ακοή σου στους λόγους όποιου καταλαλεί, ούτε τους δικούς σου λόγους στην ακοή ενός φιλοκατήγορου, μιλώντας ή ακούγοντας με ευχαρίστηση κατά του πλησίον σου, για να μη χάσεις την θεία αγάπη και βρεθείς απόκληρος από την αιώνια ζωή.

59. Μην δέχεσαι κατηγορίες κατά του πνευματικού σου πατέρα, μήτε να διευκολύνεις εκείνον που τον προσβάλλει, για να μην οργιστεί ο Κύριος για τα έργα σου και σε εξολοθρεύσει από την χώρα της ζωής.

60. Κλείνε το στόμα εκείνου που κατηγορεί τον άλλον, για να μην αμαρτάνεις μαζί του διπλή αμαρτία. Και συνηθίζοντας ο ίδιος σε καταστρεπτικό πάθος, και μη σταματώντας εκείνον που φλυαρεί κατά του πλησίον.

61. «Εγώ όμως σας λέω, είπε ο Κύριος, αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν, προσεύχεσθε για όσους σας βλάπτουν». Γιατί τα διέταξε αυτά; Για να σε ελευθερώσει από το μίσος, την λύπη, την οργή και την μνησικακία και να σε αξιώσει να λάβεις το μέγιστο απόκτημα, την τέλεια αγάπη, που είναι αδύνατο να την έχει όποιος δεν αγαπά εξίσου όλους τους ανθρώπους, κατά μίμηση του Θεού, ο οποίος αγαπά εξίσου όλους τους ανθρώπους και θέλει να σωθούν και να λάβουν πλήρη γνώση της αλήθειας.

62. «Όμως σας λέω να μην αντισταθείτε στον πονηρό, αλλά αν κανείς σε χτυπήσει στο δεξί μέρος του προσώπου, γύρισέ του και το άλλο. Και σ' αυτόν που θέλει να σε πάει στο δικαστήριο για να σου πάρει τον χιτώνα, άφησέ του και το ιμάτιο. Και αν σε αγγαρεύει κάποιος για ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο». Γιατί λέει αυτά ο Κύριος; Για να φυλάξει κι' εσένα χωρίς οργή, ταραχή και λύπη, και να διδάξει κι' εκείνον με την ανεξικακία σου. Και τους δύο πάλι, σαν καλός Πατέρας, να σας φέρει στον ζυγό της αγάπης.

63. Των πραγμάτων, με τα οποία κάποτε μάς έδενε κάποιο πάθος, έχουμε μέσα μας τις εμπαθείς φαντασίες. Όποιος λοιπόν νικά τις εμπαθείς φαντασίες, καταφρονεί οπωσδήποτε και τα πράγματα που αυτές απεικονίζουν. Γιατί ο πόλεμος εναντίον των ενθυμήσεων είναι τόσο χειρότερος από τον πόλεμο εναντίον των πραγμάτων, όσο είναι πιο εύκολο να αμαρτάνει κανείς με την διάνοια από το να αμαρτάνει με έργα.

64. Άλλα από τα πάθη είναι σωματικά και άλλα ψυχικά. Τα σωματικά έχουν τις αφορμές τους από το σώμα, τα ψυχικά από τα εξωτερικά πράγματα. Και τα δύο αυτά είδη παθών τα αφανίζουν η αγάπη και η εγκράτεια. Η πρώτη τα ψυχικά, η δεύτερη τα σωματικά.

65. Από τα πάθη, άλλα ανήκουν στο θυμικό μέρος της ψυχής, άλλα στο επιθυμητικό. Και τα δύο αυτά είδη κινούνται δια μέσου των αισθήσεων. Και κινούνται τότε, όταν η ψυχή βρίσκεται έξω από τα όρια της εγκράτειας και της αγάπης.

66. Τα πάθη του θυμικού μέρους της ψυχής είναι πιο δυσκολοπολέμητα από τα πάθη του επιθυμητικού. Γι' αυτό και δόθηκε από τον Κύριο εναντίον των παθών του θυμικού δυνατότερο φάρμακο, το οποίο είναι η εντολή της αγάπης.

67. Όλα τα άλλα πάθη, ερεθίζουν είτε το θυμικό μέρος της ψυχής, είτε το επιθυμητικό, είτε το λογιστικό, όπως είναι η λήθη και η άγνοια. Η ακηδία όμως, κυριαρχώντας σ' όλες τις δυνάμεις της ψυχής, κινεί όλα μαζί τα πάθη. Γι' αυτό και είναι το πιο βαρύ από όλα τα άλλα πάθη. Καλώς λοιπόν ο Κύριος, δίνοντας το αντίδοτό της, λέει: «Με την υπομονή σας, κερδίστε τις ψυχές σας».

68. Μην προσβάλεις ποτέ κανέναν αδελφό και μάλιστα χωρίς εύλογη αιτία, μην τυχόν επιστρέψει στον κόσμο μη μπορώντας ν' αντέξει την θλίψη, και έτσι δεν θα αποφύγεις τον έλεγχο της συνειδήσεως, που θα σου προξενεί πάντα λύπη στην προσευχή και θα αποδιώχνει τον νου από την παρρησία προς τον Θεό.

69. Μην ανέχεσαι τις υπόνοιες ή και τους ανθρώπους που σου μεταφέρουν σκάνδαλα άλλων. Γιατί εκείνοι που παραδέχονται σκάνδαλα με οποιονδήποτε τρόπο για εκείνα που συμβαίνουν προαιρετικά ή απροαίρετα, δεν γνωρίζουν τον δρόμο της ειρήνης, η οποία οδηγεί τους εραστές της δια μέσου της αγάπης στην γνώση του Θεού.

70. Δεν έχει τέλεια αγάπη εκείνος που αλλάζει διάθεση προς τους ανθρώπους ανάλογα με τον χαρακτήρα τους. Τον έναν π.χ. τον αγαπά και τον άλλον τον μισεί, ή τον ίδιο άνθρωπο άλλοτε τον αγαπά και άλλοτε τον μισεί για τις ίδιες αιτίες.

71. Η τέλεια αγάπη δεν διαχωρίζει κατά τις διαθέσεις των επιμέρους ανθρώπων την μία και κοινή ανθρώπινη φύση, αλλά αποβλέποντας σ' αυτήν, αγαπά εξίσου όλους τους ανθρώπους. Αγαπά τους ενάρετους ως φίλους. Τους κακούς τους αγαπά ως εχθρούς, και τους ευεργετεί και μακροθυμεί και υπομένει αν την βλάψουν, χωρίς να λογαριάζει διόλου το κακό, αλλά και πάσχει για χάρη τους, αν το καλέσει η περίσταση, για να τους κάνει και αυτούς φίλους, αν είναι δυνατόν. Αν δεν το κατορθώσει, δεν αλλάζει την διάθεσή της, αλλά φανερώνει τους καρπούς της αγάπης εξίσου προς όλους τους ανθρώπους. Γι' αυτό και ο Κύριός μας και Θεός Ιησούς Χριστός, δείχνοντας την αγάπη Του σ' εμάς, έπαθε για χάρη όλης της ανθρωπότητας και χάρισε σε όλους εξίσου την ελπίδα της αναστάσεως - αν και καθένας κάνει τον εαυτό του άξιο είτε για δόξα, είτε για κόλαση.

72. Εκείνος που δεν καταφρονεί την δόξα και την εξουδένωση, τον πλούτο και την φτώχεια, την ηδονή και την λύπη, δεν απόκτησε ακόμη τέλεια αγάπη. Γιατί η τέλεια αγάπη δεν καταφρονεί μόνον αυτά, αλλά και την πρόσκαιρη ζωή και τον θάνατο.

73. Άκουσε τι λένε εκείνοι που αξιωθήκανε να έχουν την τέλεια αγάπη: «Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; Θλίψη ή στενοχώρια ή διωγμός ή γυμνότητα ή κίνδυνος ή μάχαιρα; Καθώς λέει η Γραφή, για χάρη Σου θανατωνόμαστε όλη την ημέρα. θεωρηθήκαμε ως πρόβατα για σφαγή. Αλλά σ' όλα τούτα βγαίνουμε νικητές με την βοήθεια Εκείνου που μας αγάπησε. Πιστεύω απόλυτα ότι ούτε θάνατος, ούτε ζωή, ούτε άγγελοι, ούτε Αρχές, ούτε Δυνάμεις, ούτε τωρινά, ούτε μελλοντικά, ούτε ύψωμα, ούτε βάθος, ούτε καμμιά άλλη κτίση θα μπορέσει να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού που εκδηλώνεται με τον Ιησού Χριστό, τον Κύριό μας». 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

74. Άκουσε πάλι τι λένε για την αγάπη προς τον πλησίον: «Λέω αλήθεια, μάρτυς μου ο Χριστός, δεν ψεύδομαι. Η συνείδησή μου, που φωτίζεται από το Άγιον Πνεύμα, μαρτυρεί και αυτή, ότι έχω μεγάλη λύπη και πόνο αδιάκοπο στην καρδιά μου για τους ομοεθνείς μου Ιουδαίους. Θα ευχόμουν να χωριστώ εγώ από τον Χριστό για χάρη των αδελφών μου, των φυσικών συγγενών μου, οι οποίοι είναι Ισραηλίτες κ.λπ.». Παρόμοια είπαν και ο Μωυσής και οι άλλοι Άγιοι.

75. Εκείνος που δεν καταφρονεί την δόξα και την ηδονή, καθώς και την φιλαργυρία που συντελεί στην αύξησή τους και για χάρη τους υπάρχει, δεν μπορεί να κόψει τις αφορμές του θυμού. Εκείνος όμως που δεν τις κόβει, δεν μπορεί να επιτύχει την τέλεια αγάπη.

76. Η ταπείνωση και η κακοπάθεια ελευθερώνουν τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία, καθώς κόβει η μια τα πάθη της ψυχής και η άλλη τα πάθη του σώματος. Αυτό έκανε και ο μακάριος Δαϋίδ και προσευχόταν στον Θεό λέγοντας: «Δες την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου και συγχώρεσε όλες τις αμαρτίες μου».

77. Δια μέσου των εντολών Του, ο Κύριος κάνει απαθείς όσους τις εφαρμόζουν. Δια μέσου των θείων δογμάτων, χαρίζει σ' αυτούς τον φωτισμό της θείας γνώσεως.

78. Όλα τα δόγματα αναφέρονται ή στον Θεό, ή στα ορατά και τα αόρατα, ή στην πρόνοια και την κρίση του Θεού γι' αυτά.

79. Η ελεημοσύνη θεραπεύει το θυμικό μέρος της ψυχής. η νηστεία μαραίνει την επιθυμία. Η προσευχή καθαρίζει τον νου και τον κάνει επιτήδειο για την θεωρία των όντων. Γιατί ανάλογα με τις δυνάμεις της ψυχής, ο Κύριος μάς χάρισε και τις εντολές Του.

80. «Μάθετε από εμένα, λέει ο Κύριος, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά κ.λπ.». Η πραότητα διατηρεί ατάραχο το θυμικό μέρος της ψυχής. η ταπείνωση ελευθερώνει τον νου από την αλαζονεία και την κενοδοξία.

81. Ο φόβος του Θεού είναι δύο ειδών. Εκείνος που γεννιέται μέσα από τις απειλές της κολάσεως και κάνει να φυτρώνουν μέσα μας η εγκράτεια, η ελπίδα στον Θεό, η απάθεια και στην συνέχεια κατά φυσική τάξη η αγάπη. Και ο φόβος που είναι ενωμένος με την ίδια την αγάπη, και φέρνει πάντοτε στην ψυχή ευλάβεια, για να μην καταλήξει σε καταφρόνηση του Θεού εξαιτίας της παρρησίας που δίνει η αγάπη.

82. Τον πρώτο φόβο τον εκτοπίζει η τέλεια αγάπη, γιατί η ψυχή που την έχει δεν φοβάται πλέον την κόλαση. Τον δεύτερο φόβο τον έχει, όπως είπαμε, η αγάπη ενωμένο πάντοτε μαζί της. Στον πρώτο φόβο ταιριάζει ο λόγος: «Αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου». Στον δεύτερο φόβο ταιριάζει ο λόγος: «Δεν θα δοκιμάσουν στέρηση όσοι φοβούνται τον Κύριο».

83. «Νεκρώστε λοιπόν τα μέλη σας που σέρνονται στη Γη. Την πορνεία, την ακαθαρσία, το πάθος, την κακή επιθυμία και την πλεονεξία κ.λπ.». Με τη Γη εννοεί το σαρκικό φρόνημα. Πορνεία ονόμασε την έμπρακτη αμαρτία. Ακαθαρσία είπε την συγκατάθεση στην αμαρτία. Πάθος, τον εμπαθή λογισμό. Επιθυμία κακή ονόμασε την απλή παραδοχή του λογισμού και της επιθυμίας. Πλεονεξία είπε το υλικό που γεννά και αυξάνει το πάθος. Όλα λοιπόν αυτά, σαν μέλη του σαρκικού φρονήματος, διέταξε ο Απόστολος να νεκρώσουμε.

84. Η μνήμη, στην αρχή, φέρνει στον νου τον λογισμό χωρίς εμπάθεια. Και όταν αυτός μένει στον νου για καιρό, κινείται το πάθος. Αν αυτό δεν εξολοθρευθεί, λυγίζει τον νου στην συγκατάθεση. Μετά την συγκατάθεση αρχίζει η έμπρακτη αμαρτία. Ο πάνσοφος λοιπόν Απόστολος, γράφοντας προς τους Χριστιανούς που ήταν πρωτύτερα ειδωλολάτρες, διατάζει πρώτα να αφανίζουν το αποτέλεσμα της αμαρτίας. Κι' έπειτα με αντίστροφη σειρά, να καταλήγουν στην αιτία της αμαρτίας. Και η αιτία είναι, όπως είπαμε, η πλεονεξία που γεννά και αυξάνει το πάθος. Νομίζω ότι εδώ σημαίνει την γαστριμαργία, η οποία είναι μητέρα και τροφός της πορνείας. Γιατί η πλεονεξία είναι κακή όχι μόνο για τα χρήματα, αλλά και για την τροφή. Όπως και η εγκράτεια δεν εννοείται μόνο για τα φαγητά, αλλά και για τα χρήματα.

85. Όπως ένα σπουργίτι δεμένο από το πόδι, όταν πάει να πετάξει, πέφτει στο χώμα επειδή το τραβάει το σχοινί, έτσι και ο νους που δεν απόκτησε ακόμη την απάθεια και πετά προς την γνώση των επουρανίων, τραβιέται από τα πάθη στη Γη.

86. Όταν ο νους ελευθερωθεί τελείως από τα πάθη, τότε πορεύεται προς την θεωρία των όντων χωρίς να γυρίζει πίσω, βαδίζοντας πλέον προς την γνώση της Αγίας Τριάδας.

87. Όταν είναι καθαρός ο νους, δεχόμενος τα νοήματα των πραγμάτων προχωρεί μέσω αυτών στην πνευματική θεωρία. Όταν όμως από ραθυμία γίνει ακάθαρτος, τότε τα μεν νοήματα των άλλων πραγμάτων τα φαντάζεται απλώς (χωρίς να οδηγείται σε θεωρία), τα δε ανθρώπινα νοήματα που δέχεται, τα μετατρέπει σε αισχρούς ή πονηρούς λογισμούς.

88. Όταν πάντοτε, κατά τον καιρό της προσευχής, δεν ενοχλεί τον νου σου κανένα νόημα του κόσμου, τότε να ξέρεις ότι δεν είσαι έξω από τα όρια της απάθειας.

89. Όταν η ψυχή αρχίζει να αισθάνεται την ίδια την υγεία της, τότε και τις φαντασίες του ύπνου τις βλέπει χωρίς εμπάθεια και ταραχή.

90. Όπως το μάτι το ελκύει η ομορφιά των ορατών, έτσι και τον καθαρό νου η γνώση των αοράτων. Αόρατα εννοώ τα ασώματα.

91. Μεγάλο πράγμα είναι να μην κινείται κανείς σε κάποιο πάθος από τα πράγματα. Πολύ μεγαλύτερο όμως είναι να μένει απαθής απέναντι στις φαντασίες των πραγμάτων. Γιατί ο πόλεμος των δαιμόνων εναντίον μας με τους λογισμούς, είναι πολύ πιο φοβερός από τον πόλεμο μέσω των πραγμάτων.

92. Εκείνος που κατόρθωσε τις αρετές και πλούτισε με θεία γνώση, επειδή βλέπει τα πράγματα στην φυσική τους κατάσταση, πράττει τα πάντα και μιλά γι' αυτά κατά τις υπαγορεύσεις του ορθού λόγου, χωρίς να σφάλλει καθόλου. Γιατί από την ορθή ή μη ορθή χρησιμοποίηση των πραγμάτων, είναι που γινόμαστε ή ενάρετοι ή κακοί.

93. Σημάδι τέλειας απάθειας είναι να αναδύονται πάντοτε στην καρδιά χωρίς πάθος τα νοήματα των πραγμάτων, τόσο όταν είμαστε ξυπνητοί, όσο και στον ύπνο μας.

94. Ο νους αποβάλλει με την εκτέλεση των εντολών, τα πάθη. Με την πνευματική θεωρία των ορατών, τα εμπαθή νοήματα των πραγμάτων. Με την γνώση των αοράτων, την θεωρία των ορατών -τέλος κι' αυτήν την αποβάλλει- με την γνώση της Αγίας Τριάδας.

95. Όταν ο ήλιος ανατέλλει και φωτίζει τον κόσμο, φανερώνει και τον εαυτό του και τα πράγματα που φωτίζονται από αυτόν. Έτσι και ο Ήλιος της δικαιοσύνης, όταν ανατέλλει στον καθαρό νου, φανερώνει και τον εαυτό Του, και τους λόγους όσων έχουν γίνει από Αυτόν και όσων μέλλουν να γίνουν.

96. Δεν γνωρίζουμε τον Θεό από την ουσία Του, αλλά από τα θαυμαστά έργα Του και την πρόνοιά Του για τα όντα. Απ' αυτά, σαν μέσα από καθρέφτη, βλέπουμε την άπειρη αγαθότητα και σοφία και δύναμή Του.

97. Ο καθαρός νους κινείται ή μέσα στα χωρίς πάθος νοήματα των ανθρωπίνων πραγμάτων, ή στην φυσική θεωρία των ορατών ή των αοράτων, ή μέσα στο φως της Αγίας Τριάδας.

98. Όταν ο νους φτάσει στην θεωρία των ορατών, ερευνά ή τους φυσικούς λόγους τους ή τους λόγους που αυτοί υποδηλώνουν, ή ζητεί την ίδια την αιτία τους.

99. Όταν πάλι κινείται στη θεωρία των αοράτων, ζητεί και τους φυσικούς τους λόγους και την αιτία της υπάρξεώς τους και τα επακόλουθά της, και ποια είναι η σχετική με αυτά πρόνοια και κρίση.

100. Όταν ο νους φτάσει στον Θεό, ζητεί πρώτα να μάθει τους λόγους περί της ουσίας Του, καθώς φλέγεται από τον πόθο. Δεν μπορεί όμως να ικανοποιήσει τον πόθο του αυτόν (γιατί κάτι τέτοιο είναι τελείως αδύνατο σε όλα γενικώς τα λογικά δημιουργήματα). Έτσι παρηγορείται από την γνώση των σχετικών με τις ιδιότητες του Θεού. Δηλαδή της αιωνιότητας, της απειρίας, της απεριοριστίας, της αγαθότητας, της σοφίας, της δυνάμεως να δημιουργεί, να προνοεί και να κρίνει τα όντα. Το μόνο που μπορούμε να καταλάβουμε γι' Αυτόν, είναι η απειρία Του και το ότι είναι αδύνατον να γίνει γνωστός, όπως έχουν πει οι θεολόγοι Γρηγόριος και Διονύσιος Αεροπαγίτης.

Σχετική εικόνα

paterikakeime.blogspot.gr

pemptousia.ru

www.teologiepentruazi.ro


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης 

Link

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: "Περί Αγάπης"



Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ένας φλογερός πρόμαχος της Ορθοδοξίας!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής


21 Ιανουαρίου

 Άχειρ, άγλωττος, χείρα και γλώτταν φύεις. Και χερσί Θεού, Μάξιμε, ψυχήν δίδως. Εικάδι πρώτη πότμος Μαξίμου όσσ' εκάλυψεν


   

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, μέγας θεολόγος και Πατήρ της Εκκλησίας, ομολόγησε την Ορθόδοξη Πίστη σε μία εποχή που παρουσιάζει πολλές ο­μοιότητες με την δική μας.

Η πολιτική των τότε αυ­τοκρατόρων απέβλεπε σε πολιτικοκοινωνικές ενοποιήσεις σαν τις σημερινές. Ως πρόσφορο μέσον για την πραγματοποίησή τους θεωρήθηκε η υποστήριξη της αίρεσης του Μονοθελητισμού. Είχαν χρησιμοποιη­θεί και εκκλησιαστικοί άνδρες, οι οποίοι υποστήριζαν την αίρεση χάριν των κοσμικών αυτών σκοπιμοτήτων. Είχαν πιστέψει ότι ασκούν τάχα κάποια εκκλησια­στική οικονομία. Δυστυχώς, όλοι σχεδόν οι πατριαρ­χικοί θρόνοι είχαν πέσει στην αίρεση του Μονοθελη­τισμού. Η Ορθόδοξη Πίστη ζούσε μόνο στην συνεί­δηση του πιστού λαού και εκφραζόταν με το στόμα των ελαχίστων Ομολογητών, οι οποίοι την στερέω­σαν με το μαρτύριό τους.

Σύμφωνα με παλαιά Γεωργιανή παράδοση, ο τάφος του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού διατηρήθηκε μέχρι σήμερα κάτω από το Άγιο Βήμα του επ' ονόματι του Αγίου ναού, στο Τσαγκέρι της Γεωργίας. Ο ναός αυτός έχει ανεγερθεί πάνω στα ερείπια παλαιοτέρου ναού που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Αρσένιο και είχε λειτουργήσει ως μονή, όπου και είχε ενταφιασθεί το τίμιο λείψανό του μετά την κοίμησή του. Μάλιστα από τον τάφο του έβγαινε φως κάθε νύχτα και φώτιζε την περιοχή, γεγονός που πιστοποιούσε την αγιότητά του.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

 Mormantul Sfantului Maxim Marturisitorul / Ο Τάφος του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού

Κατά την κομμουνιστική περίοδο ο ναός είχε εγκαταλειφθεί, η ανάμνηση του Αγίου όμως έμεινε ζωντανή σε όλη την Γεωργία. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ο τοπικός επίσκοπος Στέφανος (Kalaijshvili), το 2010 εγκαινίασε μία σειρά αρχαιολογικών ανασκαφών στον ναό. Οι έρευνες είχαν επικεφαλή τον Revaz Christian, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Τυφλίδας. Οι έρευνες έβγαλαν στην επιφάνεια, στο πρώτο επίπεδο τα οστά τριών ατόμων και ενός ατόμου σε ένα δεύτερο επίπεδο. Σύμφωνα με τις ανθρωπολογικές έρευνες στη Γεωργία, την Γαλλία και την Ρωσία τα οστά του πρώτου επιπέδου ανήκουν στον Άγιο Μάξιμο και σε δύο μαθητές του, αφού σ' έναν από τους σκελετούς έλειπε το δεξί χέρι, ενώ στον λαιμό υπήρχε σοβαρό χτύπημα που προήλθε πιθανότατα από την εκρίζωση της γλώσσας, η δε ηλικία υπολογίζεται στο 83ο έτος.

Αυτές οι ανακαλύψεις έρχονται να συμπληρώσουν όσα γνωρίζαμε για τον Άγιο Μάξιμο. Τα μόνα γνωστά μέχρι σήμερα ήταν ότι το δεξί του χέρι, το οποίο έκοψαν οι αιρετικοί αντίπαλοί του, το πήραν οι μαθητές του και φυλάσσεται από τον 12ο αιώνα ως πολύτιμος πνευματικός θησαυρός στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής


   

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: Ένας πολυγραφότατος θεολόγος και ένας φλογερός πρόμαχος της Ορθοδοξίας

Του Αριστείδη Γ. Θεοδωρόπουλου (Εκπαιδευτικού)

Ανάμεσα στους διαπρεπέστερους θεολόγους και μαχητικότερους αγωνιστές της αμωμήτου Ορθοδόξου πίστεως, εξέχουσα θέση κατέχει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ο οποίος αναδείχθηκε «ουρανόφωτος φωστήρ της Εκκλησίας» και «πανάριστος μυστογράφος των αρρήτων», «κρουνός σοφίας» και «διδάσκαλος της ευσεβείας και τις σεμνότητος», «θεόπνευστο εγκαλλώπισμα των μοναζόντων» και «στερρός υπέρμαχος της αληθείας», όπως τόσα εύστοχα υμνείται και γεραίρεται μέσα από την Ιερά του Ακολουθία.

Ο της «Τριάδος εραστής» και «ένθεος μύστης» Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γεννήθηκε το 580 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γόνος επιφανούς αρχοντικής οικογένειας της Βασιλεύουσας. Οι ευσεβείς γονείς του τον βάπτισαν χριστιανό και φρόντισαν να αποκτήσει επιμελημένη και ανώτερη παιδεία. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι σύμφωνα με τον βιογράφο του έλαβε την «εγκύκλιον παίδευσιν» και μάλιστα η εκπαίδευσή του διήρκησε από το έκτο ή έβδομο έτος της ηλικίας του μέχρι το εικοστό πρώτο, γεγονός που τον κατέστησε ευρυμαθή και άνδρα εξαιρετικής διανοίας. Επιδόθηκε με ιδιαίτερη αγάπη στη φιλοσοφία και την ρητορική και αναδείχθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα μεγάλο πνευματικό ανάστημα που διακρινόταν για την ευφυϊα, τον υψηλό φιλοσοφικό στοχασμό, την ρητορική δεινότητα και την πολυμάθειά του. Γι' αυτό και όταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ηράκλειος ανήλθε στον θρόνο το 610, εκτιμώντας τα σπάνια χαρίσματά του, αλλά και την ενάρετη πολιτεία του, τον προσέλαβε σε νεαρή ηλικία στα αυτοκρατορικά ανάκτορα και τον τίμησε με το αξίωμα του «πρωτοασηκρήτου», ήταν δηλαδή ο επί των απορρήτων αρχιγραμματέας του αυτοκράτορος. Όμως στην θέση αυτή ο θεοφόρος Μάξιμος έμεινε μόνο τρία χρόνια, διότι αφενός η κοσμική ζωή των ανακτόρων δεν τον ανάπαυε, αφετέρου δε η ανάμειξη του αυτοκράτορος σε εκκλησιαστικά ζητήματα σε συνδυασμό και με διατάγματα που εναντιώνονταν στην πίστη των Ορθοδόξων, έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Έτσι το 613 παραιτήθηκε του αξιώματός του και αποφάσισε να εγκαταλείψει τις μάταιες τιμές του κόσμου και να αποσυρθεί στο απομονωμένο μοναστήρι της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Χρυσούπολη που βρισκόταν απέναντι από την Κωνσταντινούπολη. Εκεί εκάρη μοναχός και επιδόθηκε με τέτοιο ζήλο στην άσκηση, την προσευχή και την μελέτη της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, ώστε απόκτησε σύντομα τον σεβασμό όλων των μοναζόντων. Μάλιστα ο βιογράφος του αναφέρει ότι στεκόταν όρθιος όλη την νύχτα για να προσευχηθεί. Γι' αυτό και χαρακτηρίστηκε ως «ευλαβέστατος μοναχός». Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονιστεί ότι η απόλυτη αφοσίωσή του στην άσκηση σε συνδυασμό με την ολοένα και αυξανόμενη πνευματική του προκοπή, την αξιομνημόνευτη ταπεινοφροσύνη και την απαράμιλλη αρετή του, τον κατέστησαν τόσο αγαπητό και σεβαστό στους συμμοναστές του ώστε τον εξέλεξαν ηγούμενο της μονής, παρόλο που ως γεγονός δεν επιβεβαιώνεται επαρκώς από τους μελετητές. 

Όμως οι αλλεπάλληλες επιδρομές των Περσών τον ανάγκασαν το 624 να μεταβεί στην Κύζικο και να διαμείνει επί δύο έτη στην Μονή του Αγίου Γεωργίου. Εκεί είχε την ευκαιρία να συναναστραφεί με τον Επίσκοπο Ιωάννη, ενώ άρχισε να συντάσσει τα πρώτα του έργα που ήταν ασκητικά συγγράμματα για τον αγώνα εναντίον των παθών της ψυχής. Οι συνεχιζόμενες όμως επιδρομές των Αβάρων και των Περσών, οι οποίοι το 626 έφθασαν στα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως μετά από την από κοινού τους επίθεση, που αποκρούσθηκε όμως χάρη στη θαυματουργική επέμβαση της Θεοτόκου, τον ανάγκασαν να μεταβεί στην Κρήτη. Εκεί διέμεινε αρκετό χρονικό διάστημα, αγωνιζόμενος εναντίον των μονοφυσιτών θεολόγων. Κατόπιν μετέβη στην Κύπρο και το 632 έφθασε στην βόρεια Αφρική και συγκεκριμένα στην Καρχηδόνα.

Εκεί γνώρισε τον μοναχό Σωφρόνιο, τον και μετέπειτα Πατριάρχη Ιεροσολύμων, ο οποίος εγκαταβίωνε μαζί με άλλους μοναχούς που είχαν έρθει πρόσφυγες από την Παλαιστίνη στη Μονή Ευκρατά. Οι δύο άνδρες συνδέθηκαν μεταξύ τους πνευματικά και ανέλαβαν από κοινού τον σθεναρό αγώνα εναντίον της αιρέσεως του Μονοθελητισμού, η οποία αποτελούσε την τελευταία έκφραση του Μονοφυσιτισμού.

Οι υποστηρικτές του Μονοθελητισμού ισχυρίζονταν ότι στον Χριστό δεν υπάρχουν δύο θελήσεις, η θεία και η ανθρώπινη, αλλά μόνο η θεία, η οποία και απορρόφησε τελείως την ανθρώπινη. Όμως ο θεοφόρος Μάξιμος, κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Καρχηδόνα, κατέδειξε ότι ο Χριστός ενεργεί ανθρωπίνως ότι είναι θεϊκό με τα θαύματά Του και θεοπρεπώς ότι είναι ανθρώπινο κατά το ζωοποιόν Πάθος Του. Αλλά και ο Σωφρόνιος αμέσως μετά την εκλογή του στον πατριαρχικό θρόνο των Ιεροσολύμων δημοσίευσε μία εγκύκλιο επιστολή, στην οποία προσδιόριζε ότι ενώ η θεία και η ανθρώπινη φύση έχει η κάθε μία την δική της ενέργεια και το πρόσωπο του Χριστού είναι ένα, οι φύσεις και οι ενέργειές Του είναι δύο.

Σχετική εικόνα 

Όμως ο αγώνας και η αντίσταση εναντίον του Μονοθελητισμού συνεχίστηκε και μετά τον θάνατο του Πατριάρχου Σωφρονίου το 638 και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση μετά από την έκδοση της «Έκθεσης», δηλαδή του διατάγματος από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο που ήταν υποστηρικτής του Μονοθελητισμού. Σύμφωνα μ' αυτό το διάταγμα η αιρετική διδασκαλία των μονοθελητιστών επιβαλλόταν πλέον επισήμως μετά τη σύγκληση ενδημούσας Συνόδου στην Κωνσταντινούπολη από τον Πατριάρχη Πύρρο, ο οποίος είχε συντάξει το διάταγμα με απώτερο σκοπό την ένωση των μονοφυσιτικών Εκκλησιών της Ανατολής με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Όταν όμως ο Πατριάρχης Πύρρος εκθρονίστηκε, κατέφυγε το 641 στην Καρχηδόνα, όπου συναντήθηκε με τον Μάξιμο. Εκεί του δόθηκε η ευκαιρία να συζητήσει δημόσια με τον θεορρήμονα πατέρα και φλογερό πρόμαχο της Ορθοδοξίας για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Κατά την διάρκεια του έντονου διαλόγου, ο σοφός και θεηγόρος Μάξιμος κατέδειξε ότι ο Λόγος του Θεού από την απεριόριστη αγάπη για το δημιούργημά Του, προσέλαβε πλήρως την ανθρώπινη φύση, χωρίς όμως να αλλοιωθεί η ελευθερία τηςΈτσι η ανθρώπινη ελευθερία ενώθηκε με τον Θεό στο πρόσωπο του Χριστού. Αναπτύσσοντας ο Μάξιμος με τόση ευστοχία και πειστικότητα την επιχειρηματολογία του, υποχρέωσε τον Πύρρο να πεισθεί για το εσφαλμένο των θέσεών του. Γι' αυτό και ο εκθρονισθείς Πατριάρχης μετέβη στη Ρώμη για να αποκηρύξει την αιρετική διδασκαλία του Μονοθελητισμού και να ζητήσει μετάνοια από τον Πάπα Μαρτίνο Α'. Όμως ο Πύρρος ενστερνίστηκε και πάλι τις μονοθεληστικές του απόψεις και αφορίσθηκε από τον Πάπα Θεόδωρο, ενώ το 654 επανεξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αλλά μετά από τέσσερεις μήνες απεβίωσε.

Βλέποντας ο θεηγόρος Μάξιμος ότι η φοβερή αίρεση εξαπλώνεται ολοένα και περισσότερο στην Ανατολή, αποφάσισε να μεταβεί στη Ρώμη το 646 και να συνεχίσει από εκεί τον αγώνα του εναντίον της κακοδοξίας.    

Άλλωστε η Αίγυπτος είχε καταληφθεί από τους Άραβες και πλήθος Ελλήνων κατέφευγε στην Ιταλία. Στο μεταξύ ο αυτοκράτορας Κώνστας Β΄ (641-668) κοινοποίησε το 648 τον «Τύπο», δηλαδή ένα διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο απαγόρευε στους χριστιανούς να συζητούν για δύο φύσεις και δύο θελήσεις στο πρόσωπο του Χριστού. Το γεγονός μάλιστα αυτό οδήγησε και στην δίωξη των Ορθοδόξων. Γι' αυτό και κατά την προτροπή και σύσταση του Μαξίμου ο νεοεκλεγείς Πάπας Μαρτίνος Α΄ συγκάλεσε Σύνοδο στη Ρώμη το 649, η οποία έμεινε γνωστή ως Σύνοδος του Λατερανού.

Η συγκληθείσα αυτή Σύνοδος καταδίκασε τον Μονοθελητισμό και απέρριψε τον «Τύπο», το αυτοκρατορικό αυτό διάταγμα του 648. Μάλιστα η συμμετοχή του Αγίου Μαξίμου υπήρξε αποφασιστική, αφού όλοι θαύμασαν τη μαχητικότητα και την πειστική του επιχειρηματολογία που αποστόμωσε όλους τους διώκτες της Ορθοδοξίας. Παράλληλα συνέγραψε πολλά συγγράμματα που εναντιώνονταν στην θρησκευτική πολιτική του αυτοκράτορος Κώνσταντος Β΄. 

Η μαχητική του όμως αυτή δράση εξόργισε τον αυτοκράτορα, ο οποίος διέταξε την προσαγωγή του στην Κωνσταντινούπολη με την κατηγορία της απείθειας σε αυτοκρατορικό πρόσταγμα, της συνωμοσίας και της συμμετοχής σε στάση, ενώ έστειλε στη Ρώμη στράτευμα για να συλλάβει τον ανάπηρο Πάπα Μαρτίνο Α΄. Έτσι το 653 συνελήφθη ο Πάπας και οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου φυλακίσθηκε μαζί με κοινούς εγκληματίες και εκτέθηκε στο κρύο και την πείνα. Το 654 δικάστηκε και το 655 εξορίσθηκε στην Χερσώνα της Κριμαίας, όπου απεβίωσε εξαθλιωμένος.

Στο μεταξύ ο Άγιος Μάξιμος είχε ήδη συλληφθεί από τον έξαρχο της Ιταλίας Θεοδόσιο κατ' εντολήν του αυτοκράτορος Κώνσταντος και οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τους τέσσερεις μαθητές του, τον πιστό μαθητή του, τον Αναστάσιο, έναν άλλο Αναστάσιο που ήταν αποκρισάριος του Πάπα, τον Θεόδωρο και τον Ευπρέπιο. Κατόπιν τους έκλεισαν στη φυλακή μερικούς μήνες και τον Μάιο του 655 δικάστηκε ο Μάξιμος ως εχθρός και εγκληματίας του κράτους με την κατηγορία της πολιτικής συνωμοσίας, αφού αντιτάχθηκε στην αυτοκρατορική εξουσία και συνέβαλε στην κατάκτηση της Αιγύπτου από τους Άραβες, ενώ με την διδασκαλία του έσπειρε την διχόνοια μέσα στην Εκκλησία.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Εικόνα: agioskosmas.gr

Ο σοφός και μακάριος όμως Μάξιμος απάντησε με παρρησία και με ανδρείο φρόνημα στις συκοφαντίες και τις βασανιστικές ανακρίσεις και δήλωσε ότι είναι έτοιμος να διακόψει την κοινωνία με όλους τους πατριάρχες, ακόμη και να θανατωθεί, παρά να προδώσει την πίστη του. Γι' αυτό και δήλωσε με απόλυτη ηρεμία ότι δεν τον απασχολεί, εάν οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες είναι ενωμένοι ή διαιρεμένοι, αλλά αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να μείνει προσηλωμένος στην ορθή πίστη. Άλλωστε, όπως τόνισε, ο ορισμός των δογμάτων της Εκκλησίας είναι έργο των ιερέων και όχι των αυτοκρατόρων, αφού αυτός που τελεί τα Μυστήρια της Εκκλησίας και ιερουργεί στο Θυσιαστήριο, είναι ο ιερέας και όχι ο αυτοκράτορας των χριστιανών

Η σταθερή του όμως άρνηση να δεχθεί την ανάμειξη του αυτοκράτορος σε θέματα πίστεως και η ακλόνητη προσήλωσή του στις αρχές της αμωμήτου πίστεως των Ορθοδόξων, εξόργισαν τον αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ ο οποίος τον καταδίκασε σε εξορία σ' ένα φρούριο στην Βιζύη της Θράκης. Μετά από έναν χρόνο, το 656, εστάλη ένα επισκοπικό δικαστήριο από τον νέο αιρετικό Πατριάρχη Πέτρο, αλλά ο Άγιος παρά τις προσπάθειες των αρχόντων για συμβιβαστική λύση, κάλεσε τον αυτοκράτορα και τον Πατριάρχη σε μετάνοια με την προτροπή να επιστρέψουν στην αληθινή πίστη. Η επιμονή όμως του Μαξίμου στις θέσεις του τον οδήγησε σε εξορία στην Πέρβερη, όπου έμεινε έξι χρόνια και όπου βρισκόταν εξόριστος ο ένας Αναστάσιος. Το 662 οδηγήθηκε και πάλι ο Μάξιμος με τους μαθητές του στην Κωνσταντινούπολη, όπου επρόκειτο και πάλι να δικασθούν ενώπιον του αιρετικού Πατριάρχου και των άλλων αιρετικών αρχόντων. Όμως ο Μάξιμος παρά τις επίμονες πιέσεις και τις σκληρές απειλές, έμεινε σταθερός και ακλόνητος στο πηδάλιο της Ορθοδόξου πίστεως, όπως και οι τέσσερεις μαθητές του. Μάλιστα τόνισε ότι σύμφωνα με τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό η Εκκλησία είναι η ορθή και σωτήρια ομολογία της πίστεως, ενώ στην απειλή ότι θα θανατωθεί, δήλωσε με ξεχωριστή παρρησία ότι θα αποτελέσει δόξα στο όνομα του Κυρίου οτιδήποτε και εάν υποστεί. 

Η ακλόνητη πίστη του Αγίου Μαξίμου και των συνακολούθων του εξαγρίωσε σε τέτοιο βαθμό το εκκλησιαστικό δικαστήριο, ώστε ο διοικητής διέταξε να μαστιγωθούν ανελέητα, ενώ απέκοψαν την γλώσσα και την δεξιά χείρα του θεοφόρου Μαξίμου, ώστε να μην μπορεί να ομιλεί και να γράφει εναντίον της αιρέσεως του Μονοθελητισμού. Κατόπιν τους διαπόμπευσαν και τους εξόρισαν στη Λαζική του Πόντου, κλείνοντάς τους σε φυλακή, αλλά τον καθένα ξεχωριστά.

Τον Μάξιμο τον φυλάκισαν στο φρούριο Σχίμαρις που βρίσκεται στην Αλανία του Καυκάσου (σημερινή Δυτική Γεωργία), όπου το ακρωτηριασμένο του σώμα άντεξε με θαυματουργικό τρόπο τρία χρόνια, αφού και χωρίς γλώσσα μπορούσε να ομιλεί. Μετά όμως από ολιγοήμερη ασθένεια παρέδωσε το πνεύμα του στον δικαιοκρίτη Θεό, σε ηλικία ογδόντα δύο ετών.

Εκοιμήθη στις 13 Αυγούστου του 662, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει την ανακομιδή των ιερών του λειψάνων, αφού η μνήμη του ορίσθηκε να τιμάται στις 21 Ιανουαρίου για να συνεορτάζει κατά τον μήνα Ιανουάριο μαζί με όλους τους μεγάλους διδασκάλους, ομολογητές και ασκητές της Ορθοδόξου πίστεως. Η μνήμη του μετά των τεσσάρων μαθητών του, του Αναστασίου, του ετέρου Αναστασίου, του Θεοδώρου και του Ευπρεπίου, μαζί και με του Αγίου Μαρτίνου Πάπα Ρώμης τιμάται επίσης στις 20 Σεπτεμβρίου.

Ο «ουρανόφωτος φωστήρ της Εκκλησίας» Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, τιμάται ιδιαίτερα στην Ιερά Νήσο Πάτμο, αφού δύο ιεροί ναοί του νησιού της Αποκάλυψης είναι αφιερωμένοι στο όνομά του. Ο ένας ναός βρίσκεται στο Κάθισμα της Άσπρης και υπάγεται στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου. Ο άλλος ναός του Αγίου βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του ξενοδοχείου Porto Scoutari, το οποίο βρίσκεται στην αμμώδη παραλία Μελόι. Ναός αφιερωμένος στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή υπάρχει επίσης και στη Λακωνία και συγκεκριμένα στο χωριό Κορογονιάνικα Μάνης. Στη Μακεδονία ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής τιμάται στο καθολικό της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως Σωτήρος Σοχού Θεσσαλονίκης, το οποίο είναι εγκαινιασμένο και επ' ονόματί του. Προς τιμήν του είναι επίσης αφιερωμένο και παρεκκλήσιο στην Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω στην περιοχή του Λιτόχωρου Πιερίας, ενώ πανηγυρικός εορτασμός της μνήμης του τελείται κατ' έτος στον Ιερό Ναό Αγίας Άννης στο χωριό Βόθωνας Σαντορίνης.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Το 2011 εκδόθηκε, με δαπάνη και πρόνοια του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου πατρός Μαξίμου Ματθαίου, η Ιερά Ακολουθία του Αγίου την οποία συμπλήρωσε ο αοίδιμος Υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, προκειμένου να εορτάζεται πανηγυρικά η μνήμη του. Ακολουθία προς τιμήν του έχει ποιήσει και ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης πατήρ Νικόδημος Αεράκης, Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης, ενώ η Μοναχή Ισιδώρα Αγιεροθεϊτισσα έχει ποιήσει Παρακλητικό Κανόνα προς τιμήν του φλογερού αυτού ομολογητού της πίστεως. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας, αφού ήταν αναμφισβήτητα ο διαπρεπέστερος θεολόγος του 7ου αιώνα. Τα πολυάριθμα συγγράμματά του διακρίνονται σε ερμηνευτικά, δογματικά και αντιρρητικά, λειτουργιολογικά, ασκητικά και μυστικά, και επιστολές. Άλλωστε ο θεηγόρος και παμμέγιστος αυτός ομολογητής αγωνίσθηκε θεοπρεπώς για την υπεράσπιση και εδραίωση της Ορθοδόξου πίστεως και συνέβαλε τα μέγιστα για την περαιτέρω ανάπτυξη της θεολογικής σκέψεως. Μ' αυτόν τον τρόπο αναδείχθηκε στύλος και εδραίωμα της Εκκλησίας, αλλά και φλογερός πρόμαχος της Ορθοδοξίας.

Γι' αυτό και η ολόθερμη ευχή όλων μας είναι ο πάνσοφος και θεοφόρος αυτός πατήρ της Εκκλησίας, «ο της σοφίας κρουνός, ο πελαγίζων θεοβρύτως τοις πέρασιν, ως ύδωρ αθανασίας, και γλυκασμόν νοητόν» να μας στερεώνει στην πίστη, να μας καθοδηγεί στην αλήθεια, να μας προφυλάσσει από αιρέσεις και πλάνες και να μας ενισχύει στον αγώνα κατά των παθών, ώστε να αξιωθούμε και εμείς των ουρανίων εκείνων αγαθών που ευφραίνεται ο θεηγόρος ασκητής και ένδοξος ομολογητής Άγιος Μάξιμος μέσα στην άπειρη δόξα του Θεού.

 Σχετική εικόνα

 Από τα στιχηρά προσόμια του εσπερινού της 21ης Ιανουαρίου

Ήχος δ' - Ως γενναίον εν Μάρτυσιν

Οξυγράφου ως κάλαμος, τεθηγμένη τω Πνεύματι, η αγία γέγονε Πάτερ γλώσσα σου, καλλιγραφούσα εν χάριτι, πλαξί καρδιών ημών, τόμον θείων αρετών, και δογμάτων ακρίβειαν, και την σάρκωσιν, του εν δύω ουσίαις τοις ανθρώποις, και μιά τη υποστάσει, εμφανισθήναι θελήσαντος.

Απολυτίκιον
Ήχος γ' - Θείας πίστεως

Θείου Πνεύματος, τη επομβρία, ρείθρα έβλυσας, τη Εκκλησία, υπερκοσμίων δογμάτων πανεύφημε, θεολόγων δε του Λόγου την κένωσιν, ομολογίας αγώσι διέλαμψας. Πάτερ Μάξιμε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθσι ημίν το μέγα έλεος.


 Πηγές

http://syndesmosklchi.blogspot.gr/

http://www.impantokratoros.gr/

http://www.romanity.org/

https://proskynitis.blogspot.gr/

www.logoslovo.ru

www.calend.ru

http://www.razbointrucuvant.ro/ 



Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης 


Link   



Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Ο Γέροντας της ειρήνης και της υπομονής!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Αθανάσιος Γρηγοριάτης

Αθανάσιος Γρηγοριάτης: Ο Γέροντας της ειρήνης και της υπομονής


Ο Ανδρέας Πρωτογερόπουλος, αυτό ήταν το κοσμικό όνομα του π. Αθανασίου Γρηγοριάτη, γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1874 και ήταν ένα από τα εννέα παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν νεωκόρος σε μια από τις εκκλησίες της πόλης και συχνά έπαιρνε τα παιδιά του μαζί του στον ναό. Ο μικρός Ανδρέας μέσα στην αγιασμένη ατμόσφαιρα του ναού και μελετώντας βίους Αγίων, άρχισε από νωρίς να ποθεί την μοναχική ζωή. Στα τέλη Ιουλίου του 1891 αναχωρεί μαζί με δύο φίλους του για το Άγιον Όρος. Μόλις έφτασαν στον ΅ώλο, ναύλωσαν βάρκα, αλλά λόγω του ανέμου και της ξαφνικής θαλασσοταραχής δυσκολεύτηκαν να φθάσουν στον προορισμό τους. Οι τροφές είχαν τελειώσει και ο βαρκάρης και οι φίλοι του είχαν απογοητευτεί. Προς στιγμήν σκέφθηκαν να αναβάλουν το ταξίδι τους και να γυρίσουν πίσω. Ο Ανδρέας (π. Αθανάσιος) όμως, επέμενε να συνεχίσουν και τους ενθάρρυνε με πίστη στον Θεό.

Στην Ιερά Μονή Γρηγορίου

Πράγματι, ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου φτάνουν στην Μονή Γρηγορίου, όπου και έμελλε να παραμείνουν. Ο Ανδρέας μπαίνει στην τάξη των δοκίμων για δύο χρόνια υπό την καθοδήγηση του Γέροντά του, του Ηγουμένου, που τότε ήταν ο π. Συμεών, μία εξέχουσα και χαρισματική προσωπικότητα. Μετά από δύο χρόνια κείρεται μοναχός με το όνομα Αθανάσιος και σύμφωνα με τον κανονισμό της Μονής, επειδή ήταν ακόμα αγένειος, τον στέλνουν στο κονάκι των Καρυών για έντεκα ολόκληρα χρόνια. Όταν γυρίζει στο μοναστήρι, χειροτονείται πρεσβύτερος και έξι χρόνια μετά, του προτείνεται να γίνει ηγούμενος. Αυτή την φορά αρνείται με ταπείνωση, πράγμα όμως που δεν μπορεί να κάνει δέκα χρόνια μετά.

alt

Ως ηγούμενος αποτελούσε πρότυπο για όλους τους μοναχούς και παράδειγμα προς μίμηση. Ιδιαίτερη φροντίδα κατέβαλλε στον λατρευτικό τομέα.

- «Ότι γίνεται για τον Θεό, πρέπει να γίνεται με τον τελειότερο και αξιοπρεπέστερο τρόπο», συνήθιζε να λέει.

Μετά από δεκατρία χρόνια ηγουμενίας υπέβαλε την παραίτησή του (1937), αφού βρέθηκε στην δυσαρέστη θέση να αντιμετωπίσει την παράβαση μιας παραδεδομένης αρχής, σχετικής με την εσωτερική ζωή της Μονής.

Παρά τις παρακλήσεις του υπαιτίου μοναχού, που κατάλαβε το σφάλμα του, αρνείται να αναλάβει πάλι την ηγουμενία και προτιμά να περάσει την υπόλοιπη ζωή του ως απλός μοναχός και να προετοιμαστεί για το ταξίδι του ουρανού, όπως έλεγε.

Το πνευματικό του μεγαλείο

Ο π. Αθανάσιος υπήρξε σεβάσμια μορφή, που θύμιζε τους παλαιούς Πατέρες της Θηβαϊδας. Όποιος τον αντίκρυζε εντυπωσιαζόταν αμέσως από την έκφραση του προσώπου του. Η γαλήνη και η σιωπή λες και ήταν μόνιμα χαραγμένες σ' αυτό. Υπήρξαν περιπτώσεις που στις συνάξεις της Γεροντίας, μερικοί ιδιότροποι Γέροντες με τις θέσεις τους τον έθλιβαν πολύ. Αυτός όμως έμενε ατάραχος και μόλις τελείωνε η σύναξη, για να ξεκουραστεί ψυχικά, πήγαινε στην εκκλησία και έψαλλε. Πάνω από όλα τοποθετούσε την υπομονή και την ειρήνη. Την χάρη της σιωπής προσπαθούσε να την μεταδώσει και στους υποτακτικούς του.

Έλεγε συχνά:  «Με την σιωπή σώζεται κανείς από πολλά κακά»

Είχε το χάρισμα να απαλλάσσει τις ψυχές από το δαιμόνιο της λύπης.

Κάποτε ένας Νεοσκητιώτης ιερομόναχος ταλαιπωρήθηκε πολύ με έναν πειρασμό και έφθασε στο σημείο να μην τολμά πλέον να λειτουργήσει. Την τελευταία φορά που λειτούργησε δυσκολεύτηκε να τελειώσει και πηγαίνοντας να εξομολογηθεί σκεπτόταν ότι το επιτίμιο θα ήταν μεγάλο. Ο πατήρ Αθανάσιος καταλαβαίνοντας τον ασφυκτικό κλοιό της λύπης τον έσπασε αμέσως.

- «Μπράβο, του λέει. Έτσι ταπεινούς τους θέλω τους ιερείς που εξομολογούνται σ' εμένα. Ταπεινούς και με συναίσθηση της αναξιότητάς τους. Σε συγχαίρω. Και το επιτίμιο που σου βάζω είναι να αρχίσεις από αύριο να λειτουργείς».

Το πετραχήλι του, κάτω από το οποίο πολυάριθμες ψυχές βρήκαν παρηγοριά και ειρήνη, σώζεται σήμερα στο κελλί ενός μοναχού και συχνά ευωδιάζει. Όταν δε το αγγίξει στο κεφάλι του κάποιος μοναχός που ταλαιπωρείται από λογισμούς λύπης και ταραχής, αμέσως γαληνεύει.

alt

Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος (1873-1953) Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Γρηγορίου, με αδελφούς της Μονής

 (http://athosprosopography.blogspot.gr)  

Στις σχέσεις του με τους άλλους τον διέκρινε πολλή ευγένεια. Και τους πιο μικρούς μοναχούς της Μονής τους αποκαλούσε προτάσσοντας στο όνομά τους το «πάτερ» ή το «γέρων». Ποτέ δεν τους φώναζε με το όνομά τους μόνο. Διηγείται ένας παλιός εκκλησιαστικός: «Χρειαζόταν ένα καντηλοκέρι και δεν το έπαιρνε μόνος του, αλλά το ζητούσε ταπεινά από μένα. -Μα Γέροντα, του έλεγα, τι το ζητάς από μένα. Εσύ είσαι Ηγούμενος. Μπορείς να το πάρεις μόνος σου. -Όχι παιδί μου. Μη σκέπτεσαι έτσι. Στο διακόνημά σου είσαι εσύ Ηγούμενος, απαντούσε».

Η πτωχεία, η στέρηση είναι αναπόσπαστα από την ζωή του μοναχού. Και ο π. Αθανάσιος ήταν συνεπής και με αυτή την αρετή. Κάποτε, σε προχωρημένη ηλικία δέχθηκε επίσκεψη από τον διάδοχό του Ηγούμενο. Ο Γέροντας Βησσαρίων πρόσεξε ότι δεν έβαλε ζάχαρη στον καφέ που εκείνη την στιγμή έφτιαχνε. Στην σχετική ερώτηση γιατί δεν έβαλε ζάχαρη, απάντησε ότι δεν έχει. Συγκινημένος από την εκούσια στέρηση του Γέροντα, αφού το Μοναστήρι παρείχε την δυνατότητα να έχουν όλοι οι πατέρες τον καφέ τους και την ζάχαρη, φρόντισε να του φέρουν ζάχαρη. Εκείνος όμως δεν την δέχτηκε λέγοντας: «Δεν έχω μέχρι τώρα στερηθεί τίποτα και τι θα πω στον Θεό για την πτωχεία που πρέπει να έχει ο μοναχός; ».

Ο π. Αθανάσιος αποκάλυπτε όλο τον πλούτο της πίστεως και της ευλάβειάς του όταν λειτουργούσε. Πάντοτε ζητούσε ευκαιρίες να λειτουργεί. Κατά την ηγουμενία του, εκτός από τις Κυριακές και μεγάλες εορτές που γίνονταν Συλλείτουργα, είχε ως αρχή να λειτουργεί ιδιωτικά δύο φορές την εβδομάδα. Μετά την ηγουμενία του, στα Συλλείτουργα στεκόταν στο αριστερό μέρος της Αγίας Τραπέζης.

Μετά την Μεγάλη Είσοδο έσκυβε το κεφάλι του και ακινητοποιούσε το βλέμμα του κάτω, ενώ τα μάτια του γίνονταν βρύσες που έπνιγαν το πρόσωπό του με καυτά δάκρυα.

Οι συλλείτουργοί του συγκλονίζονταν βλέποντάς τον, σε σημείο να μην μπορούν να συνεχίσουν την Λειτουργία.

Ο πατήρ Αθανάσιος είχε και το διορατικό χάρισμα που καταδεικνύεται από τα ακόλουθα περιστατικά:

Ένας σπουδαστής της Ιατρικής, ονόματι Παναγιώτης Μίχας, ο μετέπειτα Ηγούμενος Βησσαρίων, έφτασε στην Μονή Γρηγορίου με σκοπό να μονάσει. Φτάνοντας συνάντησε έναν επιβλητικό μοναχό που είχε προσηλωμένο το βλέμμα πάνω του. Δεν γνώριζε ότι πρόκειται για τον Ηγούμενο Αθανάσιο, αφού ποτέ δεν τον είχε συναντήσει.

Όταν πλησίασε, εκείνος σαν να τον γνώριζε από καιρό, τον καλωσόρισε με εγκαρδιότητα: «Καλώς τον Παναγιώτη, καλώς όρισες παιδί μου στο μοναστήρι μας. Σε περίμενα από καιρό». Η έκπληξη του νεοφερμένου ήταν απερίγραπτη.

Κάποια άλλη φορά, ένας Γέροντας από την Κερασιά έστειλε έναν μοναχό στην Μονή Γρηγορίου για πρόσφορα, για την Θεία Λειτουργία. Ο μοναχός στον δρόμο σκεπτόταν πως θα ενεργήσει. Θα έβρισκε πρώτα τον Ήγούμενο να του αναφέρει το αίτημά του. Μετά θα απευθυνόταν στον αρμόδιο μοναχό. Μόλις έφτασε βλέπει τον Ηγούμενο στην πύλη να έρχεται προς το μέρος του κρατώντας κάτι στα χέρια του.

- «Πάρ΄τα, παιδί μου, αυτά» του λέει. «Είναι πρόσφορα για τα οποία σε έστειλε ο Γέροντάς σου».

alt

 Η φήμη του

Από τότε που ήταν απλός ιερομόναχος, ο π. Αθανάσιος είχε αποκτήσει φήμη σε όλο το Άγιον Όρος. Όταν ανέβηκε στον ηγουμενικό θρόνο, η ακτινοβολία του έφθασε πολύ μακρύτερα. 

Πολλοί επισκέπτονταν την Ιερά Μονή Γρηγορίου μόνο και μόνο για να τον γνωρίσουν. Άλλοι ήθελαν να ζητήσουν πνευματική συμβουλή, άλλοι να εξομολογηθούν. Πρόσωπα που κατείχαν υψηλές θέσεις στην Εκκλησία και στην Πολιτεία έτρεφαν απέναντί του εξαιρετική εκτίμηση.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, αν και δεν τον είχε γνωρίσει προσωπικά, τον σεβόταν πολύ και δεν έχανε ευκαιρία να του στέλνει χαιρετισμούς και να ζητεί τις ευχές του. Ο βασιλεύς Γεώργιος Β' επισκεπτόμενος το Άγιον Όρος παρέμεινε τρεις μέρες στην Μονή Γρηγορίου, τον γνώρισε και εκτίμησε το πνευματικό του ανάστημα. Αναφέρεται μάλιστα ότι όχι μόνο συζήτησε μαζί του, αλλά και εξομολογήθηκε σ' αυτόν. Ακόμα και τα μέλη της Πατριαρχικής Εξαρχίας ζήτησαν να τον δούν όταν πέρασαν από την Μονή Γρηγορίου και καταιγίζοντάς τον με επαίνους, ζητούσαν την ευχή του.

alt

Στην ησυχία του κελλιού

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, ο πατήρ Αθανάσιος γινόταν πιο εσωτερικός και πιο ευκατάνυκτος. Τόση κατάνυξη τον διέκρινε, που μπορούσε να δακρύσει μόλις θα ανέφερε το όνομα του Χριστού ή κάτι από την επίγεια ζωή Του. Και η εσωστρέφειά του αυξήθηκε στο έπακρο. Απέφευγε συστηματικά τις επικοινωνίες με τους επισκέπτες και ησύχαζε στο κελλί του. Έβγαινε μόνο για να παρακολουθήσει τις Ακολουθίες στον ναό και για να μεταβεί στην τράπεζα.

Όταν το επέτρεπε ο καιρός, επισκεπτόταν άλλα δύο προσφιλή του μέρη. Μια μικρή σπηλιά που την περικύκλωναν ελιές και μπροστά της ανοιγόταν το Αιγαίο και μια μεγάλη ρεματιά, όπου είχε φτιάξει κάθισμα τοποθετώνας μια σανίδα πάνω σε δυο πέτρες. Εκεί έζησε πολλά ιερά βιώματα προσευχόμενος συνέχεια. Είχε παραδοθεί τόσο στην προσευχή, ώστε είχε ξεπεράσει κατά πολύ τον κανόνα του.

Έλεγε: «Μπορεί να πέσω αργότερα στο κρεββάτι. Γιατί να μην κάνω τώρα λίγο περισσότερο κανόνα που μπορώ;».

Η αγάπη του για την κυρία Θεοτόκο ήταν απεριόριστη. Έδινε τόσο μεγάλη σημασία στους «Χαιρετισμούς», που δεν έκειρε μοναχό που δεν τους ήξερε από στήθους.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Αθανάσιος Γρηγοριάτης

Έγραφε: «Εις το ηγαπημένο μας Μοναστήρι εις το τέμπλον παραμερίζω εις τας ακολουθίας απέναντι της γλυκείας εικόνος της Θεοτόκου που είναι σαν ζωντανή· μόνον η ομιλία της λείπει, το γλυκύ της, αλλά και σοβαρόν βλέμμα της από παντού σε παρακολουθεί. Ω, πόσον αρέσκομαι εις την θεωρίαν της Αγίας Εικόνος. Θαρρώ ότι έχω εμπρός μου την ιδίαν την Θεοτόκον».

Θείες  Αποκαλύψεις

Στον μοναχό που ζεί με συνέπεια την αφιέρωσή του ιδρώνοντας στον δρόμο της ασκήσεως και υπομένοντας καρτερικά «τον καύσωνα της ημέρας και τον παγετό της νυκτός» στέλνει ο Θεός, όπως το βεβαιώνουν και οι Πατέρες, θείες παρηγορίες και ουράνιες χαρές. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις πως και στον π. Αθανάσιο είχε προσφέρει ο Θεός τέτοιες θείες ευλογίες. Κάποιοι πατέρες μαρτυρούν ότι ο π. Αθανάσιος τους είχε αναφέρει τέτοιες εμπειρίες, όταν ο νους του ήταν ξεχασμένος στην προσευχή και άκουσε γλυκύτατες ουράνιες ψαλμωδίες, που δεν υπάρχουν πάνω στην Γή παρόμοιές τους. Κάποτε στις επίμονες ερωτήσεις κάποιων πατέρων, είχε ομολογήσει πως κατά καιρούς είχε δεί «διάφορα μυστήρια», πλην όμως σε κανέναν δεν τα αποκάλυπτε.

Κάποια φορά μέσα στο καθολικό, αξιώθηκε να δεί ως νεαρή μοναχή με ανείπωτη χάρη και σεμνότητα στο πρόσωπό της, την προστάτιδα της Μονής Αγία Αναστασία, που υπερβολικά ευλαβείτο.

Μια άλλη φορά, ενώ γινόταν αγρυπνία στον ναό, τον είδαν οι πατέρες να παραμερίζει από το στασίδι του, να πέφτει κάτω και να προσκυνεί. Όλοι δοκίμασαν έκπληξη γιατί εκείνη την ώρα δεν εδικαιολογείτο γονυκλισία και προσκύνηση. Όταν σηκώθηκε, είδαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του αλλοιωμένα. Κανένας δεν έμαθε τι συνέβη μέχρι λίγο πριν το τέλος της ζωής του, που φανέρωσε -μετά από παράκληση του Ηγουμένου Βησσαρίωνος- ότι αντίκρυσε σαν σε όραμα την Παναγία, γεμάτη δόξα και ασύγκριτη μεγαλοπρέπεια.

Επί κλίνης οδύνης

Κατά το έτος 1949 έπεσε πολύ βαριά άρρωστος στο κρεββάτι. Η οστεοαρθρίτιδα, που στα τελευταία του χρόνια τον βασάνιζε, αυτή την φορά επιδείνωσε πολύ την κατάστασή του. Ανήσυχοι οι πατέρες πρότειναν να τον πάνε στην Θεσσαλονίκη για θεραπεία. Δεν το δέχτηκε όμως. Τους οδυνηρούς πόνους τους αντιμετώπιζε με υπομονή. Όταν καμιά φορά αρρώσταινε, απέφευγε να ζητεί γιατρούς και φάρμακα.

Στην θέση του γιατρού και των φαρμάκων είχε την προσευχή και την συχνή Θεία Κοινωνία.

Στην επικίνδυνη αυτή ασθένεια, συνέπεσε να είναι Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Οι Πατέρες επέμεναν να καταλύσει την νηστεία, γιατί είχε υπερβολικά εξαντληθεί. Αυτός όμως δεν συμφωνούσε. Το μόνο που ζητούσε ήταν να τον κοινωνούν συχνά. Την παραμονή του Ακαθίστου Ύμνου φαινόταν αισιόδοξος.

- «Θα προσευχηθώ απόψε όλη την νύχτα στην Παναγία, λέει στους Πατέρες. Το πρωί θα έρθω στο Συλλείτουργο. Θα κοινωνήσω κι΄ας πεθάνω». Όταν κοινώνησε, η υγεία του αποκαταστάθηκε και η ζωή του πήρε πάλι τον κανονικό της ρυθμό. Το 1951 όμως έπεσε πάλι στο κρεββάτι. Ζήτησε να του κάνουν Ευχέλαιο, μετά από το οποίο, μοίρασε στους πατέρες που παρευρίσκονταν, κάτι από εκείνα που είχε στο κελλί του για ευλογία.

- «Σας εύχομαι καλό παράδεισο, τους είπε. Εκεί είναι η παντοτινή μας κατοικία. Εδώ είμαστε πρόσκαιροι».

Δεν είχε φτάσει όμως η ώρα της αναχώρησής του. Ο Κύριος του χάρισε δύο χρόνια ζωής ακόμα. Τον Δεκέμβριο του 1953, ενώ είχε φτάσει στα ογδόντα του χρόνια, έπεσε πάλι στο κρεββάτι. Τα Χριστούγεννα ήταν αδύνατο να πάει στην εκκλησία. Όλα έδειχναν ότι θα εγκατέλειπε την Γή. Οι τελευταίες του ημέρες ήταν σχεδόν οσιακές. Είχε καταργήσει κάθε άλλη τροφή και τρεφόταν μόνο με την Θεία κοινωνία. Ο νους του και η καρδιά του έπλεαν μέσα στην θεωρία της προσευχής. Κάπου-κάπου ύψωνε τα χέρια και ευλογούσε, σαν να τελούσε την Θεία Λειτουργία. Δύο ημέρες μετά τα Χριστούγεννα, παρήγγειλε με τον π. Αρτέμιο τον γηροκόμο, να συναχθούν όλοι οι αδελφοί. Ήθελε να τους αποχαιρετήσει, γιατί προαισθανόταν το τέλος του.

Την επόμενη ημέρα μετά, την Θεία Λειτουργία αισθανόταν κάπως καλά. Ήταν για να περιποιηθεί μόνος του τον εαυτό του. Πλύθηκε και τακτοποιήθηκε. Τα ρούχα που έβγαλε τα έδωσε στον γηροκόμο.

- «Αυτά, του είπε, δεν τα χρειάζομαι πια. Κάνε τα ότι θέλεις».

Ένας από τους νεότερους μοναχούς που τον είδε να είναι καλύτερα, εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία για να εξομολογηθεί και να συζητήσει κάποια προβλήματά του. Πήρε μάλιστα το θάρρος να ρωτήσει:

- «Γέροντα, με τι τρόπο πληροφορήθηκες ότι πρόκειται να κοιμηθείς;»

- «Παιδί μου απόψε φεύγω. Αυτό είναι αλήθεια. Πως όμως πήρα την ειδοποίηση μη ρωτάς».

Μετά το μεσημέρι κάλεσε τον Ηγούμενο: «Εγώ, του λέει, πριν ή μετά το Απόδειπνο αναχωρώ. Εσύ να φροντίζεις τους αδελφούς και η Παναγία ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψει. Πήγαινε τώρα να φέρεις τα Άχραντα Μυστήρια να με κοινωνήσεις». Μετά απευθυνόμενος στον π. Ανδρέα που έντυνε όσους άφηναν τα εγκόσμια, είπε: «Πάτερ Ανδρέα, δεν χρειάζεται να με αλλάξεις. Ετοιμάστηκα μόνος μου. Να με ράψεις, όπως είμαι».

Αφού κοινώνησε, παραδόθηκε στην προσευχή. Συχνά ύψωνε το βλέμμα προς τα πάνω και κάτι σαν να ψιθύριζε. Ανύψωνε και τα χέρια του και ευλογούσε με την ιερατική ευλογία. Πλησίαζε το βράδυ. Άρχισε να νοιώθει έντονο ρίγος. Μετά το Απόδειπνο, όλοι οι Πατέρες συνάχθηκαν γύρω του και προσεύχονταν. Το πρόσωπό του έλαμπε. Τα χέρια του δεν μπορούσε άλλο να τα ανυψώσει. Τα σταύρωσε. Έκλεισε τα μάτια του. Μέσα σε υπερκόσμια γαλήνη και ειρήνη, παρέδωσε το πνεύμα του τόσο αθόρυβα που κανείς δεν το αντιλήφθηκε.

Ο θάνατός του όχι μόνο δεν έσβησε την μορφή του από τις καρδιές των υποτακτικών του, αλλά αντίθετα την κατέστησε πιο ποθητή. Πολλές φορές στον ύπνο τους άλλοι τον είδαν να λάμπει μέσα σε θαυμαστό φώς, άλλοι να βρίσκεται σε τιμητική θέση, άλλοι να λειτουργεί με εξαίρετα άμφια σε μεγαλοπρεπή ναό, άλλοι να παρουσιάζεται επιβλητικός και να τους βγάζει από κάποια δύσκολη θέση.

Ο μακάριος Γέροντας υπήρξε χωρίς καμμία αμφιβολία «Σκεύος χρυσίου ολοσφύρητον κεκοσμημένον παντί λίθω πολυτελεί».


  Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Αγγελίδης & Κατερίνα Μπαρδάκα

Ευχαριστούμε: Την Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής για την άδεια δημοσίευσης αποσπασμάτων από το βιβλίο «Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές, Αθανάσιος Γρηγοριάτης» και Την Ιερά Μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους για την διάθεση του φωτογραφικού υλικού.

http://www.pemptousia.gr/

 Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Μονή Γρηγορίου

Η άκρα ταπείνωση του Ηγουμένου

Κάποτε ο Ηγούμενος παπα-Θανάσης ο Γρηγοριάτης βρισκόταν στο γραφείο με έναν μοναχό. Αυτός ο μοναχός ήταν οξύθυμος και, πάνω στην συζήτηση για να επιβάλει την γνώμη του, ράπισε τον Ηγούμενο. Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου. Δεν έδειξε καμμία αντίδραση ούτε θύμωσε ούτε είπε τίποτε.

Ειρηνικότατος, πήρε την ηγουμενική του ράβδο και πήγε στην Εκκλησία -είχε αρχίσει ο Εσπερινός- και ο Ηγούμενος έψαλλε σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Έκτοτε, ούτε είπε τίποτε ούτε και έκανε κάποια ενέργεια εναντίον του, ενώ ως Ηγούμενος θα μπορούσε ακόμη και να τον διώξει από το Μοναστήρι. Αλλά ούτε και απλή παρατήρηση του έκανε προς συμμόρφωση. Έκανε μόνο θερμή προσευχή γι' αυτόν. Έτσι μετά από χρόνια, όταν ήταν στα τελευταία του ο μοναχός, ο Χριστός και η Παναγία δεν τον άφησαν, διότι είχε μεν το πάθος του θυμού, αλλά είχε εργασθεί και είχε προσφέρει πολλά για το Μοναστήρι του και για όλο το Άγιον Όρος. Ήρθε σε μετάνοια και συναίσθηση, ζήτησε τον Ηγούμενο.

Του έβαλε συντετριμμένος μετάνοια και ζητούσε να τον συγχωρήσει, που τόλμησε να σηκώσει το χέρι του και να τον χτυπήσει.

Τότε ο παπα-Θανάσης του είπε, με σκοπό να τον ωφελήσει:

- Πάτερ μου, ολόκληρη την ζωή σου αγωνίστηκες να χτίζεις ντουβάρια και Μετόχια. Καλά όλα αυτά. Όμως γι' αυτήν την στιγμή που βρίσκεσαι τώρα, έκανες καμμία προετοιμασία;

- Συγχώρησέ με, συγχώρησέ με, έλεγε ο μοναχός και έκλαιγε με αναφιλητά.

- Εγώ σε συγχώρησα τότε αμέσως. Αλλά τώρα καλά έκανες και με φώναξες, για να σου διαβάσω συγχωρητική ευχή.

Έτσι εκοιμήθη εν μετανοία, ειρηνικά και είχε καλό τέλος.

Από το βιβλίο «Από την Ασκητική & Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση», Άγιον Όρος 2011, Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωση Χαλκιδικής, σελίδες 353-354.

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/



Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης

Link 

Ο Γέροντας της ειρήνης και της υπομονής!



Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Μέγας Ευθύμιος: Ο Ήλιος της Ερήμου!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Μέγας Ευθύμιος


20 Ιανουαρίου

Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Μεγίστης Λαύρας και Ιβήρων Αγίου Όρους, Μεγέλου Σπηλαίου Καλαβρύτων και Κύκκου Κύπρου και στην Λαύρα Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρούπολης Ρωσίας.


Ο Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Αρμενίας το έτος 377 μ.Χ. κατά τους χρόνους της βασιλείας του Γρατιανού (375 - 383 μ.Χ.). Οι γονείς του Παύλος και Διονυσία, ανήκαν σε επίσημη γενιά. Άτεκνοι όντες, αξιώθηκαν να αποκτήσουν παιδί, το οποίο αφιέρωσαν στη διακονία του Θεού στο οποίο και κατά Θεία επιταγή έδωσαν το όνομα Ευθύμιος, αφού με την γέννησή του τους χάρισε την ευθυμία, την χαρά και την αγαλλίαση.

Σε ηλικία μόλις τριών ετών ο Ευθύμιος έχασε τον πατέρα του. Τότε η χήρα μητέρα του τον παρέδωσε στον ευλαβή Επίσκοπο της Μελιτηνής Ευτρώιο, ο οποίος, μαζί με τους αναγνώστες Ακάκιο και Συνόδιο που έγιναν αργότερα Επίσκοποι Μελιτηνής, τον εκπαίδευσε καλώς και αφού τον κατέταξε στον ιερό κλήρο, τον τοποθέτησε έξαρχο των μοναστηρίων.

Από τη Μελιτηνή ο Όσιος μετέβη, περί το 406 μ.Χ., στα Ιεροσόλυμα και κλείσθηκε στο σπήλαιο του Αγίου Θεοκτίστου, όπου και ασκήτευε με αυστηρότητα και αναδείχθηκε μοναζόντων κανόνας και καύχημα. Τόσον δε πολύ πρόκοψε στην αρετή, ώστε πολλοί πίστεψαν στον Χριστό. Τα μεγάλα πνευματικά του χαρίσματα γρήγορα τον ανέδειξαν και η φήμη του ως Αγίου απλώθηκε παντού. Γύρω του συγκεντρώθηκαν πάμπολλοι μοναχοί, οι οποίοι τον εξέλεξαν ηγούμενό τους.

Ο Μέγας Ευθύμιος, με την αγιότητα του βίου του, συνετέλεσε στο να επιστρέψουν στην πατρώα ευσέβεια πολυάριθμοι αιρετικοί, όπως Μανιχαίοι, Νεστοριανοί και Ευτυχιανοί, που απέρριπταν τις αποφάσεις της Δ' Οικουμενικής Συνόδου. Παντού, στην Αίγυπτο και τη Συρία, επικρατούσαν οι Μονοφυσίτες. Στην Παλαιστίνη όμως, χάρη στην παρουσία του Αγίου Ευθυμίου και των μαθητών του, επικράτησε η Ορθοδοξία. Και όταν ο Όσιος συνάντησε την βασίλισσα Ευδοκία, η οποία είχε περιπλακεί στα δίκτυα της αιρέσεως των Μονοφυσιτών, τόσο πειστικά και ακαταμάχητα μίλησε προς αυτήν, ώστε την απέδωκε στα Ορθόδοξα δόγματα.

Ο Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας  είχε λάβει από τον Θεό το προορατικό χάρισμα και την δύναμη της θαυματουργίας. Με ελάχιστα ψωμιά κατόρθωσε να χορτάσει τετρακόσιους ανθρώπους, που κάποτε την ίδια μέρα τον επισκέφθηκαν στο κελλί του. Πολλές γυναίκες που ήταν στείρες, με τις προσευχές του Αγίου απέκτησαν παιδί και έζησαν την χαρά της τεκνογονίας. Και όπως ο Προφήτης Ηλίας, έτσι και αυτός προσευχήθηκε στον Θεό και άνοιξε τις πύλες του ουρανού και πότισε με πολύ βροχή την διψασμένη γη, η οποία και αναζωογονήθηκε και έδωσε πλούσιους τους καρπούς της.

alt

Άγιοι Aντώνιος, Eυθύμιος & Σάββας ο Ηγιασμένος (1766 μ.Χ.) - Nέα Σκήτη, Άγιον Όρος

Ενώ κάποτε τελούσε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, οι πιστοί είδαν μία δέσμη φωτός που ξεκινούσε από τον ουρανό και κατερχόταν μέχρι τον Άγιο. Το ουράνιο αυτό φως, παρέμεινε μέχρι που τελείωσε η Θεία Λειτουργία και δήλωνε την εσωτερική καθαρότητα και λαμπρότητα του Αγίου. Επίσης, σημάδι της αγνότητας και της αγιότητάς του αποτελούσε και το γεγονός ότι ήταν σε θέση να γνωρίζει ποιος προσερχόταν να κοινωνήσει με καθαρή ή σπιλωμένη συνείδηση.

Ο Όσιος κοιμήθηκε εν ειρήνη το έτος 473 μ.Χ. σε ηλικία 97 ετών, επί βασιλείας Λέοντος του Μεγάλου. Η Σύναξή του ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία.

Ο Ήλιος της Ερήμου, Ο Μέγας Ευθύμιος

Του Φώτη Κόντογλου  

(Από το Ασάλευτο Θεμέλιο - Ακρίτας 1996)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Μέγας Ευθύμιος

Αληθινά κράζει ο προφήτης: «Αγαλλιάσθω η έρημος και ανθήτω ως κρίνον». Με την θρησκεία του Χριστού γεμίσανε οι ερημιές από Αγίους ανθρώπους, από άνθη πνευματικά. «Και αντί της στιβής, αναβήσεται κυπάρισσος, αντί δε της κονίζης, αναβήσεται μυρσίνη». Και ο υμνωδός για τον καθένα από αυτούς τους αγγελικούς κατοίκους της ερήμου, που είχανε το δάκρυ καθημερινό, αλλά όχι το δάκρυ της απελπισίας, αλλά της κατανύξεως το«χαροποιόν δάκρυον» ψέλνει παθητικά:

«Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας, και τοις εκ βάθους στεναγμοίς εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας, και γέγονας φωστήρ, τη οικουμένη λάμπων τοις θαύμασι, Ευθύμιε πατήρ ημών όσιε. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών».

Ο Άγιος Ευθύμιος ο Μέγας, που εορτάζει την μνήμη του η Εκκλησία στις 20 του Ιανουαρίου, εστάθηκε ένας από τους φωστήρες της ασκητικής πολιτείας. Γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Αρμενίας στα 377 μ.X. Αληθινά εκ κοιλίας μητρός ήτανε αγιασμένος, γιατί αφοσιώθηκε στον Θεό από τριών χρονών παιδί. Ο Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης, που μόνασε στο κοινόβιο του Αγίου Ευθυμίου ύστερα από την κοίμηση του Αγίου, γράφει πως από τα πρώτα χρόνια της ηλικίας του το στόμα του αενάως δοξολογούσε τον Θεό, η χαρά του ήτανε να πηγαίνει στην εκκλησία και να ακούει τα άγια γράμματα με φόβο και κατάνυξη. «Τον δε μεταξύ χρόνον, οίκοι εσχόλαζεν εν τε τη προσευχή και τη ψαλμωδία και ταις των θείων λόγων αναγνώσεσι, διανυκτερεύων τε και ημερεύων, ειδώς ότι ο μελετών εν νόμω Κυρίου ημέρας τε και νυκτός έσται ως και το ξύλον το πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων, ο τον καρπόν αυτού δώσει εν καιρώ αυτού».

Σαν έγινε 29 χρονών, πήγε στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησε τους Αγίους Τόπους, έπειτα επισκέφθηκε τους πατέρας της ερήμου και τέλος κατοίκησε σ' ένα σπήλαιο της λαύρας του Φαράν, και ζούσε με τέλεια ακτημοσύνη, πλέκοντας ψάθες για την συντήρησή του. Εκεί κάθησε πέντε χρόνια, μέ έναν άλλον ασκητή τον Θεόκτιστο. Μετά τα πέντε χρόνια πήγανε από το Φαράν και βρήκανε μέσα σ' ένα ξεροπόταμο, που το λένε τώρα Ουάντι Δαμπόρ, ένα σπήλαιο απόκρημνο και  εκεί κατοικήσανε. Με τον καιρό πληθύνανε οι αδελφοί και στο τέλος κάνανε ένα μοναστήρι κοινόβιο, το πρώτο που γίνηκε στην Παλαιστίνη, και μέσα σ' αυτό οι μοναχοί ζούσανε με άκραν αυστηρότητα. Ο Μέγας Ευθύμιος, ο ηγούμενός του, έλεγε: «Οφείλει είναι ο μοναχός όλος οφθαλμός, πάντοθεν εαυτόν περισκέπην ακοίμητον έχων προς την αυτού φυλακήν το της ψυχής όμμα, ως εν μέσω παγίδων διοδεύων αεί». Από την αυστηρότητα του βίου κάποιοι μοναχοί απηυδήσανε και θέλανε να φύγουν. «Τα κελλία στενά λίαν και απαραμύθητα ήσαν, ούτως αυτά του Μεγάλου Ευθυμίου κελεύσαντος».

Χρειάζεται πολύ χαρτί και μελάνι για να γράψει κανείς καταλεπτώς την πολιτεία του Αγίου Ευθυμίου, τα λόγια του που σωθήκανε στο βίο του, τα θαύματά του και την κοίμησή του. Η αγιότητά του ακούσθηκε σ' όλη τη χριστιανοσύνη. Ονομάσθηκε «μέγας φωστήρ και ήλιος τηςερήμου». Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 20 Ιανουαρίου του έτους 473 μ.X., ημέρα Σάββατο, σε ηλικία 97 ετών. «Ην δε το είδος αυτού αγγελικόν, η έξις άπλαστος (αφελής, απροσποίητη), το ήθος πραϋτατον, η δε φαινομένη του σώματος αυτού όψις στρογγυλοειδής τε υπήρχε και φαιδρά και λευκή και ευόμματος. Ην δε υποκόλοβος την ηλικίαν και ολοπόλιος, έχων τον πώγωνα μέγαν, φθάνοντα έως της κοιλίας, καιασινή πάντα τα μέλη· ούτε γαρ οι οφθαλμοί αυτού ή οι οδόντες ή έτερον μέλος το παράπαν εβλάβη αλλά στερρός τε και πρόθυμος ων ετελειώθη».

Ένα από τα πολλά θαύματα που έκανε είναι και το ακόλουθο, που το διηγήθηκε στον Κύριλλο, ο οποίος έγραψε τον βίο του Αγίου Ευθυμίου, ένας φύλαρχος Σαρακηνός, Τερέβωνας λεγόμενος, για τον παππού του που είχε το ίδιο όνομα και που τον έγιανε ο Άγιος. Αυτός λοιπόν ο γέρο - Τερέβωνας, τον καιρό που ήταν ακόμα παιδί παράλυσε το μισό κορμί του, το δεξιό μέρος, από το κεφάλι έως τα πόδια. Ο πατέρας του Ασπέβετος, που ήτανε κι'  αυτxς φύλαρχος, ήτανε απαρηγόρητος, γιατί οι γιατροί δεν μπορέσανε να δώσουνε ωφέλεια στο παιδί του. Βρισκότανε στην Αραβία και  είχανε στήσει τα τσαντήρια τους. Όπου, μια νύχτα, βλέπει το άρρωστο παιδί στον ύπνο του έναν καλόγερο με μακριά γενειάδα και του λέγει: «Τι ασθένεια έχεις;» Και εκείνο έδειξε το παράλυτο μέρος του κορμιού του. Κι' ο μοναχός του λέγει πάλι: «Ότι τάξεις στον Θεό, θα το κάνεις, αν ελευθερωθείς από την αρρώστια;» Και το παιδί είπε: «Ναι». Τότε του λέγει ο γέροντας: «Εγώ είμαι ο Ευθύμιος, που κάθομαι στην έρημο, δέκα μίλια ανατολικά της Ιερουσαλήμ, μέσα στον ξεροπόταμο που είναι νότια από τον δρόμο που πηγαίνει στην Ιεριχώ. Αν θέλεις να θεραπευθείς, έλα σε μένα κι' ο Θεός θα σε γιατρέψει».

Το πρωί, είπε το όνειρο το παιδί στον πατέρα του, και εκείνος αμέσως πρόσταξε να σηκώσουνε τις τέντες και να τραβήξουνε κατά το μοναστήρι του Αγίου Ευθυμίου, που το βρήκανε ρωτώντας. Οι μοναχοί, σαν είδανε το πλήθος των βαρβάρων, φοβηθήκανε. Μοναχά ο Θεόκτιστος κατέβηκε και τους ρώτησε τι ζητάνε. Και  εκείνοι του είπανε «τον Ευθύμιο, τον δούλο του Θεού». Επειδή όμως ο Άγιος Ευθύμιος ησύχαζε και είχε δώσει παραγγελία να μην τον ανησυχήσουνε ως το Σάββατο, είπε στον Ασπέβετο να περιμένουνε. Αλλά ο δυστυχής πατέρας, του έδειξε το παιδί που κειτόταν ξυλιασμένο και τον παρακάλεσε να τον λυπηθεί. Τότε ο Θεόκτιστος πήγε και είπε στον Άγιο την ιστορία. Και εκείνος κατέβηκε και σαν είδε το παιδί, έκανε προσευχή πολλήν ώρα, ύστερα το σταύρωσε και παρευθύς έγινε καλά ο Τερέβωνας. Βλέποντας οι Αραπάδες αυτό το θαύμα, γονατίσανε και φιλούσανε τα πόδια του Αγίου και τον παρακαλούσανε να τους βαφτίσει. Τότε ο Άγιος παράγγειλε να κάνουνε μία μικρή κολυμβήθρα σε μια γωνιά της σπηλιάς, που σώζονταν ως τον καιρό που τα έγραφε ο Κύριλλος, και αφού τους κατήχησε, τους βάφτισε. Τους κράτησε στο μοναστήρι σαράντα μέρες για να τους διδάξει τα της θρησκείας και ύστερα φύγανε. Ένας μοναχά απόμεινε στο μοναστήρι, ο θείος του Τερέβωνα, Τερέβωνας κι' αυτός, αδελφός της μητέρας του, και χειροτονήθηκε καλόγηρος, και μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς, αφού έδωσε πολλά χρήματα για να μεγαλώσουνε το μοναστήρι. Στάθηκε τύπος και υπογραμμός στην ευσέβεια, και κοιμήθηκε εν ειρήνη.

Μια Κυριακή λειτουργούσε ο Άγιος Ευθύμιος και κατά τα συνηθισμένα κάποιος ευλαβέστατος μοναχός Δομετιανός στεκότανε στα δεξιά της Αγίας Τραπέζης βαστώντας το λειτουργικό ριπίδι, κι' ο Μαρίνος ο Σαρακηνός στεκότανε κοντά στο θυσιαστήριο, ακουμπώντας τα χέρια του στα κάγκελα. Άξαφνα βλέπει φωτιά να κατεβαίνει από τον ουρανό και να απλώνεται επάνω στο θυσιαστήριο σαν νατανε σεντόνι πύρινο, και σκέπασε τον Μέγα Ευθύμιο και τον μακάριο Δομετιανό. Και έμεινε έτσι σ' όλο το χερουβικό. «Τούτο δε το θαύμα ουδείς είδεν ειμή οι όντες του πυρός ένδον, και Τερέβων, και ο Χρυσίππου αδελφός Γαβρήλιος ο Καππαδόκης, ευνούχος ων από γεννήσεως και δι' εικοσιπέντε ενιαυτών τότε εις την εκκλησίαν προσελθών. Φόβω τοίνυν συσχεθείς ο Τερέβων, έφυγεν εις τα οπίσω, και από τότε ουκέτι προέθετο επιστηρίζεσθαι τω καγκέλω του ιερατείου, καθ' ήν είχε συνήθειαν τολμηρώς και θρασέως τούτο ποιείν κατά την ώραν της Θείας προσκομιδής, αλλά πίσω πλησίον της θύρας της εκκλησίας ίστατο, μετά φόβου και ευλαβείας κατά την της συνάξεως ώραν, κατά την κελεύουσαν εντολήν ευλαβείς έσεσθαι τους υιούς Ισραήλ και μη καταφρονητάς».


Η εικόνα του Αγίου Ευθυμίου που βρίσκεται στην ομώνυμη Ιερά Μονή στην Παλαιά πόλη των Ιεροσολύμων

alt

Απολυτίκιον 

Ήχος δ'

Ευφραίνου έρημος η συ τίκτουσα, ευθύμησον η ουκ ωδίνουσα‡ ότι επλήθυνέ σοι τέκνα, ανήρ επιθυμιών των του Πνεύματος, ευσεβεία φυτεύσας, εγκρατεία εκθρέψας, εις αρετών τελειότητα. Ταις αυτού ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός, ειρήνευσον την ζωήν ημών.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΑ ΣΚΙΤΣΑ

http://users.uoa.gr/

http://www.saint.gr/


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης 

Link >
Μέγας Ευθύμιος: Ο Ήλιος της Ερήμου!



Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός

Σχετική εικόνα

Κρατεί μεν Άτλας μυθικώς ώμοις πόλον, Κρατεί δ' αληθώς Μάρκος Oρθοδοξίαν


19 Ιανουαρίου

Η Εκκλησία μας εορτάζει την ιερή μνήμη ενός από τους μεγαλύτερους ομολογητές της πίστεώς μας, του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού.  Μιας μεγάλης μορφής, την οποία η Θεία Πρόνοια προέβαλλε στη συγκεκριμένη και κρίσιμη εκείνη εποχή, προκειμένου να υπερασπισθεί και να σώσει την Ορθοδοξία.


Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός γεννήθηκε το 1392 μ.Χ. από ευσεβείς και πιστούς γονείς, τον αρχιδικαστή, σακελλίων και διάκονο της Μεγάλης Εκκλησίας Γεώργιο και την Μαρία που ήταν κόρη του ευσεβούς ιατρού Λουκά. Είχε ακόμα έναν μικρότερο αδελφό που ονομαζόταν Ιωάννης. Λόγω των πολλών του πνευματικών χαρισμάτων έκανε περίλαμπρες θεολογικές και φιλοσοφικές σπουδές και μαθήτευσε στους πλέον φημισμένους διδασκάλους της εποχής του, τον Ιωάννη Χορτασμένο (κατόπιν Ιγνάτιο Μητροπολίτη Σηλυμβρίας) και τον μαθηματικό και φιλόσοφο Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα. Μεταξύ των συμμαθητών του ήταν και ο μετέπειτα άσπονδος εχθρός του Βησσαρίων, ο καρδινάλιος που ήταν υπέρμαχος της ένωσης. Δίδασκε στο φροντιστήριο του πατέρα του και αργότερα, μετά τον θάνατο αυτού, τον διαδέχθηκε στο διδασκαλικό επάγγελμα. Διακρίθηκε σαν δάσκαλος της ρητορικής και μεταξύ των μαθητών του που διέπρεψαν αργότερα, ήταν ο Γεώργιος Γεννάδιος Σχολάριος (ο πρώτος μετά την πτώσιν της Πόλεως Πατριάρχης), ο Θεόδωρος Αγαλλιανός, ο Θεοφάνης Μητροπολίτης Μηδείας και ο αδελφός του Ιωάννης ο Ευγενικός.

Στο 25ο έτος της ηλικίας του αποφάσισε να γίνει μοναχός και γι' αυτό έφυγε σε μια Μονή στις Πριγκηπονήσους. Εκεί ετάχθη υπό την πνευματική επιστασία ενάρετου μοναχού, του Συμεών, ο οποίος τον έκειρε μοναχό και τον μετονόμασε από Εμμανουήλ, που ήταν το πρώτο του όνομα, σε Μάρκο. Κατόπιν από τα νησιά αυτά έφυγε και πήγε στην Μονή των Μαγκάνων, όπου χειροτονήθηκε Ιερέας. Αφού έγινε κληρικός, το 1436 μ.Χ. εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος Εφέσου. Ακολούθησε τον αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγο στη Φεράρα και τη Φλωρεντία, όπου πραγματοποιήθηκε Σύνοδος για την ένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας.

Σχετική εικόνα

Εκεί ο Μάρκος ανεδείχθη ο θερμότερος και στερεότερος υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, αρνούμενος να υπογράψει τον όρο της ψευδοενώσεως, έτσι που όταν ο πάπας Ευγένιος Δ' (1431 - 1447 μ.Χ.) πληροφορήθηκε την απόφασή του είπε: «Μάρκος ούχ υπέγραψε, λοιπόν εποιήσαμεν ουδέν».

Μετά την προδοτική ένωση της Φερράρας - Φλωρεντίας οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν την Ιταλία. Ο αυτοκράτορας παρέλαβε τον Άγιο Μάρκο στο αυτοκρατορικό πλοίο. Ύστερα από ταξίδι τρεισήμισι μηνών έφθασαν τελικά στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί οι κάτοικοι δέχθηκαν με αισθήματα εχθρικά και αποδοκίμασαν αυτούς που υπέγραψαν την ένωση, αλλά επιδοκίμασαν και τίμησαν τον Άγιο Μάρκο όπως αναφέρει ο υβριστής του γραικολατίνος επίσκοπος Μεθώνης Ιωσήφ: «Ο Εφέσου είδε το πλήθος δοξάζων αυτόν ως μη υπογράψαντα και προσεκύνουν αυτώ οι όχλοι καθάπερ Μωϋσή και Ααρών και ευφήμουν αυτόν και άγιον απεκάλουν» (PG 159, 992). Στις 4 Μαϊου 1440 μ.Χ. ο Άγιος Μάρκος αναγκάστηκε να δραπετεύσει από την Βασιλεύουσα -διότι κινδύνευε η ζωή του- και να πάει στην Έφεσο που ήταν κάτω από τους Τούρκους. Εκεί αφού ποίμανε για λίγο το ποίμνιό του αναγκάσθηκε πάλι, τώρα από τους Τούρκους και τους ενωτικούς, να εγκαταλείψει την Έφεσο και μπήκε στο πλοίο που πήγαινε στο Άγιον Όρος, όπου είχε αποφασίσει να περάσει τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Όταν όμως το πλοίο έκανε σταθμό στη Λήμνο, ο Άγιος ανεγνωρίσθη και αμέσως συνελήφθη, κατόπιν αυτοκρατορικής εντολής και φυλακίσθηκε εκεί για δύο χρόνια.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός

Κατά την διάρκεια της φυλακίσεώς του υπέφερε πολύ, αλλά όπως έγραψε στον ιερομόναχο Θεοφάνη τον εν Ευβοία «Ο λόγος του Θεού και η της αληθείας δύναμις ου δέδεται, τρέχει δε μάλλον και ευωδούται, και οι πλείονες των αδελφών τη εμή εξορία θαρρούντες βάλλουσι τοις ελέγχοις τους αλητηρίους και παραβάτας της ορθής πίστεως...». Από την Λήμνο ο Άγιος «εξαπέλυσε» την περίφημο εγκύκλιο επιστολή του προς τους απανταχού της Γης και των νήσων ευρισκομένους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Με αυτήν ελέγχει αυστηρώς τους Ορθοδόξους εκείνους που αποδέχθηκαν την ένωση και με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύει ότι οι λατίνοι είναι καινοτόμοι και γι' αυτό λέει: «Ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν, και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν». Καλεί δε ο Άγιος τους πιστούς να αποφεύγουν τους ενωτικούς, διότι αυτοί είναι «ψευδαπόστολοι και εργάται δόλιοι». Μετά την αποφυλάκισή του ο Άγιος Μάρκος λόγω της ασθενείας του δεν μπόρεσε να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος, αλλά επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε δεκτός μετά τιμών ως Άγιος και Ομολογητής. Από το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων ο νέος ομολογητής διηύθυνε τον αγώνα κατά των ενωτικών, γράφοντας επιστολές στους μοναχούς και κληρικούς ενθαρρύνοντάς τους να κρατούν την ορθή πίστη και να μη συνεργάζονται με τους ενωτικούς. Οι διωγμοί, οι εξουθενώσεις και οι πιέσεις επιδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του Αγίου Μάρκου και στις 23 Ιουνίου του 1444 μ.Χ., αφού είχε καλέσει κοντά του τα πνευματικά του τέκνα και ανέθεσε στον Γεώργιο Σχολάριο την αρχηγία του ανθενωτικού αγώνος, απεδήμησεν εις Κύριον. Ήταν μόλις 52 ετών. 

Στον επικήδειο λόγο που εξεφώνησε ο Γεώργιος Σχολάριος, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο όσιος «εν ιερεύσει διέπρεψεν, εν αρχιερεύσιν διέλαμψεν, ήθλησεν υπέρ της Εκκλησίας πάνυ καλώς αδάμαντος στερεώτερος ώφθη προς την μετάθεσιν...νυν γυμνή τη ψυχή της μακαριότητος εμφορείται ήν επέγνω καλώς και λαβείν εντεύθεν εσπούδασε την εν Χριστώ κεκρυμμένην ζήσας ζωήν και σύνεστι τοις ιεροίς διδασκάλοις της πίστεως, πάντων είνεκα δίκαιος ών εκείνοις συντάττεσθαι».

Αμέσως μετά την κοίμησή του ο Μάρκος τιμήθηκε ως Άγιος και Ομολογητής. Αυτό μαρτυρεί με πόνο και ο σύγχρονος και άσπονδος εχθρός του Ιωσήφ, ουνίτης επίσκοπος Μεθώνης, λέγων, «ώσπερ πολλούς μεν και άλλους, και τον καλούμενον Παλαμάν, και τον Εφέσου Μάρκον, ανθρώπους ούτ' άλλως φρενήρεις, αλλά και δοξοσοφίας εμπεπλησμένους, μηδεμίαν αρετήν ή αγιωσύνην εν εαυτοίς έχοντας, μόνον δια το λέγειν και συγγράφειν κατά Λατίνων, δοξάζετε και υμνείτε, και εικόνας εγκοσμείτε αυτοίς και πανηγυρίζοντες, στέργετε αυτούς ως αγίους και προσκυνείτε» ( PG 159, 1357). 
Την πρώτη ακολουθία προς τιμήν του Αγίου Μάρκου συνέθεσε ο αδελφός του, Ιωάννης ο φιλόσοφος. Κατ' αρχήν η μνήμη του εορταζόταν στις 23 Ιουνίου αλλά ο Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος, το 1456 μ.Χ., όρισε διά συνοδικής πράξεως, να εορτάζεται η μνήμη του στις 19 Ιανουαρίου, ημέρα προφανώς της ανακομιδής του λειψάνου του Αγίου και ταφής αυτού στην μονή του Λαζάρου στον Γαλατά. 
Οι αγώνες του Μάρκου και του μαθητού του Γενναδίου αναγνωρίστηκαν από την μεγάλη σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως που τελείωσε το 1484 μ.Χ. και κατέγραψε τα ονόματά τους ως πατέρων Αγίων, στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας.


Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός κατά του Οικουμενισμού!

Mια εξαιρετική εκπομπή - για τον μεγάλο Ομολογητή της πίστεώς μας Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό - με τον π. Κωνσταντίνο Καντάνη, πρωτοπρεσβύτερο του Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Αγρινίου.


 Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός

Απολυτίκιον 
Ήχος γ'

Θείας πίστεως ομολογία, μέγαν εύρατο η Εκκλησία, ζηλωτήν σε Θείε Μάρκε πανεύφημε, υπερμαχούντα πατρώου φρονήματος, και καθαιρούντα του σκότους υψώματα. Όθεν άφεσιν, Χριστόν τον θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν τοις σε γεραίρουσι.

Κοντάκιον
Ήχος γ'

Πανοπλίαν άμαχον, ενδεδυμένος θεόφρον, την οφρύν κατέσπασας, της Δυτικής ανταρσίας, όργανον του Παρακλήτου γεγενημένος, πρόμαχος Ορθοδοξίας προβεβλημένος‡ δια τούτο σοι βοώμεν‡ χαίροις ώ Μάρκε, Ορθοδόξων καύχημα.

Μεγαλυνάριον

Της Ορθοδοξίας ταίς αστραπαίς, λάμψας εν τή Δύσει, εξεθάμβησας εμφανώς, Δυτικώς τας όψεις, τους όρους των Πατέρων, ώ Μάρκε ρητορεύων, πυρίνη γλώττη σου.

Σχετική εικόνα

http://www.saint.gr/
http://www.romfea.gr/
http://www.blagogon.ru/


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης

Link

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός



Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Όσιοι Μακάριος ο Αιγύπτιος και Μακάριος ο Αλεξανδρεύς

Σχετική εικόνα


 Όσιοι Μακάριος ο Αιγύπτιος και Μακάριος ο Αλεξανδρεύς

19 Ιανουαρίου


Ο Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος γεννήθηκε το 301 μ.Χ. σε κάποιο χωριό της Άνω Αιγύπτου και έζησε στα χρόνια του Θεοδοσίου του Μεγάλου (379 - 395 μ.Χ.). Σε ηλικία 30 ετών αποσύρθηκε στην έρημο της Νιτρίας και στη Συρία, όπου παρέμεινε για εξήντα ολόκληρα χρόνια και απέκτησε μεγάλη φήμη για τον ασκητικό του βίο και τις άλλες θαυμαστές αρετές του. Επειδή, παρά το νεαρό της ηλικίας του προέκοπτε στις αρετές, ονομάσθηκε «παιδαριογέρων».

Στην έρημο γνώρισε τον Μέγα Αντώνιο του οποίου έγινε μαθητής. Σε ηλικία 40 ετών χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και λόγω της ενάρετης ζωής του αξιώθηκε από τον Θεό να λάβει το χάρισμα της θεραπείας των ασθενών και της προφητείας. Λέγεται ότι συνεχώς επικοινωνούσε με τον Θεό «και μάλλον τω πλείονι χρόνω προσδιατριβείν Θεώ ή τοις υπ' ουρανόν πράγμασιν».

Ο Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος υπήρξε γέννημα θρέμμα της ερήμου. Για να είναι, λοιπόν, απερίσπαστος και να βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με τον Θεό, έσκαψε ο ίδιος και άνοιξε μια υπόγεια στοά, που άρχιζε από το κελλί του και είχε μήκος εκατό περίπου μέτρα. Στην άκρη της στοάς διεύρυνε τον χώρο και διαμόρφωσε ένα σπήλαιο. Έτσι είχε την δυνατότητα όταν προσέρχονταν σε αυτόν πολλοί άνθρωποι και τον ενοχλούσαν, να κατεβαίνει στη στοά, χωρίς να τον παίρνουν είδηση και μέσω αυτής να πηγαίνει στο σπήλαιο και να κρύβεται, ώστε να μην μπορεί να τον βρει κανένας.

Κάποτε πήγε και συνάντησε τον Άγιο Μακάριο ένας αιρετικός, που είχε μέσα του δαιμόνιο και ισχυριζόταν ότι δεν είναι δυνατό να γίνει ανάσταση νεκρών. Ο Άγιος τότε, προκειμένου να τον πείσει, ανέστησε έναν νεκρό. Έλεγε δε ότι υπάρχουν δύο τάγματα δαιμόνων. Από αυτά, το ένα πολεμά τους ανθρώπους, παρασύροντάς τους σε πάθη τερατώδη και ακατονόμαστα, ενώ το άλλο, το οποίο ονομάζεται και «αρχικό», δημιουργεί στις ψυχές των ανθρώπων διάφορες κακοδοξίες και πλάνες. Αυτούς, μάλιστα, τους δαίμονες του δεύτερου τάγματος, τους ξεχωρίζει ο Σατανάς και τους αποστέλλει στους μάγους και στους αιρεσιάρχες.

Επίσης, κάποτε ένας μαθητής του Οσίου έκλεβε τα πράγματα φτωχών ανθρώπων και, παρά τις συμβουλές του, δεν διόρθωνε το πάθος του αυτό. Με το προορατικό του λοιπόν χάρισμα ο Όσιος, προείπε ότι θα ξεσπούσε η οργή του Κυρίου εναντίον του. Και πραγματικά, ο μαθητής του προσβλήθηκε από μια φοβερή αρρώστια, την ελεφαντίαση. Το δέρμα του σώματός του δηλαδή, ξεράθηκε και ζάρωσε.

Είναι προς πνευματική μας ωφέλεια να αναφέρουμε και ένα άλλο θαυμαστό γεγονός που συνέβη με τον Όσιο Μακάριο: κάποτε εκεί που περπατούσε στην έρημο βρήκε ένα κρανίο. Ήταν κάποιου που είχε διατελέσει ιερέας των ειδώλων. Μόλις ο Μακάριος πλησίασε και τον ρώτησε, άκουσε να του λέει ότι με τις προσευχές του ένοιωθαν κάποια μικρή ανακούφιση στον πόνο τους οι ευρισκόμενοι στην κόλαση, όταν τύχαινε ο Όσιος και προσευχόταν υπέρ αυτών.

Ο Όσιος Μακάριος σε προχωρημένη ηλικία εξορίσθηκε σε νησίδα του Νείλου από τον Αρειανό Επίσκοπο Αλεξανδρείας Λούκιο και κοιμήθηκε εν ειρήνη σε ηλικία 90 ετών το έτος 391 μ.Χ.



Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Ο Όσιος Μακάριος ο Αλεξανδρεύς

Ο Όσιος Μακάριος ο Αλεξανδρεύς, χρημάτισε ιερέας των λεγόμενων κελλιών. Υπήρξε υπόδειγμα εγκράτειας και υπομονής και έτσι προικίσθηκε από τον Θεό και με το χάρισμα της θαυματουργίας. Τις αρετές του τις θαύμασε και αυτός ο Μέγας Αντώνιος και είπε: «Ιδού, επαναπαύθηκε επί σέ το Πνεύμα το Άγιο και στο εξής θα είσαι κληρονόμος των αγώνων μου».

Κάθε φορά που ο Όσιος αντιλαμβανόταν ότι κάποιος επιτελούσε ένα σπουδαίο ασκητικό αγώνισμα, υποκινούμενος από έναν Άγιο ζήλο, τον εμιμείτο και έκανε και αυτός το ίδιο αγώνισμα. Έτσι, όταν άκουσε ότι οι Ταβεννησιώτες μοναχοί, καθ' όλη την διάρκεια της Τεσσαρακοστής, έτρωγαν άβραστο φαγητό, πήρε την απόφαση και επί επτά χρόνια δεν έφαγε κανένα μαγειρευμένο φαγητό. Τρεφόταν μόνο με λάχανα ωμά και όσπρια. Επίσης και τον ύπνο του αγωνίσθηκε να περιορίσει στο ελάχιστο. Και για να το κατορθώσει αυτό, δεν μπήκε κάτω από στέγη επί είκοσι ολόκληρα ημερόνυχτα, φλεγόμενος από τον καύσωνα της ημέρας και ξεπαγιάζοντας από το ψύχος της νύχτας.

Μια φορά ο Όσιος ενοχλήθηκε από το δαίμονα της πορνείας και προκειμένου να εξουδετερώσει τον δαίμονα αυτόν, κατέφυγε σε ένα εντελώς έρημο και ελώδη τόπο, όπου παρέμεινε επί έξι μήνες. Εκεί υπήρχαν κουνούπια πολύ μεγάλα, σαν σφήκες, τα οποία με τα τσιμπήματά τους τον καταπλήγωναν σε όλο του το σώμα. Όταν, λοιπόν, ύστερα από τους έξι μήνες γύρισε στο κελλί του, αναγνωριζόταν μόνο από την φωνή του, αφού το σώμα του εξωτερικά είχε παραμορφωθεί και έμοιαζαν με το σώμα ανθρώπων που πάσχουν από την ασθένεια της ελεφαντίασης.

Κάποια φορά ο Όσιος καθόταν στην αυλή και έλεγε λόγους ωφέλιμους σε παρευρισκόμενους εκεί Χριστιανούς. Τότε μία ύαινα, αφού πήρε μαζί της το νεογνό της, το οποίο ήταν τυφλό, πλησίασε τον Άγιο και το έριξε στα πόδια του. Εκείνος, αφού έπτυσε στα μάτια του μικρού ζώου, του χάρισε το φως. Έτσι, θεραπευμένο πλέον, το πήρε η ύαινα και έφυγε. Την άλλη μέρα πρωί-πρωί όμως, αυτή γύρισε πάλι στον Άγιο, φέρνοντάς του από ευγνωμοσύνη μια μεγάλη προβιά για στρώμα. Εκείνος όμως είπε στην ύαινα: «πράγματα προερχόμενα από αδικία εγώ δεν τα δέχομαι». Εκείνη τότε, έσκυψε το κεφάλι και έφυγε από την αυλή.

Έτσι, λοιπόν, αφού ασκήθηκε ο Όσιος Μακάριος και έφθασε σε βαθύ γήρας, κοιμήθηκε εν ειρήνη το 395 μ.Χ.

 Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ορθοδοξοι σταυροί

Απολυτίκιον
Ήχος α'.

Της ερήμου πολίτης και εν σώματι άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεοφόρε Πατήρ ημών Μακάριε‡ νηστεία αγρυπνία προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Έτερον Απολυτίκιον
Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης

Ζωής της μακαρίας φερωνύμως ετύχετε, ως πολιτευθέντες οσίως, θεοφόροι Μακάριοι, εν νόμω γαρ τω θείω ευσεβώς, ιθύναντες τας τρίβους της ζωής θείας δόξης ανεδείχθητε κοινωνοί, σώζοντες τους κραυγάζοντας, δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι' υμών πάσιν ιάματα.

Κοντάκιον
Ήχος δ'. Επεφάνης σήμερον

Εν τω οίκω Κύριος, της εγκρατείας, αληθώς σε έθετο, ώσπερ αστέρα απλανή, φωταγωγούντα τα πέρατα, Πάτερ Πατέρων, Μακάριε Όσιε.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

http://www.saint.gr/


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης


Link

Όσιοι Μακάριος ο Αιγύπτιος και Μακάριος ο Αλεξανδρεύς



Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, Πατριάρχης Αλεξανδρείας

Σχετική εικόνα

Είναι κοινή διαπίστωση, μα και λυπηρό δυστυχώς, ότι στις ημέρες μας αντιστράφηκαν οι όροι. Οι όροι της λογικής, της τάξεως και της ευπρέπειας. Τα κάτω, τα μικρά, τα ανάξια λόγου τα βάλαμε στα επάνω σκαλοπάτια της κλίμακος των αξιών και τα μεγάλα στα χαμηλά. Σεβόμαστε, αναγνωρίζουμε και ηρωποιούμε τους μικρούς, τους ανάξιους, αντί τους μεγάλους και τους άξιους. Τους μεγάλους ευεργέτες της ανθρωπότητας, τους κορυφαίους της επιστήμης, των τεχνών και των γραμμάτων, τους ήρωες της πίστεως και της πατρίδας τους περιφρονούμε, δεν τους αναγνωρίζουμε.


Είμαι βέβαιος ότι, οι περισσότεροι, της νέας γενιάς, γνωρίζουν πιο πολλά για τους διάφορους ηθοποιούς, τραγουδιστές, χορευτές, ποδοσφαιριστές, παρά για τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, για τον Θεμιστοκλή και τον Αλκιβιάδη, για τον Κολοκοτρώνη και τον Μακρυγιάννη και τους άλλους ήρωες της πατρίδος μας, που όμως ένεκα της θυσίας τους απολαμβάνουμε εμείς τώρα την ελευθερία μας.


Για τον Άγιο Αθανάσιο που υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αγωνιστές της πίστεώς μας, της Ορθοδόξου πίστεώς μας, πολύ λίγοι και λίγα γνωρίζουμε. Αλήθεια τι γνωρίζουμε για την ζωή, τους αγώνες και τα βάσανά του; Και όμως,  η ιστορία τον θεωρεί, τον αναγνωρίζει ως τον ηρωϊκότερο των Αγίων και των Αγιότερο των ηρώων.

Και επειδή ακριβώς υπάρχει αυτή η κατάσταση της ανατροπής των πάντων στην κλίμακα των αξιών, επειδή τα αληθινά μεγάλα και τους πραγματικά μεγάλους τους βάζουμε στα κατώτερα σκαλοπάτια των αξιών και βάλαμε τα μικρά και τους μικρούς ψηλά και αγωνιζόμαστε, για τούτο, πιο πολύ να τα αποκτήσουμε και να τους μοιάσουμε, αυτούς τους αναξίους, για τούτο και εμείς, υπηρέτες του αγαθού, του ορθού και του λογικού και σαν άνθρωποι του Θεού που θέλουμε την αλήθεια του Θεού, την τάξη και την ορθότητα και που έχουμε καθήκον και υποχρέωση να καθοδηγούμε τους ανθρώπους στα σωστά και τα πρέποντα, θα σας παρουσιάσω την μεγάλη προσωπικότητα, που όχι μόνο υπήρξε ο ηρωικότερος των Αγίων και ο Αγιότερος των ηρώων, αλλά και ο πατέρας της Ορθοδοξίας. Και αυτός δεν είναι άλλος παρά ο Άγιος Αθανάσιος, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, αυτός που πήρε και τον τίτλο Μέγας.

Είναι πατέρας της Ορθοδοξίας, γιατί αυτός γέννησε με το μυαλό του, το φωτισμένο από τον Θεό, όλα εκείνα, τους όρους και τα διδάγματα, που μας ξεκαθάρισαν το έδαφος της πίστεώς μας από τις διάφορες αιρετικές διδασκαλίες. Είναι αυτός που αγωνίστηκε όσο κανένας άλλος για να διαφυλάξει την Ορθοδοξία άσπιλον και αμόλυντο και να την έχουμε και εμείς σήμερα καύχημά μας.

Ακόμη κάτι. Πήρε τον τίτλο Μέγας και για δύο λόγους και για τους αγώνες του, μα και για την πρακτική ζωή του, για την αγιότητά του. Δεν είναι το αξίωμά του μόνο που του έδωσε τον τίτλο του μεγάλου, είναι και η αρετή του.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος σε εγκωμιαστικόν του λόγο γι' αυτόν, τον ταυτίζει με την ιδίαν την αρετήν. Λέγει δε, «Αθανάσιον επαίνων αρετήν επαινέσομαι. Ταυτόν γαρ εκείνο τε ειπείν και επαινέσαι». (Επαινώντας τον Αθανάσιον θα επαινέσω την αρετήν. Γιατί Αθανάσιος και αρετή είναι το ίδιο πράγμα. Όταν αναφέρομαι εις αυτόν επαινώ την αρετήν - Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος Κ.Α.' Β.Ε.Π.Ε.Σ., τόμος 59, σελ. 148).

Λοιπόν -αγαπητοί μου- και εγώ για όλα αυτά, θα σας πω για τον βίο και την δράση του Αγίου Αθανασίου. Και θα δείτε πραγματικά ότι, τα όσα σας είπα είναι όχι μόνο αληθινά, μα και πόσον στερούνται, από την πραγματικότητα.

Γιατί ο Αθανάσιος βρίσκεται πέραν πάσης περιγραφής.

Και ύστερα πάλι, που τώρα στους καιρούς μας ιδιαίτερα, οι αιρέσεις και οι αιρετικοί οργιάζουν κυριολεκτικά, πολύ θα διδαχθείτε, πολύ θα ωφεληθείτε από την ζωή, τους αγώνες και το παράδειγμα του Μεγάλου Αθανασίου, που τον εορτάζουμε στις 18 Ιανουαρίου μαζί με έναν άλλο εξέχοντα ιεράρχη τον Κύριλλο Αλεξανδρείας, που μακάρι να έχουμε τις ευχές και τις ευλογίες τους.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ

Τους γονείς του Μεγαλου Αθανασίου, ακριβώς δεν τους γνωρίζουμε. Δεν έχουμε πληροφορίες για αυτούς. Μα φαίνεται ότι ήσαν ευσεβείς άνθρωποι, γιατί την ευσέβεια διδάξανε στο παιδί τους. Από μικρό παιδί, τον ποτίσανε με τα νάματα της Χριστιανικής θρησκείας, από μικρό τον θρέψανε με το μάνα τής θεϊκής τροφής. Και τούτο το καταλαβαίνουμε, γιατί βρίσκουμε τον Αθανάσιο από μικρό παιδί να ζει με τον Θεό, με τα του Θεού. Και έζησε όχι μονάχα έτσι αφηρημένα και γενικά τα του Θεού, μα έμπρακτα και εφηρμοσμένα και στην αρετή και στα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Δεν έπαιζε άλλα παιχνίδια, τα παιχνίδια του ήταν θρησκευτικά. Παίζανε με τα άλλα συνομήλικα παιδιά του, αναπαράσταση της Θείας Λειτουργίας και των άλλων μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Μια φορά μάλιστα, κάποια μέρα, που οι χριστιανοί της Αλεξανδρείας είχαν μεγάλη γιορτή εις μνήμην του επισκόπου Πέτρου που μαρτύρησε κατά τον διωγμό του Μαξιμίνου, ο Αθανάσιος με άλλα παιδιά παίζανε στην ακροθαλασσιά διάφορα εκκλησιαστικά παιχνίδια. Εκεί κοντά βρισκόταν και το σπίτι του Πατριάρχη Αλεξάνδρου, Αλεξανδρείας. Ο Πατριάρχης εκείνη την ημέρα είχε καλέσει και μερικούς άλλους κληρικούς να φάνε μαζί του το μεσημέρι. Εκεί λοιπόν που τους περίμενε, κοιτάζει για μια στιγμή από το παράθυρο και βλέπει τα παιδιά να παίζουν ένα παιχνίδι. Του τράβηξε την προσοχή ιδιαίτερα τούτο το παιχνίδι. Παρατηρεί, ότι τα παιδιά έπαιρνε το κάθε ένα και έναν ρόλο, θα έλεγε κανείς, των αξιωματούχων της Εκκλησίας. Το ένα ήταν αναγνώστης, το άλλο διάκονος, άλλο ιερέας και άλλο επίσκοπος.

Τον Αθανάσιο τον χειροτονήσανε Πατριάρχη και στο τέλος παρατηρεί με κατάπληξη, μα και με ιερή συγκίνηση, ότι βαφτίζανε ένα παιδάκι. Η έκπληξη και η χαρά του Πατριάρχη ήταν απερίγραπτη. Τα παιδιά κάνανε την βάπτιση ακριβώς κατά την τάξιν της Εκκλησίας. Όλα τα παιδιά βοηθήσανε, προϊστατο δε ο Αθανάσιος.

Αυτός καθοδηγούσε όλα τα άλλα παιδάκια πώς και τι να κάνουν. Κατασυγκινημένος ο Πατριάρχης Αλέξανδρος, κάλεσε τα παιδάκια και ήλθανε κοντά του. Τα αγκάλιασε, τα ασπάσθηκε, τα ευλόγησε, τους έδωσε τις ευχές του. Η παράδοση λέγει ότι ύστερα, όταν ο Πατριάρχης έμαθε, ότι το παιδάκι που βαπτίσανε, ο Αθανάσιος και οι περί αυτόν, ήταν αβάπτιστο πραγματικά, ανεγνώρισε την βάπτιση που έκανε ο Αθανάσιος και τα άλλα παιδιά. Απλώς όμως συμπλήρωσε ο ίδιος, με το μυστήριο του Χρίσματος που γίνεται πάντα μετά το βάπτισμα. Εν πάση περιπτώση ο Πατριάρχης, φωτισμένος από τον Θεό, πρόσεξε ιδιαίτερα τον Αθανάσιο. Κάλεσε τους γονείς του, τους παίνεψε για το παιδί τους και για την ανατροφή που του δώσανε και τους συμβούλεψε για το πως να το καθοδηγήσουν στον δρόμο του Θεού, πως να διαφυλαχθεί ανέγγιχτο από τις παγίδες του σατανά, πως να διατηρηθεί αγνό και αμόλυντο από την απατηλή και προκλητική γλυκύτητα της αμαρτίας. Τους είπε ακόμη, ότι έπρεπε να μορφώσουν τον Αθανάσιο, να μάθει γράμματα και πιο πολύ εκείνα που είναι αναγκαία και απαραίτητα για να γνωρίσει πιο καλά τον Θεό και τα του Θεού. Και έτσι να εφαρμόζει το Άγιο θέλημα Του και να ζήσει πιο ενάρετα και πιο άγια. Ο Πατριάρχης διείδε στην ψυχή, στην παιδική ψυχή του Αθανασίου, ότι αυτός προοριζόταν να γίνει μεγάλος - μεγάλος. Μεγάλος για την δόξα του Χριστού, για την πίστη των Χριστιανών. Για τούτο, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τον Αθανάσιο. Τον παρακολουθούσε στο μεγάλωμα και στην ανάπτυξή του. Είπε μάλιστα στους γονείς του, σαν γίνει δεκαοκτώ χρονών, να τον φέρουνε κοντά του. Και έτσι έγινε.

Για την μόρφωση που πήρε ο Άγιος δεν γνωρίζουμε και πάλι πολλά πράγματα. Τότε στην Αλεξάνδρεια υπήρχαν φημισμένες σχολές ανωτέρας μορφώσεως και ξακουστοί διδάσκαλοι. Ο Αθανάσιος, σίγουρα θα παρακολούθησε τέτοιες σχολές, θα πήρε τέτοια μαθήματα, όχι όμως πολλά. Δεν ενέσκυψε στη βαθειά φιλολογία, φιλοσοφία, νομική κτλ. σαν τον Άγιο Βασίλειο ή τον Γρηγόριο τον Θεολόγο. Ο Θεός όμως τον φώτισε και σπούδασε, μελέτησε όλα εκείνα που του ήσαν ύστερα απαραίτητα και αναγκαία για το μεγάλο του έργο. Για την υποστήριξη και σταθεροποίηση της Ορθοδοξίας. Λέγει ο Άγιος Γρηγόριος στο εγκώμιό του, που σας ανέφερα και προηγουμένως, ότι «ολίγα των εγκυκλίων εφιλοσόφησεν του μη δοκείν πάντα πάσι των τοιούτων των απείρως έχειν»(Φιλοσόφησε λίγο από τα εγκυκλοπαιδικά και τούτο για να μην φαίνεται σ' αυτά ότι δεν έχει καμμίαν πείραν, καμμίαν γνώσιν) - (ΡG 35 1088 Β). Εκεί που ενέσκυψε πιο πλατειά και πιο βαθειά ήταν στην Αγία Γραφή, την Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Αυτήν την έμαθε απ' έξω. Και για τούτο συνδυάζοντας την των δύο ειδών μόρφωσιν διέπρεψε στην όλη ενάρετον ζωήν του όπως επίσης και στους αγώνες του, υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως. Με τα παρακάτω πάλι λόγια, ο Άγιος Γρηγόριος τον χαρακτηρίζει «όρον μεν επισκοπής είναι τον εκείνου βίον και τρόπον, νόμον δε Ορθοδοξίας τα εκείνου δόγματα» (Ο βίος του ήταν όρος, δόγμα και τρόπος, παράδειγμα για την επισκοπική ζωή κάθε ιεράρχου και νόμος οι εντολές και οι αποφάσεις του) - (ΡG 103 420 Β). Ο Αθανάσιος πατέρας της Ορθοδοξίας, στύλος της Ορθοδοξίας. Παράδειγμα προς μίμησιν, από κάθε ορθόδοξον χριστιανόν, μα προ πάντων, κάθε κληρικού και μάλιστα αυτού που κατέχει τον ανώτατον βαθμόν του Επισκόπου, πρότυπον ή μάλλον «τύπον Χριστού», όπως θέλει κάθε επίσκοπον και ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Όταν έγινε δεκαοκτώ χρονών, οι γονείς του Αθανασίου τον πήγανε στον Πατριάρχη όπως εκείνος τους είχε ζητήσει, τότε που τους κάλεσε και τους μίλησε για τον Αθανάσιο, τότε που ήτανε παιδί και που με τα άλλα παιδιά κάνανε εκείνη την βάπτιση. Ο Πατριάρχης ήταν ένας πολύ καλός και άγιος ποιμενάρχης. Είχε πολλές καλωσύνες και αρετές. Ήταν «φιλόθεος, φιλάνθρωπος, φιλόπτωχος, καταδεκτικός, πράος, επιεικής», μα και αυστηρός στην αλήθεια και την αγιότητα. Ήταν ένας Άγιος. Βρήκε λοιπόν εκεί και καλό παράδειγμα ο Αθανάσιος. Ακόμη, εκεί στο Πατριαρχείο έβλεπε να περνάνε λαϊκοί, κληρικοί και επίσκοποι επίσης, που πολλοί φέρανε στο σώμα τους τα στίγματα των παθημάτων του Χριστού, από τα μαρτύρια και τα βασανιστήρια που υφίσταντο κατά τους διωγμούς. Είδε άλλους να κουτσαίνουν, άλλους να μην βλέπουν, άλλους να τους λείπει ένα χέρι, ένα αυτί ή και τα δύο, ή γενικά κάτι από τα μέλη του σώματός τους. Ναι, πολλοί ήσαν οι ακρωτηριασμένοι, οι άρρωστοι, οι ταλαιπωρημένοι από τις φυλακίσεις, τα φρικτά βασανιστήρια, από τις κακουχίες γενικά, που υπέστησαν για την χάριν και την δόξαν του Χριστού μας. Με έναν λόγο ο Αθανάσιος μπορούσε να δει και να διδαχθεί τα μέγιστα, από το παράδειγμα των αγωνιστών και των ηρώων της πίστεώς μας. Και πραγματικά αυτοί, όχι μονάχα του εμπνεύσανε την αγωνιστικότητα και το ηρωικό φρόνημα στην ψυχή, μα και του την γεμίσανε, του την πληρώσανε μέχρις επάνω. Και έτσι, όπως είπαμε και πιο πάνω, ξεπέρασε όλους τους άλλους και ανεδείχθη «ο ηρωϊκότερος των Αγίων και ο Αγιότερος των ηρώων». Τον βοήθησε τα μέγιστα και ο Πατριάρχης. Και με τις συμβουλές και με το παράδειγμα του. Λίγο αργότερα ο Αθανάσιος, έτσι νεαρός στην ηλικία, επισκέφθηκε και ήλθε σε στενή επαφή με τους μοναχούς της ερήμου της Αιγύπτου. Τότε η διψώσα έρημος εποτίζετο, τότε η άγονος έρημος καρποφορούσε. Την ποτίζανε οι μοναχοί με τα δάκρυα της μετανοίας τους, οι ίδιοι την καρποφορούσαν με τους αγώνες και τις αγωνίες τους, με την εις την βάθος καλλιέργειαν της ψυχής τους. Ναι, οι μοναχοί τότε φθάσανε σε ύψη αρετής, σε σφαίρες αγιότητος, θαυματουργούσαν, επιτελούντες θαύματα μεγάλα και εξαίσια. Όλα τα είδε, τα άκουσε, τα έζησε ο Αθανάσιος. Συνεδέθη με μεγάλους ασκητές της ερήμου, με τον καθηγητή της ερήμου τον Άγιο Αντώνιο. Και από αυτούς πήρε ιδιαίτερα μαθήματα. Μαθήματα αγωνιστικότητας, μαθήματα νηστείας, αγρυπνίας, προσευχής, μαθήματα αρετής και αγιότητας. Και για τούτο αργότερα δεν υστέρησε καθόλου από αυτούς. Αντίθετα και πολλούς τους ξεπέρασε. Και για τούτο υπήρξε Μέγας. Σε όλα Μέγας.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, Πατριάρχης Αλεξανδρείας

 Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ

Ο Πατριάρχης, βλέποντας όλα αυτά τα προσόντα και τα χαρίσματα, μα και τις αρετές του Αθανασίου, τον έκρινε άξιο για κληρικό. Και το έτος 312 τον χειροτόνησε αναγνώστη και τον προσέλαβε για γραμματέα του. Ύστερα από επτά χρόνια τον χειροτόνησε διάκονό του. Και ενώ ήταν διάκονος, ο Αθανάσιος είχε καταστεί σύμβουλος του Πατριάρχου Αλεξάνδρου. Ο Πατριάρχης τον πήρε μαζί του στη Νίκαια και έλαβε μέρος στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε το 325 μ.Χ. Εδώ ο Αθανάσιος θριάμβευσε, ανεδείχθη ανώτερος όχι μονάχα του πατριάρχου του, μα και όλων των άλλων που λάβανε μέρος στην μεγάλη αυτήν Σύνοδο. Για την δράσιν του, για την δραστηριότητά του και για τις ιδέες του στη Σύνοδο αυτή, θα τα πούμε πιο κάτω. Ο Αθανάσιος τούτα τα χρόνια εξέδωσε και τα πρώτα συγγράμματά του, «Λόγος κατά Ελλήνων» και «Περί ενανθρωπήσεως του Λόγου». Με το πρώτο έδωσε απάντηση στους ειδωλολάτρες που υποστήριζαν την πολυθεϊαν. Τους απέδειξε με τούτη τη μελέτη του, ότι ένας είναι ο Θεός. Συγκεκριμένα εκείνοι υποστήριζαν ότι υπάρχει και θεός του κακού. Μα ο Αθανάσιος τους απέδειξε, ότι ένας και μοναδικός είναι ο Θεός. Το κακό υπάρχει ανεξάρτητα από τον Θεό. Γιατί, τι Θεός θα ήταν, αν αυτός ο Θεός θέλησε και έφτιαξε το κακό; Σίγουρα, Θεός δεν θα μπορούσε να είναι. Δαίμονας ναι, όχι όμως Θεός, Θεός αγαθός αληθινός. Έτσι όπως το λέγει και η Αγία Γραφή, «Κύριος ο Θεός ένας είναι».

ΑΡΕΙΟΣ ΚΑΙ Α' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

Μα σαν άρχισε ο Αθανάσιος και συνεχιζόταν ο πόλεμος κατά της ειδωλολατρείας, ξέσπασε στους κόλπους της Εκκλησίας ένα μεγάλο κακό. Ο Άρειος που καταγώταν από την Λιβύη και που χειροτονήθηκε στην Αλεξάνδρεια σαν ιερέας και αργότερα πήρε και το οφφίκιο του πρωθιερέα, θέλησε να ανατρέψει την τάξη της Εκκλησίας που είχε και πίστευε μέχρι τότε. Με την ύπουλη και κατά τα άλλα γλυκειά του διδασκαλία, θέλησε να νοθέψει την πίστη μας, να καταστρέψει την Ορθοδοξία μας. Αφού άφησε και μπήκε μέσα του ο σατανάς, αυτός του υπέβαλλε ιδέες λανθασμένες και αμαρτωλές για τον Χριστό μας. Τον πήρε ο εγωισμός, ότι αυτός τα ήξερε όλα καλύτερα και από τους πατριάρχας και από τους μάρτυρας και ομολογητάς της Εκκλησίας μας. Ακόμη και από τους οσίους και ασκητές της ερήμου, που με την αγιασμένη τους ζωή θαυματουργούσαν κιόλας. Παραδεχόταν και δίδασκε πράγματα αιρετικά, βλάσφημα για τον Χριστό μας. Ισχυριζόταν ότι ο Χριστός δεν ήταν Θεός, αλλά το πρώτον κτίσμα, δημιούργημα του Θεού. Ότι δεν είναι ίσιος με τον Θεό Πατέρα, μα είναι δεύτερο και κατώτερο δημιούργημά του, πλάσμα του Θεού. Και μάλιστα έλεγε«ην ποτέ ότε ουκ ην». Ήταν κάποτε, υπήρξε καιρός προηγουμένως που δεν ήταν ο Χριστός. Το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος δεν ήταν, δεν υπήρχε.Με την ύπουλη, είπαμε, αυτή του διδασκαλία και με την γλαφυρότητα της γλώσσας του, μα και με κάποια ποιήματά του, δίδασκε την λανθασμένη αυτή διδασκαλία του. Και επειδή φαινόταν εξωτερικά πως ήταν και ευσεβής, τον ακολούθησαν πολλοί άνθρωποι. Άνθρωποι που δεν γνώριζαν την αλήθεια και την ορθότητα της πίστεώς μας. Ανάμεσα σ' αυτούς και 700 νεαρές παρθένες και μερικοί κληρικοί που είχαν μεγάλη θέση και φαινόντουσαν σοβαροί και μυαλωμένοι. Έτσι άρχισε το κακό. Ο Πατριάρχης έβλεπε την ανάπτυξή του και ανησυχούσε. Για τούτο και ευθύς αμέσως παίρνει μέτρα για την καταστολή του. Τώρα, γιατί ήταν τόσο μεγάλο κακό, τούτα που δίδασκε ο Άρειος θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως. Πρέπει να το ξέρετε, γιατί στους σημερινούς καιρούς μας πάλι εξουσιάζει ο σατανάς, υπάρχουν και διδάσκονται πολλές τέτοιες αιρέσεις. Και μάλιστα η παναίρεσις του Χιλιασμού.

Λοιπόν αγαπητοί μου, σας λέγω πρώτα για την κάθε αίρεση. Ο Χριστός μας είπε: «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή». (Εγώ είμαι ο σωστός ο δρόμος, εγώ είμαι η αληθινή Αλήθεια, εγώ είμαι η πραγματική ζωή) - (Ιωάν. ιδ' 6). Είναι λοιπόν η αλήθεια ο Χριστός.Ο Ίδιος πάλι είπε ότι θα ιδρύσει την Εκκλησία του. Και ο Απόστολος Παύλος δήλωσε ότι η Εκκλησία είναι «στύλος και εδραίωμα της Αληθείας». (Η Εκκλησία είναι το στήριγμα που κρατά και σταθεροποιεί την Αλήθεια) - (Α' Τιμ. γ' 15). Λοιπόν οι αιρετικοί, ναι όλοι οι αιρετικοί, είναι έξω της Εκκλησίας. Και εφ' όσον είναι έξω της Εκκλησίας είναι έξω της Αληθείας. Άρα δεν κατέχουν ασινή και αλώβητον ανόθευτον την Αλήθειαν. Ναι, νοθέψανε την Αλήθεια. Σμίξανε Χριστόν και σατανά. Αλήθεια και ψέμα. Θα πει κάποιος μπορεί να είναι λίγο το ψέμα, μικρό το λάθος. Αγαπητοί μου, λίγο ή πολύ το ψέμα είναι του σατανά. Και πίστη στον σατανά λίγη ή πολλή δεν επιτρέπεται. Ο Χριστός θέλει όλη την πίστη μας θερμουργόν και ζέουσαν. Δεν δέχεται με κανέναν τρόπο να ενωθεί με τον σατανά. Πιο απλά. Λίγο πετρέλαιο στο προζύμη βρωμίζει όλο το ζυμάρι, καταστρέφει όλα τα ψωμιά. Λίγο δηλητήριο στην κατσαρόλα, δηλητηριάζει όλο το φαγητό. Και σας λέγω και σας το τονίζω, άλλωστε καμμιά αίρεση δεν είναι με λίγο ψέμα αλλά με πολύ όλες, άρα δηλητηριάζει τις σχέσεις μας με τον Θεό, με την αλήθεια, δηλαδή με τον Χριστό. Αποκοπτώμαστε από Αυτόν, άρα χανώμαστε. Δεν υπάρχει σωτηρία εφ' όσον είμαστε αιρετικοί. Γιατί; Διότι:

1) Αν ο Χριστός δεν ήταν Θεός δεν θα υπήρχε σωτηρία του ανθρώπου, όλων των ανθρώπων. Ήταν και είναι τόσες πολλές και μεγάλες οι αμαρτίες που κανένας άνθρωπος, ή άγγελος ακόμη, δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος και το φορτίο τους.

2) Ακόμη, ο σατανάς ήταν και είναι πολύ δυνατός. Και μάλιστα μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, η δύναμή του εξυψώθηκε με την αδυναμία που ήλθε στους ανθρώπους. Ποιός λοιπόν, άνθρωπος ή άγγελος θα νικούσε τον σατανά; Κανένας. Μόνον ο Θεός θα το μπορούσε τούτο. Χρειαζόταν λοιπόν για την σωτηρία μας ο Θεός. Ένας Θεός. Μα πολλοί Θεοί δεν υπάρχουν. Και για τούτο, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος ο Ιησούς, Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού σαρκώθηκε, έγινε άνθρωπος καθ' όλα όμοιος σαν και εμάς, εκτός αμαρτίας, και έσωσε τον άνθρωπο, το ανθρώπινο γένος. Δηλαδή αυτός που ήλθε, ο Ιησούς Χριστός, ήταν έτσι. Έτσι έπρεπε να ήταν. Θεός και άνθρωπος μαζί, Θεάνθρωπος. Διαφορετικά σωτηρία δεν υπήρχε. Δηλαδή, έτσι νικήθηκε ο σατανάς και οι δυνάμεις του.

3) Με το τίμιο και άπειρο σε αξία αίμα του Κυρίου μας πληρώθηκε και το λύτρο, το τίμημα για να αποκτήσει ο άνθρωπος την ελευθερία του, από την εξουσία του διαβόλου, από τα δεσμά της αμαρτίας.

Να λοιπόν, αγαπητοί μου, γιατί ο Λυτρωτής έπρεπε να είναι Θεός και άνθρωπος μαζί. Να γιατί, η διδασκαλία του Αρείου ήταν λανθασμένη. Και σαν λανθασμένη, σαν ψεύτικη, δεν θα μπορούσε να σώσει τον άνθρωπο. Όμως ο αρχηγός της Άρειος και οι ομόφρονές του επέμεναν στην πλάνη τους και παρέσυραν και πολλούς άλλους. Μεγάλο λοιπόν κακό ξέσπασε, μεγάλη σύγχυσις δημιουργήθηκε, μεγάλος σκανδαλισμός επικράτησε. Η ειρήνη διώχθηκε και από την Εκκλησία και από την πολιτεία. Ο Πατριάρχης Αλέξανδρος, δεν χάνει καιρό. Λαμβάνει τα ενδεδειγμένα μέτρα. Καλεί όλους τους επισκόπους της Αλεξάνδρειας και της Μαρεώτιδος και τους δίνει να υπογράψουν επιστολή με την οποία ο πατριάρχης καλούσε τον Άρειο και τους ομόφρονές του να μετανοήσουν και να αποκηρύξουν την αίρεσή τους. Εν τω μεταξύ, κάλεσε Σύνοδο των επισκόπων της δικαιοδοσίας του, το 321 μ.Χ. Στη Σύνοδο έρχονται 100 περίπου επίσκοποι. Αφού μελέτησαν το θέμα, αναθεμάτισαν τον Άρειο, την αίρεσή του και τους οπαδούς της. Ο Άρειος έπειτα φεύγει για την Παλαιστίνη και εκεί συνεχίζει το ανόσιο έργο του. Ο Αθανάσιος κοντά στον επίσκοπό του είναι όχι μονάχα το δεξί του χέρι, μα ακόμη και περισσότερο. Αυτός πιο πολύ σκέπτεται, μελετά και εργάζεται για το σταμάτημα του μεγάλου αυτού κακού. Εν τω μεταξύ, είπαμε και προηγουμένως, επέρχεται σύγχυση, ταραχή και τα πνεύματα όλο και εξάπτονται πιο πολύ. Ο Μέγας Κωνσταντίνος που αντελήφθη ότι, αν άφηνε έτσι τα πράγματα μόνα τους σύντομα θα ξέσπαγε θύελλα, ανέλαβε πρωτοβουλίες. Συνεκάλεσε στη Νίκαια της Βυθηνίας Σύνοδο.

Ήταν η Α' Οικουμενική Σύνοδος.

Σε αυτήν πήραν μέρος έξοχοι ιεράρχες και μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Όπως ο Άγιος Νικόλαος επίσκοπος Μύρων της Λυκίας, ο Όσιος Κορδούης, ο Άγιος Σπυρίδωνας επίσκοπος Τριμυθούντος της Κύπρου, ο Όσιος Πανφούτιος, ο Μάρκελλος Αγγύρας κ.ά. Ανάμεσα στους παρευρισκομένους ήταν και μάρτυρες και ομολογητές της Εκκλησίας μας. Όπως και πιο μπροστά είπαμε, πολλοί φέρνανε και τα σημάδια του μαρτυρίου πάνω τους. Αυτή η Α' Οικουμενική Σύνοδος, είπαμε, έλαβε χώραν τον Ιούλιον του 325 μ.Χ. Μαζεύτηκαν περί τους 318 θεοφόροι Πατέρες. Στην πρώτη συνεδρίασή τους, πήρε μέρος και ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος. Με τον χαιρετισμό του εξέφρασε και την ευχή του για ειρήνευση της Εκκλησίας. Άρχισε η συζήτηση. Αναπτύχθηκε γιατί είναι αίρεση η διδασκαλία του Αρείου. Ύστερα κλήθηκε ο Άρειος να απαντήσει. Μα στα ερωτήματα που του τέθηκαν, εκείνος δεν απάντησε. Απλώς επανέλαβε την αίρεσή του. Ενώ έλεγε τις βλάσφημες δοξασίες του, πολλοί άγιοι πατέρες τόσο στεναχωρήθηκαν που έκλεισαν τα αυτιά τους για να μην τον ακούνε. Λέγεται ότι ο Άγιος Νικόλαος, τόσο στεναχωρήθηκε που σηκώθηκε από την θέση του και ράπισε τον Άρειο. Μίλησαν πολλοί και διάφοροι άγιοι πατέρες. Ο Άγιος Σπυρίδωνας έκανε και το θαύμα του. Πήρε ένα κεραμίδι και στάθηκε στο μέσον. Το κράτησε στη χούφτα του, το ψήλωσε λιγάκι για να το βλέπουν όλοι και είπε: «Εις το όνομα του Πατρός» και βλέπουν όλοι ότι φωτιά έφυγε τότε από το κεραμίδι προς τα πάνω. Ύστερα συνέχισε: «Και του Υιού» και ευθύς νερό έτρεξε στη γη. Και μετά είπε: «Και του Αγίου Πνεύματος» και είδαν όλοι ότι στο χέρι του έμεινε χώμα. Και έτσι με το θαύμα αυτό κατησχύνθησαν οι αιρετικοί. Απεδείχθη το δόγμα τής Αγίας Τριάδος. Στο τέλος, καταδικάστηκε ο Άρειος με την αίρεσή του και τους οπαδούς του. Τα ονόματά τους διαγράφτηκαν από τα δίπτυχα της Εκκλησίας. Ψηφίστηκαν τότε και τα επτά άρθρα του συμβόλου τής πίστεως. Ακόμη, δογμάτισε η Σύνοδος, ότι ο Χριστός είναι Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού, ομοούσιος με τον Πατέρα. Στη Σύνοδο ανεδείχθη, θριάμβευσε ο τότε διάκονος Αθανάσιος. Αυτός με τις σκέψεις του, με τα δυνατά του λόγια, με τα ακαταμάχητα επιχειρήματά του κατετρόπωσε τον Άρειο και τους οπαδούς του. Έκανε τους Ορθοδόξους να κατανοήσουν καλύτερα και πιο ξεκάθαρα τις αλήθειες της πίστεώς μας και να αποφανθούν ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ήταν όχι μονάχα άνθρωπος, αλλά και Θεός μαζί. Θεάνθρωπος. Ο Άρειος, μετά την καταδίκη του, ανεχώρησε στα μέρη της Παλαιστίνης όπου είχε ισχυρούς προστάτες. Πρώτος και καλύτερος ο Ευσέβιος Νικομήδειας που μάλιστα συνδεόταν και με τον αυτοκράτορα.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

Ο Αλέξανδρος και ο Αθανάσιος επέστρεψαν ύστερα στην Αλεξάνδρεια και εργάζονταν πυρετωδώς και ακούραστα για το ποίμνιό τους. Ο Αθανάσιος και εδώ αναδεικνύεται κορυφαίος. Ο Πατριάρχης τον αναγνωρίζει και πιο πολύ τον αγαπά. Μα περισσότερο ο Διάκονος Αθανάσιος κερδίζει την εκτίμηση και την αγάπη του λαού του Θεού. Κλήρος και λαός τον σέβεται και τον εκτιμά. Εκτός της Ορθοδόξου διδασκαλίας του, ο Αθανάσιος είχε την αληθινή Ορθόδοξο ζωή. Είχε αγιότητα βίου. Δεν φάνηκε σκληρός απέναντι του Αρείου. Αυστηρός υπήρξε απέναντι στη διδασκαλία του Αιρεσιάρχη.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, Πατριάρχης Αλεξανδρείας

 Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ - ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Τον επόμενο χρόνο, τον Φεβρουάριο του 326, ο Πατριάρχης Αλέξανδρος αρρωσταίνει. Είναι και ηλικιωμένος. Κατάλαβε ότι θα φύγει από τον κόσμο αυτό. Ο Αθανάσιος απομακρύνεται από  τον Πατριάρχη. Δεν θέλει να ανακατευθεί στη διαδοχή. Μα ο Πατριάρχης καταλαβαίνει γιατί έφυγε ο Αθανάσιος και του διαμηνύει:«Αθανάσιε νομίζεις ότι θα ξεφύγεις από του να γίνεις Πατριάρχης. Όμως δεν θα μπορέσεις».Ο Πατριάρχης πέθανε στα τέλη του μηνός. Και ζητάνε τώρα Πατριάρχη. Οι επίσκοποι συνέρχονται, συσκέπτονται και συζητούν. Μα δεν καταλήγουν σε απόφαση. Η απόφαση όμως του λαού είναι εκπεφρασμένη. Μόνος υποψήφιος, μόνος εκλεγμένος είναι ο Αθανάσιος. Με χίλιες δυό εκδηλώσεις εκφράζει ο λαός την αγάπη του και την απόφασή του για τον Αθανάσιο. Αυτός να γίνει Πατριάρχης. Έτσι και γίνεται. Χειροτονείται Πατριάρχης. Λέγει δια την εκλογή του Αθανασίου ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «ούτω μεν και δια ταύτα ψηφώ του λαού παντός ου κατά τον ύστερον νικήσαντα πονηρόν τύπον ουδέ φονικώς τε και τυραννικώς, άλλ' άποστολικώς τε και πνευματικώς επί τον Μάρκου θρόνον ανάγεται». (Έτσι λοιπόν και δι' όλα αυτά, με ψήφον όλου του λαού, όχι κατά τον μετέπειτα πονηρόν τρόπον, ούτε με φόνους και τυρρανικόν τρόπον, αλλά με αποστολικόν και πνευματικόν τρόπον αναβιβάζεται στον θρόνον του Αγίου Μάρκου) - (Β.Ε.Π.Ε.Σ. τόμος 59 σελ. 151).

ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΠΕΡΙΣΣΗ, ΜΕ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΑΦΘΑΣΤΗ

Τώρα γίνεται πιο αυστηρός στη πνευματικήν ζωή του, στα όσα αφορούν τον ίδιο. Τώρα γίνεται περισσότερο χειροπιαστή η αγάπη του για το ποίμνιό του και πιο πυρακτωμένη για τον Θεό. Όλους τους αγκαλιάζει, όλους τους εξυπηρετεί. Και όλοι μαζί προχωρούνε στην κατά Χριστόν ζωή, στα χριστιανικά βιώματα. Αγωνίζεται, ακόμη πιο πολύ τώρα, για την Ορθοδοξία. Και γίνεται για όλους θυσία, ολοκαύτωμα για τον Θεό και για τα πνευματικά παιδιά του. Είναι ο βοηθός, ο υπερασπιστής, ο προστάτης και ο καθοδηγητής.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΤΟΥ - ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Μα είναι και ο σατανάς, ο φθονερός κακούργος, που τώρα με την ήττα του αγρίεψε ακόμη πιο πολύ. Βρυχάται πιο δυνατά και απαίσια, επιτίθεται με μεγαλύτερο πάθος και ορμή κατά του Αθανασίου που είναι ο πρωταίτιος της ήττας και της καταισχύνης του. Που επικράτησε η Ορθοδοξία και όχι ο Άρειος. Και αρχίζουν οι συκοφαντίες για τον Αθανάσιο. Προσέξατε παρακαλώ και αληθινά θα φρίξετε για την μανία και για τα ψεύδη του σατανά και των οπαδών του αιρετικών. Είπαμε ότι ο Ευσέβιος Νικομήδειας ήταν φίλος του Αρείου και εχθρός του Αθανασίου. Ακόμη φίλος του αυτοκράτορα. Ετοίμασαν λοιπόν τις κατηγορίες τους κατά του Αθανασίου. Τον κατηγόρησαν ότι«ανάξια και παράνομα», κατέλαβε τον θρόνο του Πατριάρχη, ότι δήθεν φορολογεί τους κληρικούς, ότι είναι εχθρός του βασιλέως, ότι είναι φιλοχρήματος και άδικος. (Αρχιμ. Χαρ. Βασιλόπουλου, Βίοι Αγίων, ο Μέγας Αθανάσιος, Αθήναι 1988, σελ. 22). Βρήκανε όργανα για να μεταφέρουν και να διαδώσουν τις κατηγορίες από την Αλεξάνδρεια. Μάλιστα τους τις δώσανε γραπτές.

ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ - ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ

Τις πήρε κάποιος ψευδοϊερέας που ονομαζόταν Ισχύρας. Είπα ψευδοϊερέας γιατί στην πραγματικότητα δεν χειροτονήθηκε από κανέναν επίσκοπο.Αυτοχειροτονήθηκε. Παρουσιάσθηκε σαν ιερέας. Πήγε λοιπόν ο Ισχύρας στη Νικομήδεια. Ο Αθανάσιος όμως έστειλε έναν δικό του ιερέα, τον Μακάριο, να πάει εκεί και να διαπιστώσει αν χειροτονήθηκε πραγματικά ο Ισχύρας. Ο Μακάριος διεπίστωσε ότι δεν ήταν χειροτονημένος ο Ισχύρας. Αυτός λοιπόν ο ψευδοϊερέας διέδωσε την συκοφαντία, κοντά στα άλλα, ότι ο Μακάριος, ο φίλος του Αθανασίου του άρπαξε την Θεία Κοινωνία από το χέρι, την έρριψε κάτω στο πάτωμα και την ποδοπάτησε. Αυτές οι συκοφαντίες φθάσανε και στον Ευσέβειο. Και ο Ευσέβειος τις μετέφερε στον Αυτοκράτορα. Και ζήτησε μάλιστα την απομάκρυνση του Πατριάρχη από τον θρόνο του. Ο Αυτοκράτορας, μια μέρα τυχαία, συνάντησε τον Πατριάρχη που και αυτός είχε έλθει εδώ για να πάρει μέρος σε μια σύνοδο και να ακούσει και τις συκοφαντίες που εξετοξεύοντο εναντίον του. Ο Πατριάρχης είπε στον Αυτοκράτορα, ότι όλες οι κατηγορίες είναι ψεύτικες και του εξήγησε και ποιος ήταν ο Ισχύρας. Ο Αυτοκράτορας κατάλαβε και έστειλε πίσω τον Αθανάσιο στην Αλεξάνδρεια με συνοδευτική επιστολή του. Στη σύνοδο που έγινε, ο Μακάριος μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος. Μα όμως ξεσκέπασε τον ψευδοϊερέα. Κανένας δεν απάντησε στο ερώτημα του Μακαρίου, ποιος χειροτόνησε τον Ισχύρα. Ο Μακάριος αθωώθηκε και ελευθερώθηκε. Ο σατανάς όμως μπορεί να ησυχάσει; Όχι. Και οι οπαδοί του το ίδιο. Νέα συκοφαντία χαλκεύεται κατά του Αθανασίου. Λέγουν τώρα συκοφαντίες και διαδίδουν, ότι ο Άγιος έκοψε το χέρι κάποιου Αρσενίου και με αυτό έκαμνε μάγια. Ο Αρσένιος ήταν ένας αναγνώστης, που θέλησε να ανέβει στα εκκλησιαστικά αξιώματα. Προηγούμενα όμως διέπραξε μια αισχρότητα και εξαφανίστηκε. Ήταν φυγόδικος. Οι του Αρείου νομίζοντες ότι δεν θα ξαναεμφανισθεί ο Αρσένιος εκμεταλλεύτηκαν την περίπτωση.  Λοιπόν, κατηγόρησαν τον πατριάρχη Αθανάσιο και ζητούσαν και την καταδίκη του. Στο τέλος έφτιαξαν και μια θήκη και έβαλαν μέσα ένα χέρι και το παρουσίαζαν για να αποδείξουν την κατηγορία τους. Έγινε πάλι σύγχυση. Η συκοφαντία έφθασε και στον Αυτοκράτορα. Και ο Αυτοκράτορας ανέθεσε στον αδελφό του Κήνσορα Δαλμάτιο να εξιχνιάσει την υπόθεση. Εν τω μεταξύ συγκαλείται Σύνοδος στην Τύρο για να καταδικάσει τον Άγιο. Ο Αθανάσιος έρχεται στην Τύρο. Και να, εδώ τώρα, είναι και ο Αρσένιος. Και ο Θεός βοηθός. Τα έμαθε ο Αρσένιος και δεν ήθελε να καταδικαστεί ένας αθώος. Για τούτο πηγαίνει στον Άγιο, το βράδυ, και του λέγει: «Το ξέρω πως είμαι αμαρτωλός. Μα δεν θέλω να καταδικαστείς εσύ ο αθώος»Και ο Άγιος του είπε«Μη φανερωθείς σε κανέναν. Μη μιλήσεις για τίποτε. Να έλθεις αύριο, έξω από την Σύνοδο, και όταν θα σου φωνάξω να μπεις μέσα». Έτσι και έγινε. Την άλλη ημέρα άρχισαν οι κατήγοροι να μιλούν στη Σύνοδο και να δείχνουν κιόλας το κομμένο χέρι του Αρσενίου. Ύστερα πήρε τον λόγο ο Αθανάσιος. Τους ρώτησε: «Είστε βέβαιοι ότι έκοψα το χέρι του Αρσενίου;» «Βεβαιότατοι» απαντούν εκείνοι. «Γνωρίζετε τον ίδιον;» τους ρωτά. «Ναι -του λένε με μία φωνή- τον γνωρίζουμε καλά»«Και το χέρι στη θήκη είναι σίγουρα του Αρσενίου;» - «Ναι, βεβαιότατα» του απαντούν.

Τότε ο Πατριάρχης κάλεσε μέσα τον Αρσένιο. Αυτός ήλθε. Και ρωτά ο Άγιος: «Αυτός είναι ο Αρσένιος;» «Ναι» του λέγουν. Και λέγει ο Πατριάρχης στον Αρσένιο: «Πόσα χέρια έχεις;» «Δύο» απαντά εκείνος. «Για δείξε μας τα» του λέγει ο Άγιος. Και αυτός τα δείχνει. Και ρωτάει ο αρχιερέας του Θεού: «Δύο χέρια έχει ο Αρσένιος, όχι τρία. Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο με δύο χέρια. Πως εσείς θέλετε τον Αρσένιο με τρία χέρια;» Και καταντροπιάστηκαν όλοι οι εχθροί του Αγίου. Οι αιρετικοί, οι απόστολοι του σατανά. Έτσι ρεζιλεύονται οι εναντίον του Θεού.

Μα παρά την ήττα του και πάλι, δεν κάθεται ήσυχος ο σατανάς. Εφευρίσκει νέες συκοφαντίες. Άνθρωποί του αιρετικοί κατηγορούν τώρα τον Άγιο ότι διέφθειρε μια γυναίκα. Βρήκαν και πλήρωσαν μια κολασμένη και την έφεραν στη Σύνοδο για να μαρτυρήσει κατά του Πατριάρχη. Κρατά και το μωρό στο χέρι. Μα υπάρχει Θεός. Ο Άγιος Αθανάσιος έρχεται στη Σύνοδο και με κάποιον γνωστό του ιερέα που ήταν και φίλος του. Λεγόταν Τιμόθεος ο ιερέας αυτός. Είχε παρουσιαστικό ιεράρχη. Μπήκε μέσα πρώτος ο Τιμόθεος και εκείνη την στιγμή φωτισμένος από τον Θεό ρώτησε τη γυναίκα: «Εγώ αμάρτησα μαζί σου;» Και αυτή απάντησε: «Ναι, εσύ είσαι που με κατέστρεψες». Και απευθυνόμενη προς τους άλλους φώναζε ακόμα πιο δυνατά. Τούτος, άγιοι αρχιερείς είναι ο βρωμερός Αθανάσιος, που διέπραξε μαζί μου την αμαρτία. Δεν είναι άξιος να είναι αρχιερέας. Ο Θεός και πάλι νίκησε. Προστάτεψε το δικό του παιδί, τον εκλεκτό του, τον Αθανάσιο. Ο Θεός και πάλι ντρόπιασε τους αιρετικούς. Μα είναι δυνατόν όταν ένας πάρει τον κατήφορο να σταματήσει; Όχι. Έτσι και οι αιρετικοί. Θέλουν να παρασύρουν και άλλους στο βάραθρό τους. Νέα λοιπόν κατηγορία κατά του Αθανασίου. Ότι σχεδίαζε να εμποδίσει την αποστολή σιταριού από την Αλεξάνδρεια στην Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτορας πείσθηκε από τον ραδιούργο Ευσέβειο Νικομήδειας και εξώρισε τον Άγιο στη Γαλλία το 336. Μετά από τον θάνατο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, την 21η Μαϊου 337, επανήλθε ο Άγιος στην έδρα του. Η επάνοδός του ήταν θριαμβευτική. Κλήρος και λαός τον υποδέχθηκαν με παραληρήματα ενθουσιασμού και αγάπης.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ

Εν τω μεταξύ ο Άρειος βρίσκεται στην Παλαιστίνη κοντά στους υποστηρικτές του και ιδιαίτερα -υποστηρικτής του όπως αναφέραμε- είναι ο Ευσέβειος Νικομήδειας. Επίσης, ο Νικομήδειας, συνεδέετο με τον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο. Ενώ λοιπόν ο Άγιος ευρίσκετο στην εξορία, ο Νικομήδειας ενήργησε και ύστερα από υποκριτική ομολογία του Αρείου προς τον Αυτοκράτορα, κατόρθωσε να πάρει συγχώρεση και άδεια να λειτουργήσει σε Ορθόδοξο Ναό και με Ορθόδοξο ιερέα. Πολύ στενοχωρήθηκε ο τότε Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως και προσευχήθηκε στον Θεό. Και ο Θεός επενέβη. Ο Άρειος το πρωί της Κυριακής που επρόκειτο να λειτουργήσει, που πήγε για σωματικήν του ανάγκη, υπέστη αιμορραγία και πέθανε. Ο Θεός δεν επέτρεψε στον αιρεσιάρχη να λειτουργήσειΝα βεβηλώσει την Θεία Λειτουργία.

ΝΕΕΣ ΡΑΔΙΟΥΡΓΙΕΣ

Λίγος καιρός όμως πέρασε και να, νέες ραδιουργίες από τους εχθρούς του Πατριάρχη. Οι περί τον Ευσέβειο τον κατηγορούν ότι παίρνει χρήματα από το κρατικό σιτάρι. Αντί να το διανέμει δωρεάν, το πουλάει στη Λιβύη και στην Αίγυπτο. Ότι γίνεται αιτία πολλών συμπλοκών και φόνων και εξορίας κληρικών. Ο αυτοκράτορας τώρα Κωνσταντίνος, δυστυχώς πιστεύει και εξορίζει τον Άγιο. Ακόμα συγκροτεί σύνοδο, με συγκατάθεση του Κώνσταντος, στην Αντιόχεια και καταδικάζει τον Άγιο. Στον θρόνο του, βάζουνε τον ημιαρειανό Ευσέβιο Εμισηνό. Αυτός όμως δεν αποδέχεται και εκλέγεται άλλος. Ο Καππαδόκης Γρηγόριος. Όταν όμως αυτός έφτασε στην Αλεξάνδρεια, ο λαός τον περιφρόνησε. Αυτός οργίζεται και διατάζει να μαστιγωθούν νεαρές παρθένες και ευσεβείς άνθρωποι. Ο έπαρχος Φιλάγριος παρακινεί τους ειδωλολάτρες και τους Ιουδαίους κατά των Χριστιανών. Και αυτοί καταδικάζουν και φονεύουν τους Χριστιανούς. Πάσχα του 340 και οι Χριστιανοί το γιορτάζουν με αιματηρές σκηνές. Εξορίζεται και πάλι ο Πατριάρχης. Και μεταβαίνει στη Ρώμη. Επίσκοπος εδώ ήταν τότε ο Ιούλιος. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι τότε η Εκκλησία της Ρώμης ήταν ενωμένη με την όλη την άλλη Εκκλησία. Δεν υπήρχε ακόμα το σχίσμα. Είχε τότε η Ρώμη τιμητικό προβάδισμα γιατί ήταν η πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους. Ύστερα, τότε δεν υπήρχε το πρωτείο, το αλάθητο, το Φιλιόκβε και οι άλλες αξιώσεις του πάπα. Οι πάπες ήταν όπως όλοι οι άλλοι Ορθόδοξοι ιεράρχες. Δέχθηκαν λοιπόν τον Αθανάσιο με φιλοφρονήσεις ουκ ολίγες. Ο πάπας Ιούλιος συνεκάλεσε σύνοδο το 341 και ανεγνώρισε τον Αθανάσιο, ως τον κανονικό επίσκοπο της Αλεξανδρείας. Τον κήρυξε αθώο από όλες τις κατηγορίες. Ο εξόριστος Πατριάρχης έφερε στη Ρώμη τις ιδέες του μοναχισμού και ιδρύθηκαν τότε τα πρώτα μοναστήρια κατά το ανατολικό πρότυπο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

Την εποχή αυτή και ο Μέγας Αντώνιος μπαίνει στον αγώνα για την Ορθοδοξία. Αφήνει τα ασκηταριά του και κατεβαίνει στην Αλεξάνδρεια. Γράφει και ελέγχει τον ασεβή Βαλάκιο. Του γράφει μάλιστα ότι αν δεν αλλάξει θα τον βρει η οργή του Θεού, πράγμα που γίνεται. Ο Βαλάκιος σαν διάβασε το γράμμα οργίστηκε και το πέταξε στη γη, ύστερα το ποδοπάτησε και το έφτυσε. Όμως έπαθε όπως του προφήτευσε ο Άγιος Αντώνιος. Μια μέρα ενώ προχωρούσαν έφιπποι, αυτός και ο Νεκτάριος, έξω από την Αλεξάνδρεια, το άλογο του Νεκταρίου άρπαξε τον Βαλάκιο, τον έριξε κάτω από το άλογό του, τον ποδοπάτησε και τον δάγκωνε. Αιμόφυρτο τον έφεραν στην Αλεξάνδρεια και μετά από τρεις μέρες πέθανε. Το 343 ο Κωνστάντιος πιεζόμενος από τον αδελφό του Κώνστα, συνεκάλεσε σύνοδο στη Σαρδική της Υλλυρίας, (την σημερινή Σόφια). Στη σύνοδο αυτή νίκησε ο Αθανάσιος. Τον κήρυξε αθώο και κανονικό επίσκοπο της Αλεξάνδρειας. Το 346 γυρίζει στην Αλεξάνδρεια. Η υποδοχή που του γίνεται είναι μεγαλειώδης, θριαμβευτική. Τον δέχεται ο λαός του. Ένα πλήθος έξαλλο έκλαιγε και πανηγύριζε. Η Αλεξάνδρεια ξαναβρήκε τον πνευματικό της πατέρα. Όμως και πάλι για λίγο καιρό κράτησε η γαλήνη. Ο Κωνστάντιος, το 350, όταν έγινε μονοκράτορας και αφού πείστηκε από νέες κατηγορίες από φίλους του Αρείου κατά του Πατριάρχη, καταδικάζει τον πρόμαχο της Ορθοδοξίας. Και με δύο συνόδους στην Αρελάτη, το 353 και στα Μεδιόλανα το 355, καταδικάζουν τον Αθανάσιο. Και το βράδυ της 9ης Φεβρουαρίου, ενώ τελείωνε αγρυπνία με πλήθος πιστών, ο στρατηλάρχης Συριανός με 5.000 στρατιώτες, τους επιτέθηκε. Τον παρακαλούσαν να φύγει, μα εκείνος έμεινε μαζί τους. Και μάλιστα στο σπίτι της Αγίας Συγκλητικής. Τον οδήγησαν ύστερα στην έρημο, στα ασκητήρια των μοναχών. Εκεί όταν έφτασε του έκαναν μεγάλη υποδοχή. Μα και οι ασκητές διαπίστωσαν ότι ο Άγιος, τους ξεπερνούσε στην αρετή και ωφελήθηκαν.

Ο ΑΣΕΒΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ

Πολεμώντας τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, πέθανε τον Νοέμβριο του 361. Ο Ιουλιανός κατ' αρχήν για να φανεί αρεστός στους Χριστιανούς και να στερεώσει τον θρόνο του ελευθερώνει όλους τους εξόριστους. Ελευθερώνεται και ο Άγιος. Γυρίζει ξανά στο μαρτυρικό του ποίμνιο. Μα ο Ιουλιανός σαν θέλησε να επιβάλει ξανά την ειδωλολατρία, κηρύσσει διωγμό κατά των Χριστιανών. Πρώτος παίρνει διάταγμα εξορίας ο Άγιος Αθανάσιος. Η διαταγή στην πραγματικότητα έλεγε για τον θάνατο του Ιεράρχου. Τον έβαλαν σε ένα πλοιάριο και τον πήραν για να τον εκτελέσουν. Βέβαια, δεν είπαν την αλήθεια στον Πατριάρχη, μα και πάλι επεμβαίνει ο Θεός. Ενώ προχωρούσε το πλοιάριο για την έρημο της Θηβαϊδος, μόνο του άλλαξε πορεία και γύρισε προς τα πίσω. Οι στρατιώτες που θα τον φόνευαν, ήταν σε άλλο καραβάκι και έμειναν πίσω, μακριά. Σαν συναντήθηκαν τώρα τα πλοιάρια με τον Άγιο, δεν τον κατάλαβαν και τους ρώτησαν αν είδαν κανένα πλοιάριο να πηγαίνει μπροστά τους. Και αυτοί τους απάντησαν ότι το πλοιάριο είναι μπροστά τους και προχώρησαν οι στρατιώτες για να το βρουν. Έτσι όμως, κατ' οικονομίαν Θεού, γλύτωσε ο Άγιος και οι μετ' αυτού. Στο τέλος ήρθαν στην Θηβαϊδα στους μοναχούς. Και αντί να τον παρηγορήσουν, τους παρηγόρησε όλους ο Πατριάρχης. Τους έλεγε:«Μη στενοχωρήσθε, νεφύδριον εστί και θάττον παρελεύσεται». (Συννεφάκι είναι και γρήγορα θα προσπεράσει). Και πέρασε. Στις 26 Ιουνίου 363 ο Ιουλιανός σκοτώθηκε και μάλιστα λένε ότι, την ώρα που ξεψυχούσε φώναξε: «Νενίκηκάς με Γαλιλαίε»Τον Ιουλιανό διαδέχεται ο Ιωβιανός. Ο στρατός τον διάλεξε για αυτοκράτορα. Και ο Αθανάσιος ξαναγυρίζει στην Αλεξάνδρεια. Δεν παρουσιάστηκε όμως. Και δεν έζησε και πολύ ο Ιωβιανός. Πέθανε ξαφνικά στην Γαλατία. Τον διαδέχθηκε ο Ουλεντιανός. Αυτός κυβέρνησε την Δύση και ο αδελφός του Ουάλης την Ανατολή. Και τούτος τάραξε την εκκλησία. Υποστήριζε τους αιρετικούς. Βγάζει διαταγή και εξορίζονται όλοι οι κληρικοί που εξόρισε ο Κωνστάντιος. Το 365 ο έπαρχος με στρατιώτες έρχονται να συλλάβουν τον Πατριάρχη. Οι Ορθόδοξοι φυλάνε τον πνευματικό τους, σαν πατέρα τους. Και τον φυγαδεύουν κρυφά. Κλείνεται τώρα και μένει για ένα χρονικό διάστημα στο νεκροταφείο, μέσα στον τάφο του πατέρα του. Ο λαός στασιάζει και τον αναζητά. Και ο Ουάλης φοβάται και τους ελευθερώνει. Και ο Πατριάρχης και πάλι ανάμεσα στο ποίμνιό του, την 1η Φεβρουαρίου 366. Τώρα εργάζεται ειρηνικά μέχρι τον θάνατό του στις 21 Μαϊου 373.

Έγραψε και πολλά σπουδαία συγγράμματα ο Μέγας Αθανάσιος. Και δογματικά και διδακτικά. Έγραψε επίσης και τον βίο του Αγίου Αντωνίου.

Τα όσα γράφουμε, νομίζω αγαπητοί μου, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Ότι ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, υπήρξε «ο ηρωικότερος των Αγίων και Αγιότερος των ηρώων».

Και πρέπει να ξέρετε, ότι τέτοιοι ήρωες χρειάζονται ιδιαίτερα στις μέρες μας, για να σωθούμε. Ελάτε λοιπόν να του μοιάσουμε για να γλυτώσουμε. Ακούστε τα προμηνύματα. Ας συνετισθούμε.

 

ΕΚΔΟΣΗ  ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ "Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ"

 Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, Πατριάρχης Αλεξανδρείας

http://www.impantokratoros.gr/


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης

Link

Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας, Πατριάρχης Αλεξανδρείας



Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας!

alt

17  Ιανουαρίου


Σε κανέναν Άγιο της Εκκλησίας μας δεν έκανε τόσες και τέτοιες άγριες επιθέσεις πειρασμών ο διάβολος, όσες στον Μέγα Αντώνιο. Μεταχειρίστηκε ο δόλιος όλα τα μέσα για να τον γκρεμίσει, άλλα δεν μπόρεσε.


Το 251 μ.Χ. γεννήθηκε στην Αίγυπτο ένα μεγάλο και φωτεινό αστέρι της χριστιανοσύνης: Ο Μέγας Αντώνιος. Ιδιαίτερη πατρίδα του ήταν ένα μικρό χωριό, Κόμα ονομαζόμενο, που βρισκόταν ανατολικά της όχθης του ποταμού Νείλου, στην Νότιο Μέμφιδα. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι και ευσεβείς χριστιανοί. Μπορούσαν να δώσουν μεγάλη μόρφωση στον μικρό τους Αντώνιο και να τον αναδείξουν μεγάλο επιστήμονα, αλλά τους φόβιζε η συναναστροφή στο σχολείο με τα παιδιά των ειδωλολατρών. Δεν ήθελαν να χάσει την πίστη του το παιδί τους, από την πλάνη της ειδωλολατρίας. Προτιμούσαν να δούν  το παιδί τους στον Παράδεισο αγράμματο, παρά γραμματισμένο στην Κόλαση. Έμεινε, λοιπόν, εξαιτίας αυτού, εντελώς αγράμματος ο Αντώνιος. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να αναδειχθεί Μέγας. Οι γονείς του, όμως, φρόντισαν πολύ για την χριστιανική ανατροφή του. Τον μεγάλωσαν με τις αρχές του Ευαγγελίου και του έδειξαν τους δύο δρόμους, που θα τον γλύτωναν από τις παγίδες του διαβόλου: τον δρόμο του σπιτιού και τον δρόμο της Εκκλησίας. Σε ηλικία 18 ετών, έμεινε ορφανός με μια αδελφή. Ο θάνατος των γονέων του, τον έβαλε στην αρχή σε λύπη και σε βαθύ συλλογισμό. Κατάλαβε τότε, πόσο μάταιος είναι τούτος ο κόσμος και πόσο γρήγορο είναι το πέρασμα του ανθρώπου από την προσωρινή αυτή ζωή.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Μια Κυριακή ακούει στην Εκκλησία την Ευαγγελική περικοπή, στην οποία συζητάει ο Χριστός μ' έναν πλούσιο νεαρό και του δείχνει, τον δρόμο της τελειότητας και της σωτηρίας της ψυχής του.

Ο Χριστός, αφού ακούει τον νεαρό πλούσιο, να του λέγει, ότι έχει ζήσει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, του υπογραμμίζει: «Εί θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε, πώλησόν σου τά υπάρχοντα καί διάδος πτωχοίς καί δεύρο ακολουθεί μοί καί έξεις θησαυρόν εν ουρανώ». Τα λόγια αυτά του Ευαγγελίου, κάνουν βαθειά εντύπωση στην ψυχή του Αντωνίου. Γυρίζει στο σπίτι του σκεφτικός και κυριευμένος από αγωνία.

Νομίζει, ότι η φωνή του Κυρίου τον καλεί και αυτόν, όπως εκείνον τον νέον, να τον ακούσει και να τον ακολουθήσει. Υπακούει αμέσως και χωρίς αναβολή.

Πουλάει όλα του τα κτήματα. Από την πώλησή τους, πήρε πολλά χρήματα. Το χρυσάφι όμως, δεν του τράβηξε την καρδιά. Το έδωσε στην Εκκλησία, το μοίρασε στους φτωχούς και στους δυστυχισμένους. Αυτός κράτησε μόνον για την αδελφή του ελάχιστα χρήματα. Έπειτα εμπιστεύεται την αδελφή του σ' ένα Κοινόβιο παρθένων, σ' έναν παρθενώνα. Εκεί, ζούσαν ενάρετες γυναίκες μαζί και επεδίδοντο σε έργα αγάπης. Φεύγει κι' αυτός, όχι πολύ μακριά από το σπίτι του κι' άρχισε την ασκητική ζωή. Δεν υπάρχουν ακόμη μοναστήρια την εποχή εκείνη συγκροτημένα, όπως είναι σήμερα. Γι' αυτό καταφεύγει σ' ένα ερημητήριο των περιχώρων. Εκεί, βρίσκει έναν Γέροντα ασκητή, ο οποίος αναλαμβάνει να τον καθοδηγήσει στην αρετή. Να φτιάξει ψυχή ο άνθρωπος χρειάζεται άσκηση. Τα πάθη δεν βγαίνουν, χωρίς αγώνα. «Υποπιάζω μου τό σώμα καί δουλαγωγώ», έλεγε ο Παύλος, «μήποτε άλλοις κηρύξας εγώ αυτός αδόκιμος γένωμαι». Προσεύχεται στον Θεό. Του ζητάει να τον βοηθήσει στον αγώνα του, για την σωτηρία της ψυχής του. Ξενυχτάει -τώρα- πολλές φορές στην άσκηση και στην προσευχή. Τρώει ελάχιστα. Η τροφή του είναι ένα ξερό κομμάτι ψωμί και νερό. Τρώει μόνο μία φορά την ήμερα. Μερικές μάλιστα μέρες, περνούν, χωρίς να βάλει τίποτε στο στόμα του. Άλλοτε πάλι γεύεται το ξεροκόμματο, αφού περάσουν τρεις και τέσσερεις μέρες εξαντλητικής νηστείας. 

Ο διάβολος όμως, βλέπει την μεγάλη πρόοδο του Αντωνίου, στην αγιοσύνη, ταράζεται και στεναχωριέται. Βάζει αμέσως τότε σε ενέργεια τις παγίδες του και τα φοβερά σχέδιά του. Τον χτυπάει λοιπόν, πρώτα με τα πλούτη και τις ανέσεις:

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ Άγιος Αντώνιος ο Μέγας ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

 Οι πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου

Λεπτομέρεια από σύνθετη εικόνα του 16ου αιώνος (Βυζαντινό Μουσείο)

- Είσαι κουτός, του λέγει μέσα του, στην σκέψη του. Άφησες τόσα πλούτη και ήρθες εδώ στην ερημιά να πεθάνεις από την πείνα και από το κρύο. Δεν βλέπεις την δυστυχία, που σε πνίγει; Ένα στρώμα δεν έχεις να στρώσεις. Ζεστασιά δεν υπάρχει πουθενά. Δεν είναι για σένα ο τόπος αυτός. Θα πεθάνεις και είναι αμαρτία. Έπειτα μη ξεχνάς: Έχεις και αδελφή. Πώς την άφησες μόνη της; Είναι σωστό αυτό; Τι ευτυχισμένος είσαι τώρα εδώ, σε μια υγρή σπηλιά; Όλοι οι άλλοι, που ζούν στον κόσμο, θα χαθούν και εσύ μόνον θα σωθείς; Είναι άραγε σωστό αυτό που κάνεις; Όλες αυτές τις σκέψεις τις βάζει στον νου του Αντωνίου ο Σατανάς και περιμένει μ' αγωνία το αποτέλεσμα. Τί θα γίνει; Θα τις δεχτεί; Θα υποκύψει ή όχι; Άλλα στις δύσκολες αυτές στιγμές του πειρασμού, ο Άγιος δεν λυγίζει. Προσεύχεται πολύ. Παρακαλεί από τα βάθη της καρδίας του τον Θεό να τον βοηθήσει. Η προσευχή του, η νηστεία του και η θέλησή του, νικούν τον διάβολο και τον τρέπουν σε φυγή.

Δεν πρόκειται όμως, να ησυχάσει. Ο διάβολος βάζει μπροστά νέο σχέδιο, πιο τολμηρό αυτή την φορά. Τον πολεμάει με την σάρκα. Εκμεταλλεύεται γι' αυτό, ο άθλιος, την νεότητά του. Παρουσιάζει στην φαντασία του αισχρά θεάματα. Μεταμορφώνεται ο τρισάθλιος σε γυμνή γυναίκα και προσπαθεί εκεί στην ερημιά, να τον σκανδαλίσει και να τον νικήσει. Αγωνίζεται μέρα νύχτα να τον γκρεμίσει. Του παρουσιάζει κέντρα διασκεδάσεων και σκηνές οργίων. Κάνει ότι μπορεί για να επιτύχει τους δόλιους σκοπούς του. Ο Άγιος όμως συνεχώς προσεύχεται. Μένει ξάγρυπνος και παρακαλεί τον Θεό να του δώσει δύναμη ν' αντέξει σ' αυτήν την άγρια επίθεση των πειρασμών του διαβόλου. Για να επιτύχει μέχρι το τέλος στην άμυνά του, δεν τρώει εντελώς τίποτε. Κόβει κι' αυτό το ελάχιστο ξερό ψωμί που έτρωγε κάθε βράδυ και μένει μέρες ολόκληρες νηστικός.

Ο Σατανάς δεν εγκαταλείπει όμως τον αγώνα. - Να το δόλωμα! Η υπερηφάνεια. Τώρα, είναι η ώρα να τον κάμω να υπερηφανευτεί. Παρουσιάζεται, λοιπόν, ο δαίμονας στον Άγιο με μορφή μαύρου παιδιού και του λέει: - Αχ! Αντώνιε. Πολλούς πλάνεψα, πολλούς έβαλα κάτω και τους νίκησα, αλλά εσένα κουράστηκα να σε πολεμώ! Νομίζω, πως δεν θα επιτύχω. Είσαι δυνατός. Σε παραδέχομαι. - Και ποιος είσαι εσύ; τον ρώτησε ο Μ. Αντώνιος. - Εγώ είμαι το πνεύμα της πορνείας και γαργαλίζω τους νέους στην πράξη αυτή. Ο Άγιος, δεν υπερηφανεύεται, όπως περίμενε ο σατανάς. Δεν είπε από μέσα του: Τι είμαι εγώ!, Μπράβο μου!, Τα κατάφερα, αλλά δόξασε το όνομα του Κυρίου, που του έδωσε την δύναμη να νικήσει και είπε στον σατανά: - Ύπαγε οπίσω μου σατανά. Δεν σε φοβάμαι.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΗΣ ΤΟΥ Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Μετά τους πειρασμούς, ο Άγιος προσεύχεται με πολλή πίστη. Η νηστεία και η σκληραγωγία γινόταν πιο αυστηρή. Εκτός από το ελάχιστο ψωμί που έτρωγε κάθε δύο, τρεις ή και τέσσερεις μέρες, ούτε λάδι, ούτε κρασί, ούτε καμμιά άλλη τροφή έβαζε στο στόμα του. Κοιμόταν πάνω σε μια παλιά ψάθα ή και εντελώς κάτω στο χώμα. Για ν' ανεβάσει, λοιπόν, ακόμη πιο ψηλά τον αγώνα και την άθλησή του την χριστιανική, καταφεύγει σ' έναν παλαιό τάφο κι' απομονώνεται. Εκεί του φέρνει την λίγη τροφή του, από καιρού εις καιρόν, κάποιος ευσεβής χριστιανός. Ο τάφος αυτός ήταν ευρύχωρος, σαν δωμάτιο.

Γεμάτος οργή και μίσος για την αποτυχία του ο διάβολος, ξαναχτυπάει τον Άγιο, για να τον κάνει να γυρίσει πίσω στον κόσμο και να τον ρίξει στην αμαρτία. Πηγαίνει την νύκτα και κάνει χαλασμό. Του παρουσιάζεται με μορφές φιδιών, σκορπιών, λύκων, τίγρεων που τον δαγκώνουν και του σχίζουν τις σάρκες. Ο Μέγας Αντώνιος λέει με γενναιότητα: - Δεν θα με νικήσετε! ο αριθμός σας και ο θόρυβός σας δείχνουν την αδυναμία σας. Οι δαίμονες τον χτυπούν τότε μανιασμένα και τον αφήνουν εκεί με πληγές αναίσθητο και μισοπεθαμένο. Έτσι αναίσθητο τον βρίσκει ο χριστιανός που του πήγε το πρωί το ψωμί του. Τον νομίζει για νεκρό. Τον μεταφέρει στο σπίτι του, κοντά στους συγγενείς και τους γνωστούς του. Συνέρχεται όμως ο Άγιος την νύχτα και γυρίζει πάλι στον τάφο του μαρτυρίου του. - Εδώ είμαι! φωνάζει ο όσιος. Δεν με φοβίζουν τα ψεύτικα μαστίγιά σας. Κανένα μαρτύριο δεν θα με απομακρύνει από τον Δεσπότη μου Χριστό. Αγριεύουν οι δαίμονες, στη συνέχεια της μάχης που δίνουν. Παρουσιάζονται σε χίλιες δύο μορφές ερπετών και θηρίων. Και ο Μέγας Αντώνιος, χωρίς να τα χάσει είπε: - Εάν είχατε δύναμη, ένας και μόνο από σας, μπορούσε να με εξοντώσει. Επειδή ο Κύριος, σας έχει κόψει τα νεύρα και σας έχει αφήσει χωρίς δύναμη, γι' αυτό προσπαθείτε με το πλήθος, με την ψευτιά και την υποκρισία, να με φοβίσετε. Και γι' αυτό μεταμορφώνεστε σε τόσα θηρία! Εμπρός λοιπόν! Εάν όμως δεν πήρατε άνωθεν εξουσία εναντίον μου, μη στέκεστε. Εάν όμως δεν πήρατε, τί ταράζεσθε; Οι δαίμονες ακούγοντας τα λόγια αυτά του Αγίου, έτριζαν τα δόντια τους. Μια ακτίνα με Θεϊκό Φως κατέβηκε από την στέγη του τάφου. Γαλήνη και ησυχία απλώθηκε παντού. Το κορμί του Αγίου δεν πονούσε πλέον και δεν υπήρχαν πληγές στο σώμα του. Θεραπεύτηκαν από τον Κύριο. Ο μεγάλος ασκητής, καταλαβαίνει την Θεία επίσκεψη και ρωτάει: - Πού ήσουν, γλυκύτατέ μου Θεέ και δεν φανερωνόσουν από την αρχή, να σταματήσεις τους πόνους του κορμιού μου; Δεκαέξι χρόνια, με έψησε ο σατανάς. Ακούστηκε τότε μια φωνή που του έλεγε: - Αντώνιε, εδώ ήμουνα και σε παρακολουθούσα αοράτως. Αλλά πρόσμενα να ιδώ τον αγώνα σου. Αφού, λοιπόν, δεν νικήθηκες, αλλά υπέφερες με πίστη, θα είμαι πάντοτε κοντά σου και θα κάνω το όνομά σου ξακουστό σ' όλο τον κόσμο. Σηκώθηκε τότε ο Άγιος και προσευχήθηκε θερμά.

Κατά το 285 μ.Χ., θέλει ν' απομακρυνθεί περισσότερο από τον κόσμο. Ο Άγιος Αντώνιος ξεκινάει, για τον σκληρό και δύσκολο δρόμο της ασκήσεως. Περνά τον Νείλο ποταμό και προχωρά προς τα βουνά της δεξιάς όχθης του, που προεκτείνονται προς την Αραβία. Ο σκοτεινός διάβολος πλημμυρίζει από μίσος κατά του Αγίου. Καθώς τον βλέπει να προχωρεί, για πιο αυστηρή άσκηση και πρόοδο αγιοσύνης, ταράζεται. Δεν το βάζει όμως κάτω. Ετοιμάζεται να τον σκανδαλίσει, για τα τον ρίξει στην αμαρτία.

Του πετάει, λοιπόν, στον δρόμο του εκεί που βάδιζε στην έρημο, έναν μεγάλο αστραφτερό, αργυρένιο δίσκο! Ο Μέγας Αντώνιος κοντοστέκεται για λίγο και λέγει εκείνο, που κατάντησε παροιμιώδες:

Πόθεν δίσκος εν τη ερήμω;. Από που βρέθηκε ο δίσκος στην έρημο; Δική σου τέχνη είναι τούτο, διάβολε! είπε τότε ο Άγιος. Θέλεις να με εμπαίξεις. Δεν θα σού κάνω όμως την χάρη. Χάρισμά σου, λοιπόν. Πάρε τον δίσκο μαζί σου στην απώλεια, στο σκοτάδι της Κολάσεως, του φρικτού βασιλείου σου ... Μόλις, όμως, είπε αυτά ο όσιος, ο δίσκος έγινε άφαντος! Ο δαίμονας είχε νικηθεί και πάλι. Σε λίγο ο Μέγας Αντώνιος συναντά μπροστά του άφθονο χρυσάφι, που άστραφτε και γυάλιζε με τη λάμψη του. Για το χρυσάφι αυτό, δίνονται δύο εξηγήσεις.

Η μία είναι, ότι το  παρουσίασε ο διάβολος στον Άγιο, για να τον εμποδίσει από τον θεάρεστο δρόμο του, για να του ανάψει την φλόγα της φιλαργυρίας και του πλούτου και έτσι να του αλλάξει τα  μυαλά. Η άλλη εξήγηση είναι, ότι το χρυσάφι αυτό παρουσίασε ο Θεός στον Άγιο, για να δείξει στον διάβολο ότι ο Αντώνιος ούτε από το χρυσάφι παρασύρεται, ούτε με τίποτε άλλο αλλάζει την ευτυχία της πίστεώς του, που νοιώθει. Είναι στην Λυβική έρημο Πισπίρι, που βρίσκεται το σημερινό Δάρ -Ελ -Μεϊμούν. Φθάνει, λοιπόν, ο μεγάλος ασκητής βαθειά στην έρημο. Εδώ, αρχίζει ο Μ. Αντώνιος να ζει σε πιο αυστηρή άσκηση. Απομονωμένος από τον κόσμο εντελώς, βαθαίνει στα μυστήρια της ζωής και της Δημιουργίας.

Είκοσι ολόκληρα χρόνια  προσεύχεται, νηστεύει, ξαγρυπνά και αντιστέκεται στους πειρασμούς του διαβόλου. Οι επισκέπτες, που πηγαίνουν να τον δουν, ακούν στο φρούριο άγριες κραυγές: - Φύγε από τον τόπο μας. Η έρημος είναι δική μας. Δεν θα μπορέσεις ν' αντέξεις στις μηχανές μας. Θα σε πιάσουμε στις παγίδες μας και στις ενέδρες μας! Οι επισκέπτες νομίζουν στην αρχή, ότι οι φωνές είναι ανθρώπινες. Διαπιστώνουν όμως έπειτα, ότι πουθενά δεν υπάρχουν άνθρωποι, εκτός από τον γενναίο ασκητή. Καταλαβαίνουν τότε τί υπεράνθρωπη πάλη κάνει ο Άγιος με την πανουργία του διαβόλου και θαυμάζουν. Τότε ο Άγιος τους πλησιάζει γαλήνιος. Ανοίγει την εξώπορτα του φρουρίου και τους λέγει: - Μη φοβάστε, αγαπητοί μου. Αφήστε τον δαίμονα να χτυπιέται. Εσείς να κάνετε τον σταυρό σας και να βαδίζετε άφοβα στον δρόμο σας.

Σχετική εικόνα

Το όνομα του Μεγάλου Αντωνίου γίνεται ξακουστό. Ο θαυμασμός, για την αυστηρή ζωή, παρακινεί πολλούς να πάνε να τον δούν. Πολλοί μοναχοί, τον βλέπουνε σαν φωτεινό παράδειγμα αγίας ζωής και θέλουν να τον μιμηθούν. Όταν, λοιπόν, μαθαίνουν που βρίσκεται, τρέχουν πολλοί με χαρά κοντά του. Κοιτάζουν με απορία το κοκκαλιάρικο σώμα του και τα χάνουν. Αρκετοί, που πάσχουν από αρρώστιες, μόλος τον βλέπουν, γιατρεύονται. Πολλοί δαιμονισμένοι λυτρώνονται από τα δεσμά του διαβόλου. Ο Μέγας Αντώνιος, όλους τους δίδασκε. Δεν ήξερε βέβαια γράμματα, αλλά ο λόγος του ήταν «άλατι ηρτυμένος». Όσοι τον άκουγαν, ένοιωθαν αμέσως γαλήνη στην καρδιά τους. Μεγάλωνε ο έρωτάς τους για την αρετή. Έφευγε από το σώμα τους η τεμπελιά για τους πνευματικούς αγώνες και από την ψυχή τους ο καταστρεπτικός εγωισμός. Μάθαιναν όλοι τους, πως να καταφρονούν τους πειρασμούς του πονηρού διαβόλου και πως να πλησιάζουν περισσότερο τον Χριστό.

Κατά το 311 μ.Χ. επί της βασιλείας του αυτοκράτορα Μαξιμίνου, ξεσπά άγριος διωγμός εναντίον των Χριστιανών στην Αίγυπτο. Τότε ο Άγιος αφήνει την έρημο. Παίρνει μαζί του και μερικούς άλλους μοναχούς και κατεβαίνει στην Αλεξάνδρεια, έτοιμος να μαρτυρήσει, για τον Χριστό. Στερεώνει τους μάρτυρες στην πίστη. Τους δίνει κουράγιο. Τους βοηθά στις δύσκολες στιγμές τους. Και όταν δόθηκε εντολή να μην πατήσει μοναχός στα δικαστήρια, ο μεγάλος ασκητής δεν υπάκουσε. Μπήκε στο δικαστήριο και κάθησε σε σημείο που να τον βλέπουν. Μέσα του  κρυφόκαιγε ο πόθος να μαρτυρήσει για την πίστη του Κυρίου, γιατί γνώριζε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο για τον άνθρωπο από το να αξιωθεί να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Άλλη, όμως ήταν η βουλή του Θεού.

Μια μέρα, ενώ ησύχαζε στο κελλί του, προχωρεί προς τα εκεί ένας ανώτατος αξιωματικός ονόματι Μαρτινιανός και του κτυπά την πόρτα, λέγοντας:

- Άνθρωπε του Θεού, σε παρακαλώ βοήθησέ με. Έχω μια θυγατέρα που την ενοχλεί ο διάβολος. Αρρωσταίνει φοβερά. Ζητώ την βοήθειά σου ...

Ο Άγιος απαντά τότε: - Άνθρωπε, τί θέλεις; Αμαρτωλός άνθρωπος είμαι κι' εγώ όπως είσαι κι' εσύ. Εάν όμως πιστεύεις στον Χριστό, πήγαινε κάνε την προσευχή σου και θα εκπληρωθεί η επιθυμία σου. Εκείνος πίστεψε τότε ολόψυχα στον Θεό. Γονάτισε και με πόνο ζήτησε την βοήθειά του. Το θαύμα έγινε. Η θυγατέρα του θεραπεύτηκε θαυματουργικά.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Αποφασίζει να προχωρήσει για άλλο μέρος. Σκέφτεται να πάει στην Θηβαϊδα ... Παίρνει, λοιπόν, δύο καρβέλια ψωμί και κατεβαίνει στο ποτάμι. Εκεί, περιμένει να φανεί κανένα πλοιάριο η καμμιά βάρκα για να τον περάσει απέναντι. Ξαφνικά ακούει μια φωνή να του λέει: - Πού πηγαίνεις Αντώνιε; - Οι όχλοι μου ζητούν να κάνω θαύματα παραπάνω από τις δυνάμεις μου. Φεύγω, λοιπόν, για να ησυχάσω στην άνω Θηβαϊδα, είπε ο Άγιος. - Και στην Θηβαϊδα να πας, θα έρθουν να σε βρούν. Για να ησυχάσεις, λοιπόν, προχώρα βαθύτερα στην έρημο. - Και ποιος θα μου δείξει τον δρόμο αφού δεν τον ξέρω; ρώτησε ο Αντώνιος. Τότε, η αόρατη φωνή του ουρανού, του έδειξε ν' ακολουθήσει μερικούς Σαρακηνούς που περνούσαν εκείνη την στιγμή κοντά του, για να φτάσει έτσι στον τόπο που θα εύρισκε ησυχία και γαλήνη. Οι Σαρακηνοί δέχτηκαν με χαρά να τον καθοδηγήσουν. Περπάτησε μαζί τους στην έρημο τρία μερόνυχτα. Έφτασε τελικά, κοντά σ' ένα ψηλό βουνό, που βρίσκεται στην περιοχή της Ερυθραίας. Εκεί βρήκε άφθονο γάργαρο και κρύο νερό, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα. Υπήρχαν δε και αρκετοί φοίνικες. Το σημείο εκείνο ήταν αρκετά εύφορο. Εκεί τον άφησαν οι Σαρακηνοί, κατά την επιθυμία του, αφού του έδωσαν προηγουμένως μερικούς άρτους. Ύστερα από λίγο καιρό, μαθαίνουν οι μαθητές του, που βρίσκεται. Με στοργή και αγάπη τρέχουν κοντά του. Τον συμβουλεύονται στις δυσκολίες που συναντούν και πιο πολύ τον προσέχουν και τον φροντίζουν. Ο Μέγας Αντώνιος σκέπτεται τους κόπους, την απόσταση και την ταλαιπωρία των μοναχών, που τον εφοδιάζουν με ψωμί και τους λυπάται. Για να τους απαλλάξει, λοιπόν, από τα δρομολόγια, τους ζητά να του φέρουν σκαφτικά, γεωργικά εργαλεία και λίγο σιτάρι, για σπορά. Όταν του έφεραν αυτά που ζήτησε, επιδόθηκε στην μικροκαλλιέργεια. Έσκαψε την γη κι' έσπειρε το σιτάρι. Έπειτα το φρόντιζε. Μόλις είδε ο Άγιος την ευφορία της γης, αλλά και την ανάγκη των επισκεπτών του να θέλουν να βάλουν κάτι στο στόμα τους, φύτεψε και λαχανικά. Δεν τον άφησαν όμως τ' άγρια ζώα σε ησυχία. Κατέβαιναν στην πηγή, έπιναν νερό κι' έπειτα έμπαιναν στα σπαρτά του και στον κήπο και του τα κατέστρεφαν. Ο Άγιος έπιασε μια μέρα ένα απ' αυτά τα ζώα και του μιλούσε, όπως μιλούν σε λογικούς ανθρώπους: - Γιατί με ζημιώνετε, του είπε. Εγώ σας ζημιώνω; Πηγαίνετε λοιπόν στ' όνομα του Κυρίου και μη με ξαναπλησιάσετε. Και τότε έγινε το εξής θαυμαστό. Τα άγρια ζώα ούτε τον κήπο του χάλασαν, ούτε κατέβηκαν άλλη φορά στην πηγή εκείνη, για να πιούν νερό!

Μια νύχτα που ο Μέγας Αντώνιος αγρυπνούσε στην προσευχή, ο διάβολος μάζεψε όλα τα λιοντάρια της ερήμου και με αυτά τον περικύκλωσε στο καλύβι του. Βγήκε λοιπόν με θάρρος από το καλύβι του και μέσα στην νύχτα φώναξε δυνατά στα θηρία: -Εάν πήρατε από τον Θεό εξουσία εναντίον μου, τότε προχωρείτε και κατασπαράξτε με! Εάν όμως σας έφερε εδώ με τη βία ο σατανάς πάρτε δρόμο, φύγετε, είμαι δούλος του Χριστού! Τότε τα λιοντάρια βουβά σκόρπισαν με ορμή, σαν να τα κτύπησε ξαφνική καταιγίδα. Ο δε Άγιος συνέχισε την προσευχή του.

Το όνομά του γίνεται πλέον παντού ξακουστό. Όλοι κάτι έχουν ακούσει για τον μεγάλο και ασύγκριτο ασκητή της ερήμου. Όλοι έχουν ανάγκη ν' ακούσουν κάτι από τον φωτισμένο άνδρα. Μοναχοί από μακρινά Μοναστήρια τον καλούν για να τους διδάξει και να ωφεληθούν από την παρουσία του. Εκείνος για να ωφελήσει τις ψυχές τους με ταπεινοφροσύνη, περνά από Μοναστήρι σε Μοναστήρι. Τους διδάσκει την αγάπη, την καρτερικότητα και την πάλη με την σάρκα. «Φυλάττεσθε, έλεγε, από ρυπαρούς λογισμούς καί σαρκικάς ηδονάς. Μή απατάσθε χορτασία κοιλίας, φεύγετε τήν κενοδοξίαν καί συνεχώς προσεύχεσθε». Τα λόγια του θερμαίνουν τις καρδιές. Δυναμώνουν την πίστη, δίνουν ζωή και όρεξη για θεία άσκηση, για αγώνες αρετής και αγιοσύνης. Σ' ένα από τα γυναικεία Μοναστήρια συνάντησε και την αδελφή του, η οποία γριά πλέον, είχε γίνει Καθηγουμένη του Μοναστηρίου. Μεγάλη χαρά πήρε από την συνάντηση εκείνη ο Άγιος. Το όνομα του οσίου -όπως είπαμε- ήταν πλέον γνωστό, όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους εθνικούς, τους ειδωλολάτρες, στους άρχοντες και βασιλιάδες. Μια μέρα επισκέφτηκε τον Άγιο ένας άρχοντας από το παλάτι του βασιλέως. Ο άρχοντας εκείνος λεγόταν Φρόντων. Έπασχε δε από μια φοβερή αρρώστια. Από την αρρώστια του εκείνη κινδύνευε να τυφλωθεί. Έπεσε λοιπόν στα πόδια του Αγίου και τον παρακαλούσε να τον γιατρέψει. Ο Μέγας Αντώνιος, αφού του έκαμε μια προσευχή του είπε: -Φύγε και στον δρόμο θα θεραπευτείς! Εκείνος όμως δεν έφευγε. Περίμενε πρώτα να θεραπευτεί κι' έπειτα ν' αναχωρήσει. Τότε ο Άγιος του επανέλαβε: -Όσο καιρό κάθεσαι εδώ, δεν πρόκειται να γίνει τίποτε. Πήγαινε λοιπόν και μέχρις ότου φτάσεις στην Αίγυπτο θα γίνεις καλά! Τότε πίστεψε ο άρρωστος στην υπόσχεση του οσίου, πίστεψε όμως και στην δύναμη του Θεού κι' έφυγε ευχαριστημένος.

Το 338 μ.Χ. ενώ βρίσκεται σε βαθειά γεράματα, η Ορθοδοξία, του ζητά, την βοήθειά του. Οι Αρειανοί ταράζουν την γαλήνη της Εκκλησίας και προσπαθούν να παραποιήσουν την πίστη. Οι παρακλήσεις των επισκόπων και των μοναχών να πάρει μέρος σ' αυτή την μάχη κατά του Αρειανισμού τον ξεσηκώνουν. Κατεβαίνει τότε από το βουνό ο Άγιος και προχωρά, σαν θεϊκός σίφουνας, προς την Αλεξάνδρεια. Εκεί πρωταγωνιστεί. Πολεμά με ζωτικότητα την αίρεση. Αποκηρύσσει τους Αρειανούς και την αίρεσή τους. Την ονομάζει πρόδρομο του Αντίχριστου.

Μια μέρα, λοιπόν, εκεί στο ασκητήριο είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί επισκέπτες και συζητούσαν.

Ο Άγιος σταμάτησε την συζήτηση και τους είπε: -Πάρτε μια στάμνα, γεμίστε την νερό και τρέξτε πίσω από αυτούς τους μεγάλους λόφους. Εκεί βρίσκονται δύο μοναχοί που θέλουν να έρθουν εδώ. Τους τελείωσε όμως το νερό και ο ένας πέθανε από την δίψα. Τρέξτε λοιπόν να προλάβετε τον άλλον που κινδυνεύει. Αμέσως έτρεξαν στο μέρος που τους έδειξε ο Άγιος. Έφτασαν εκεί ύστερα από ώρες ολόκληρες πορείας. Είδαν τότε ότι συνέβαινε αυτό ακριβώς που τους είχε προειπεί ο Άγιος. Τα «έχασαν» τότε και δόξασαν τον Θεό. Συνέφεραν έπειτα τον Μοναχό, που κινδύνευε να πεθάνει και επέστρεψαν στο ερημητήριο του μεγάλου ασκητού σκεπτικοί.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ Άγιος Αντώνιος ο Μέγας ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Σχετική εικόνα

Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου - Αριζόνα

Ο Άγιος Ευλόγιος έζησε στην Αλεξάνδρεια. Αυτός βρήκε κάποτε στον δρόμο έναν γέροντα λεπρό και εγκαταλελειμμένο. Δεν είχε κανέναν να τον φροντίζει. Τον λυπήθηκε και σκέφθηκε να τον πάρει στο σπιτάκι του. Εκεί να τον περιποιείται, για να το βρει η ψυχή του, όπερ και έπραξε.

Ο Ευλόγιος εργαζόταν την ημέρα έξω, για να μπορεί να εξοικονομεί τα προς το ζην και το βράδυ φρόντιζε τον γέροντα, με κίνδυνο φυσικά της ζωής του, διότι η λέπρα είναι μεταδοτική. Κατόπιν όμως μπήκε ο δαίμονας μέσα στον γέροντα και έβγαλε παραξενιές. Άρχισε ν' αναποδιάζει, να νευριάζει και να φωνάζει:

- Μ' αφήνεις εδώ μονάχον και εσύ γυρίζεις. Κάνεις τον Άγιο. Είσαι υποκριτής. Δεν μπορούσε να τον ευχαριστήσει ο Ευλόγιος με τίποτε και να τον καταπραϋνει. Αυτή η αχαριστία και η αναποδιά του γέροντα, διήρκεσε δέκα επτά χρόνια.

Τότε ο Άγιος Ευλόγιος σκέφθηκε να τον παρατήσει και να τον διώξει. Σηκώθηκε και πήγε σ' ένα Μοναστήρι, το οποίο θα επισκεφτόταν τότε ο Μέγας Αντώνιος, για να τον ρωτήσει. Δεν τον γνώριζε και για πρώτη φορά θα τον έβλεπε. Εκεί ήταν και άλλοι πολλοί, που περίμεναν τον Άγιο Αντώνιο. Να, ο Αντώνιος φάνηκε που ερχόταν. Σταμάτησε όμως και φώναξε τον Ευλόγιο μέσα από το πλήθος, τον οποίο -όπως είπαμε- δεν είχε δει ποτέ, ούτε και ο Ευλόγιος τον Αντώνιο.

- Ευλόγιε, του είπε, τί θέλεις εδώ εσύ; Τρέξε γρήγορα στην δουλειά σου, για να μην χάσεις τον μισθό δεκαεφτά ετών. Πράγματι! Ο Ευλόγιος γύρισε αμέσως στο σπιτάκι του και ξαναπεριποιείτο τον λεπρό γέροντα, όπως και πριν. Αλλά σε τρεις μέρες ο γέροντας πέθανε! Και στις σαράντα μέρες του γέροντα πέθανε και ο Ευλόγιος!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΑΥΡΩΝ

Άλλη μια φορά, ενώ κάθονταν ο Άγιος στο βουνό και συζητούσε με τους μαθητές του, είδε ξαφνικά μια ολόλευκη ψυχή ν' ανεβαίνει στους ουρανούς. Την στιγμή δε εκείνη γινόταν μεγάλη χαρά. Πανηγύριζαν οι Άγιοι Άγγελοι. Σηκώθηκε αμίλητος ο Αντώνιος και κοίταξε εκστατικά τον ουρανό. Μακάριζε δε την ψυχή εκείνη, που βάδιζε για την αιωνία χαρά του ουρανού.

Παρακαλούσε δε μυστικά τον Θεό να του φανερώσει σε ποιόν ανήκε η λυτρωμένη εκείνη ψυχή. Τότε άκουσε μια φωνή από τον ουρανό, που του είπε: -Αυτή είναι η ψυχή του Αμμούν. Ο Αμμούν ήταν ασκητής στην έρημο της Νιτρίας, η οποία βρισκόταν πολύ μακριά από τον Μέγα Αντώνιο. Οι μαθητές του οσίου Αντωνίου, μόλις τον είδαν έτσι να χαίρετε και να θαυμάζει, τον ρώτησαν: -Τί συμβαίνει; Βλέπεις τίποτε; Ακούς τίποτε; Και ο Θείος ασκητής τους είπε: -Την ώρα αυτή πέθανε ο Αμμούν, ο συνασκητής και φίλος μου! Οι μαθητές του τα "έχασαν". Σημείωσαν όμως την ημέρα αυτή και την ώρα που είδε ο Άγιος ξυπνητός το όραμα. Ύστερα από τριάντα μέρες έφτασαν στο ερημητήριο του Αγίου μερικοί μοναχοί από την Νιτρία και ανέφεραν την ημέρα και την ώρα του θανάτου του ασκητού Αμμούν. Κατάλαβαν τότε όλοι, ότι ο Αμμούν είχε πεθάνει την ημέρα που ο Άγιος Αντώνιος έβλεπε την ψυχή του ολόλευκη ν' ανεβαίνει στον ουρανό. Και όλοι όσοι μάθαιναν αυτά, χαίρονταν και θαύμαζαν τον μεγάλο ασκητή της ερήμου Αντώνιο.

Με το πέρασμα των χρόνων, οι δαίμονες εξακολουθούν να πειράζουν τον Άγιο, αλλά δεν ελπίζουν πλέον να τον νικήσουν. Αντίθετα αρχίζουν τώρα και τον φοβούνται. Η προσευχή του είναι πανίσχυρη, διότι η πίστη του είναι μεγάλη και η ψυχή του αγνή.

Μια μέρα που ο Άγιος περνούσε το ποτάμι μ' ένα πλοιάριο, διότι ήθελε να επισκεφτεί τα Μοναστήρια, του ήρθε μια βρωμερή οσμή. - Κάτι βρωμάει φοβερά! είπε ο Μέγας Αντώνιος. - Μήπως κανένα ψάρι; τον ρώτησαν. - Όχι. Άλλη δυσωδία νοιώθω.. Εκείνη την στιγμή ακούστηκε από τ' αμπάρι του πλοίου μια φοβερή κραυγή νέου, που είχε μέσα του δαιμόνιο και τον βασάνιζε. Τότε ο Άγιος έκανε θερμή προσευχή στον Θεό και απάλλαξε τον νέο από το μαρτύριο του διαβόλου. Τον άφησε ήσυχο, ήρεμο, γαλήνιο και υγιή να συνεχίσει την εργασία του και την ζωή του, όπως όλοι οι άνθρωποι. Όλοι τότε κατάλαβαν, ότι η βρωμιά εκείνη δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά ο βρωμερός και απαίσιος δαίμονας, που βασάνιζε τον νέο.

Σ' έναν άλλο νέο, ο διάβολος του έκανε φοβερά μαρτύρια. Τον καταντούσε έτσι, ώστε να τρώγει τις σάρκες του. Τον βασάνιζε πολύ σκληρά. Οι γονείς του απελπισμένοι τον έφεραν στον Μέγα Αντώνιο. Ο Άγιος λυπήθηκε τον νέο και είπε στους γονείς του ότι θα αγρυπνήσει και θα προσευχηθεί γι' αυτόν, αλλά μαζί του πρέπει ν' αγρυπνήσουν και να προσευχηθούν κι' εκείνοι. Πράγματι, έκαναν μια προσευχή πολύ κατανυκτική.

Κατά τα ξημερώματα όμως, αγρίεψε ο άρρωστος. Όρμησε με οργή εναντίον του Αγίου και τον έριξε κάτω. Πικράθηκαν από την διαγωγή του παιδιού τους οι δυστυχισμένοι γονείς. Ο πολύπαθος όμως, από τα τεχνάσματα του διαβόλου ασκητής, τους είπε: -Μην λέτε τίποτε εναντίον του παιδιού. Δεν φταίει αυτό, αλλά ο δαίμονας, που οργίστηκε διότι πήρε εντολή από τον Θεό να βγει από μέσα του και να τον αφήσει ελεύθερο. Αυτό είναι το σημάδι, ότι βγήκε το δαιμόνιο. Δοξάστε τον Θεό ... Και πράγματι, το παιδί ημερωμένο έπειτα, σηκώθηκε και φιλούσε ευτυχισμένο τα χέρια του Μεγάλου Αντωνίου. Το δαιμόνιο έφυγε.

Ο Άγιος έδινε λύσεις σε σοβαρά προβλήματα πολλών μεγάλων ανδρών, όταν του ζητούσαν την συμβουλή του. Και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που του έγραφαν ... Τις απαντήσεις βέβαια δεν τις έγραφε μόνος του, γιατί δεν ήξερε -όπως είπαμε- γράμματα. Έλεγε όμως σε κάποιον άλλον ασκητή, που ήξερε να γράφει, λέξη προς λέξη την απάντηση ή την συμβουλή και εκείνος την έγραφε. Τα γράμματά του γράφτηκαν όλα στην κοπτική γλώσσα. Αυτή την γλώσσα ήξερε ο Άγιος. Έπειτα έγιναν και μεταφράσεις τους στην Ελληνική.

Πολλές φορές που τον ρωτούσαν, πώς μπορεί να ζει χωρίς να διαβάζει βιβλία, τους απαντούσε με ευστροφία:

-Το δικό μου βιβλίο είναι η φύση των γεγονότων. Είναι η Δημιουργία του μεγαλοδύναμου Θεού! Άλλοτε πάλι θέλοντας να παρηγορήσει έναν τυφλό μοναχό, Δίδυμο ονομαζόμενο, του έλεγε:

-Δίδυμε, διόλου να μην ταράσσεσαι, διότι έχασες τους αισθητούς οφθαλμούς σου. Αντιθέτως να χαίρεσαι, διότι έχεις ανοιχτά τα μάτια της ψυχής, με τα οποία βλέπεις τον Θεό και καταλαβαίνεις το φως των λόγων Του.

Όπου περνά αφήνει τον πλούτο της ψυχικής του ευφορίας ν' ακτινοβολήσει. Ποτέ δεν ταράζεται. Ποτέ δεν σκυθρωπιάζει. Είναι πάντα γαλήνιος. Μα σαν πρόκειται να παλέψει για την πίστη και να πολεμήσει τις αιρέσεις, φουντώνει και θεριεύει. Γίνεται αθλητής της πίστεως. Γίνεται δύναμη φοβερή και τρομερή που γκρεμίζει τις πλάνες των αιρετικών.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΗΣ ΤΟΥ Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Τώρα ο Άγιος είναι πλέον πολύ γέροντας. Είναι 105 ετών. Μέχρι τώρα τίποτε δεν ένοιωσε στο κορμί του. Ποτέ του δεν αισθάνθηκε πόνο ή πυρετό ή δυσθυμία. Σε όλη του την ζωή πετούσε ανάλαφρα. Οι μπόρες, τα άγρια κρύα και οι μεγάλες ζέστες δεν τον πειράζανε. Ως τα βαθειά του γεράματα έμεινε ακμαίος και στο σώμα και στην ψυχή. Και όταν ήρθε ο χρόνος να αποχωριστεί η ψυχή από το βασανισμένο κορμί του, το προαισθάνθηκε. Και τις τελευταίες αυτές μέρες της ζωής του θέλησε να τις εκμεταλλευτεί για το καλό των μαθητών του.

Παρά τα γεράματά του επισκέφτηκε πολλά μοναστήρια κι' έδωσε τις τελευταίες του οδηγίες. Τους είπε πώς ν' αγωνίζονται κατά του διαβόλου και ν' αποφεύγουν τους αιρετικούς. Οι μοναχοί του έλεγαν να μην γυρίσει πίσω στην έρημο, στο ησυχαστήριό του, αλλά να μείνει κοντά τους.

Ο Άγιος όμως επέστρεψε στην έρημο. Ζήτησε δε να μην μουμιοποιήσουν το σώμα του, όπως είχαν συνήθεια οι Αιγύπτιοι, αλλά να ταφεί εκεί κοντά στην έρημο, σε σημείο που να μην το ξέρει κανένας. Δεν ήθελε μεταθανάτιες τιμές. Λίγο προτού κλείσει τα μάτια του λέει στους μοναχούς που βρίσκονταν κοντά του, ότι αφήνει την μηλωτή, τον μανδύα του, για τον Μέγα Αθανάσιο, ο οποίος του τον είχε χαρίσει κάποτε καινούριο. Κατόπιν ο Μέγας Αθανάσιος τον φορούσε πάντοτε ως φυλαχτό. Τους προβάτινους χιτώνες του, τους άφησε στον μοναχό Σεραπίωνα. Έπειτα, αφού τους κοίταξε κατάματα τους είπε: "Ο Αντώνιος σας αποχαιρετά και φεύγει". Και με τα λόγια αυτά παρέδωσε την αμόλυντη ψυχή του στον Θεό. Τον έθαψαν κατά την επιθυμία του, σε άγνωστο μέρος. Ο τάφος του έμεινε, πράγματι, άγνωστος. Ουδείς ξέρει που ετάφη. Ήταν 17 Ιανουαρίου 356 μ.Χ. Έζησε 105 χρόνια.

 Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΤΑΥΡΩΝ

Στίχος

Έχει τι μείζον ουρανός και των Νόων, Έξαρχον Αντώνιον Ασκητών έχων. Εβδομάτη δεκάτη Αντώνιον ένθεν άειραν.

Απολυτίκιον, Ήχος δ'

Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή ευθείαις ταις τρίβοις επόμενος πάτερ Αντώνιε, της ερήμου γέγονας οικιστής, και την οικουμένη εστήριξας ευχαίς σου. Διό πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον, Ήχος β' - Τα άνω ζητών

Τους βιοτικούς, θορύβους απωσάμενος ησυχαστικώς, τον βίον εξετέλεσας τον Βαπτιστήν μιμούμενος κατά πάντα τρόπον, οσιώτατε. Συν αυτώ ουν σέ γεραίρομεν Αντώνιε πάτερ των πατέρων κρηπίς.

Μεγαλυνάρια

Του των μοναζόντων υπογραμμόν, και τον της ερήμου πολιούχον και οικιστήν, στήλην σωφροσύνης, οσίων τε το κλέος, Αντώνιον τον Μέγαν ανευφημήσωμεν. Τον της μετονοίας κοθηγητήν και της ερήμου πολιούχον και οικιστήν, τον πύρινον στύλον, τον λύχνον του Ηλίου, Αντώνιον τον Μέγαν ύμνοις τιμήσωμεν. Χαίροις των Οσίων ο αρχηγός, και της ισαγγέλου πολιτείας καθηγητής|, χαίροις της ερήμου στυλοειδής νεφέλη, Αντώνιε παμμάκαρ, Πατέρων καύχημα.

mgp05 

Πηγή: http://www.diakonima.gr/


Εικόνες & Φωτογραφίες

   http://www.antiochian.org 
http://www.omsgsa.org/
www.orthodoxartsjournal.org
Orthodox Church in America
http://www.shiga-med.ac.jp/
http://www.orthodoxphotos.com/


Αναρτήθηκε από: Ποσειδώνας Αποσπερίτης

Link

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας!


Profile

poseidonas.aposperitis Ποσειδώνας Αποσπερίτης

Το προφίλ μου

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ιανουάριος 2017
ΚΔΤΤΠΠΣ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    
Powered by pathfinder blogs