Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Δημήτριος Παναγόπουλος: Πώς εορτάζουμε;

altΟ αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος υπήρξε ένας άοκνος εργάτης του Ευαγγελίου με πλήθος καταπληκτικών ομιλιών και συγγραμμάτων. Χωρίς σπουδές και τίτλους, έχοντας όμως το σπουδαίο χάρισμα του λόγου και κυρίως την πλουσιότατη Χάρη του Κυρίου μας που τον επεσκίαζε και τον καθοδηγούσε, βοήθησε πλήθος ανθρώπων να βρούν και να ακολουθήσουν την οδό της σωτηρίας. Αξίζει να σημειωθεί πως δεν επεδίωξε να αναλάβει αυτήν την διακονία αλλά ο  ίδιος ο Χριστός τον επέλεξε και του την ανέθεσε. (impantokratoros.gr)

                                                   Αποτέλεσμα εικόνας για ορθοδοξες φωτογραφιες

Κάθε φορά που βρισκόμαστε προ της μνήμης ενός Αγίου ή μιας Αγίας καλούμαστε να μελετήσουμε και να τους μιμηθούμε. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: «Μνήμη Αγίου - μίμησις Αγίου», πράγμα δυστυχώς που εμείς δεν κάνουμε. Εορτάζουμε Αγίους και Αγίες, πανηγυρίζουμε Αγίους και Αγίες, αλλά δεν τους μιμούμαστε. Καμμία προθυμία δεν δείχνουμε προς αυτό. Δυστυχώς κάθε μνήμη Αγίου ή Αγίας θεωρείται από εμάς ως μία ευκαιρία για ξεφάντωμα, για γλέντι, για χορό, για διαφθορά, γι' άνομα ραντεβού κ.τ.τ.

Δυστυχώς όμως δεν έχει κατανοηθεί ακόμη ότι και στο χριστιανικό σπίτι σήμερα η γιορτή ίσον διαφθορά, ίσον πνευματική ζημία! Διότι κατά τις συναντήσεις αυτές των γιορτών που συναθροιζόμαστε για να ευχηθούμε χρόνια πολλά κ.τ.τ., κατατρώγουμε σάρκες συνανθρώπων μας μιλώντας χωρίς μέτρο και συστολή, εναντίον μάλιστα απόντων. Αν μάλιστα επακολουθήσει και φαγοπότι με κανένα μεθύσι και αν ακόμη και κανένας χορός, τότε η διαφθορά συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται.

Παρακολουθήστε, αν θέλετε και θα πεισθείτε: τίποτε το εποικοδομητικό, καμμία συζήτηση για τον ¶γιο που δίνει την ευκαιρία της συνάντησης και της γιορτής. Για όλους εκεί γίνεται λόγος, για τους Αγίους όμως όχι. Για τους αστέρες του βούρκου συζητούμε, για τους αστέρες όμως του ουρανού όχι.

Ποια Βαρβάρα, φερ' ειπείν, εορτάζουσα είπε ποτέ για την Αγία της και προστάτιδά της στους επισκέπτες της; Ποια Μαρίνα εορτάζουσα μίλησε ποτέ για το μαρτύριο της Αγίας της; Ποιος Ιωάννης είπε ποτέ στους επισκέπτες του για τον ασκητή Ιωάννη τον Πρόδρομο; Ποια Μαρία υπέδειξε ποτέ στους επισκέπτες της τα χαρίσματα της Παναγίας Μαριάμ που ήταν σεμνότητα και ταπεινοφροσύνη;

Ποια Μαρία ντύθηκε σεμνά και ταπεινά όπως η Παναγία Μαρία, που εορτάζει το όνομά της; Ποια Ελένη μιμήθηκε την Αγία Ελένη; Ποια Φωτεινή σκέφτηκε την Αγία Φωτεινή κ.ο.κ.;

                                                     Αποτέλεσμα εικόνας για ορθοδοξες φωτογραφιες

Εγώ τουλάχιστον, όπως λέει και ο Δαβίδ, ήμουνα νέος και γέρασα, κάτι τέτοιο όμως δεν είδα, ούτε άκουσα. Διαφθορά είδα, γύμνια και προκλητικότητα σατανική είδα, ματαιοδοξία και πάσης φύσεως κουφότητα είδα, κατηγορίες και καταλαλιές άκουσα, καυγάδες είδα, μεθυσμένους είδα, βλασφημούντες άκουσα, παράνομους έρωτες είδα, προαγωγή αντιλήφθηκα. Εκείνο όμως που δυστυχώς δεν είδα ούτε άκουσα, είναι το ζήτημα της σωτηρίας της ψυχής του εορτάζοντα και των επισκεπτών ή το ιστορικό του Αγίου τους. Γι' αυτά καμμία συζήτηση. Διότι, αν γίνει τέτοια συζήτηση, από χαρούμενο το περιβάλλον θα μετατραπεί σε πένθιμο. Από γλέντι, φωνές, κακαρίσματα κ.τ.τ. που ακούονται θα έχουμε νεκρική σιγή. Το θέαμα θ' αλλάξει αμέσως. Οι δήθεν ντυμένες (γυμνές) θα αποσυρθούν αμέσως. Και λέω ντυμένες (γυμνές), διότι σήμερα το ντύσιμο ερμηνεύεται, στην πράξη, γδύσιμο.

Όταν ακούμε σήμερα ότι η τάδε ξέρει να ντύνεται, να γνωρίζουμε ότι η τάδε ξέρει να γδύνεται. Διότι η άμιλλα μεταξύ των γυναικών δεν γίνεται στο πώς θα ντύσουν την αμαρτωλή σκωληκόβρωτη σάρκα τους, αλλά στο πώς θα τη γδύσουν και επιδείξουν.

Όταν, λοιπόν, αρχίσει να γίνεται συζήτηση θρησκευτική στη συνάθροιση της εορτής, ο κομψός νέος θα αποσυρθεί, η ημίγυμνη νέα θα λουφάξει, ο κύριος με τις βωμολοχίες και η κυρία με τον οχετό των «σόκιν» θα ετοιμαστούν να φύγουν σύντομα, ο γερο-σάτυρος της συντροφιάς θα αρχίσει να χασμουριέται. Όλοι θα μουδιάσουν, όλοι θα χάσουν τα νερά τους.

Αλλά πού αυτά σήμερα; Δεν υπάρχουν. Είναι μετρημένα στα δάχτυλα τα σπίτια τα χριστιανικά που δέχονται χριστιανικές ηθικές ευχές. Τα άλλα δυστυχώς είναι κέντρα του Σατανά. Ο Σατανάς κυβερνά όλο το σπίτι. Δηλαδή το σπίτι που ανοίγει τις πόρτες του, για να δεχτεί επισκέπτες που κομίζουν ως επί το πλείστον ψέμματα (που λέγονται ευχές, που λέγονται χρόνια πολλά), μετατρέπεται σ' ένα πολύπλευρο διαφθορείο. Εκτός ορισμένων σπιτιών, επαναλαμβάνω, που γνωρίζουν σε ποιους ανοίγουν τις πόρτες τους, καθώς και τι κομίζουν οι επισκέπτες τους.

Αυτή, δυστυχώς, είναι με συντομία η όψη και η ουσία των δικών μας εορτών.

Ο Θεός να μας βοηθήσει.

[Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» τ. 4, Ιανουάριος - Απρίλιος 2002, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 119 (αποσπάσματα)]

(Πηγή ηλ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org) - http://alopsis.gr/



Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού: Ποιες είναι οι αισθήσεις της ψυχής και του σώματος;

agiografia_iliadou-Osios_Iwannhs_Damaskhnos poies-einai-oi-aisthiseis-tis-psyxis-kai-poies-toy-swmatos«Aenai-EpAnastasi

Ο ¶γιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός  (περ. 676 - 4 Δεκεμβρίου 749) 
Εικ: δια χειρός Ειρήνης Ηλιάδου

Μαθαίνοντας, γνωρίζοντας τον εαυτό μας μέσα από την θεραπευτική των Αγίων Πατέρων, όλο και λιγότερη ανάγκη έχουμε την κάθε εξουσιαστική πολιτεία και απαγκιστρωνόμαστε από υλικές ηδονές, τουτέστιν, δεν έχουμε ανάγκη και τράπεζες και όλα τα απεχθή συναφή οικονομικοπολιτικά συστήματα. 

Ποιες είναι οι αισθήσεις 
της ψυχής και του σώματος; 
Αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού
(Επιμέλεια: Σοφία Ντρέκου)
                 +++                

Πέντε αισθήσεις έχει η ψυχή και πέντε το σώμα

Οι ψυχικές αισθήσεις είναι νους, διάνοια, γνώμη, φαντασία, και αίσθηση. Οι σοφοί τις ονομάζουν και δυνάμεις. Οι σωματικές αισθήσεις είναι τούτες: Όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση, αφή.

Λόγος Ψυχωφελής και θαυμάσιος Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού    

Πρέπει να ξέρουμε ότι ο άνθρωπος είναι διπλός, δηλαδή αποτελείται από σώμα και ψυχή και έχει διπλές τις αισθήσεις και διπλές τις αρετές του.

Πέντε αισθήσεις έχει η ψυχή και πέντε το σώμα. Οι ψυχικές αισθήσεις, είναι νους, διάνοια, γνώμη, φαντασία και αίσθηση. Οι σοφοί τις ονομάζουν και δυνάμεις. Οι σωματικές αισθήσεις είναι τούτες. Όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση, αφή. Γι' αυτό και διπλές είναι οι αρετές, διπλές και οι κακίες.

Ώστε αναγκαίο είναι να γνωρίζει καθαρά ο κάθε άνθρωπος, πόσες είναι οι ψυχικές αρετές και πόσες οι σωματικές. Και ποια είναι τα ψυχικά πάθη και ποια τα σωματικά πάθη.

Ψυχικές αρετές
 είναι πρώτα οι τέσσερις γενικότερες αρετές, οι οποίες είναι, ανδρεία, φρόνηση, σωφροσύνη και δικαιοσύνη. Από αυτές γεννιούνται οι ψυχικές αρετές, πίστη, ελπίδα, αγάπη, προσευχή, ταπείνωση, πραότητα, μακροθυμία, ανεξικακία, χρηστότητα, αοργησία, θεία γνώση, ευφροσύνη, απλότητα, αταραξία, ειλικρίνεια, η χωρίς έπαρση διάθεση, η αφιλαργυρία, η συμπάθεια, ελεημοσύνη, μεταδοτικότητα, αφοβία, αλυπία, κατάνυξη, σεμνότητα, ευλάβεια, επιθυμία των μελλοντικών αγαθών, πόθος της βασιλείας του Θεού και επιθυμία της θείας υιοθεσίας.

Σωματικές αρετές ή μάλλον εργαλεία των αρετών, που όταν γίνονται με γνώση κατά το θέλημα του Θεού και μακριά από κάθε υποκρισία και ανθρωπαρέσκεια, κάνουν τον άνθρωπο να προκόβει στην ταπείνωση και την απάθεια, είναι οι εξής:


Εγκράτεια, νηστεία, πείνα, δίψα, αγρυπνία, ολονύκτια στάση στην προσευχή, συνεχής γονυκλισία, αλουσιά, χρήση ενός μόνου ενδύματος, ξηροφαγία, το να τρώει κανείς αραιά, να πίνει μόνο νερό, χαμαικοιτία, φτώχια, ακτημοσύνη, αποφυγή περιποιήσεως, καλλωπισμού, αφιλαυτία, μόνωση, ησυχία, το να μην βγαίνει κανείς έξω, στέρηση, αυτάρκεια, σιωπή, το να κάνει κανείς εργόχειρο με τα χέρια του και κάθε κακοπάθεια και σωματική άσκηση & άλλα τέτοια, τα οποία, όταν είναι το σώμα εύρωστο και ενοχλείται από τα σαρκικά πάθη είναι αναγκαιότητα και ωφελιμότατα. Όταν το σώμα είναι εξασθενημένο και έχει, με την βοήθεια του Θεού, νικήσει τα πάθη, δεν είναι αναγκαία, γιατί η αγία ταπείνωση και η ευχαριστία τα αναπληρώνουν όλα.

Τώρα πρέπει να κάνουμε λόγο και για τις ψυχικές και σωματικές κακίες, δηλαδή τα πάθη.

Ψυχικά πάθη
 είναι η λήθη, η ραθυμία και η άγνοια.

Από τα τρία αυτά σκοτίζεται το μάτι της ψυχής, δηλαδή ο νους και κυριεύεται από όλα τα πάθη, τα οποία είναι:
Ασέβεια, κακοδοξία, δηλαδή η κάθε αίρεση, βλασφημία, θυμός, οργή, πικρία, οξυθυμία, μισανθρωπία, μνησικακία, καταλαλιά, κατάκριση, λύπη χωρίς λόγο, φόβος, δειλία, φιλονικία, ζήλια, φθόνος, κενοδοξία, υπερηφάνεια, υποκρισία, ψεύδος, απιστία, πλεονεξία, φιλοϋλία, εμπαθής προσκόλληση σε κάτι, σχέση με γήινα πράγματα, ακηδία, μικροψυχία, αχαριστία, γογγυσμός, οίηση, δολιότητα, αναίδεια, αναισθησία, κολακεία, υπουλότητα, ειρωνεία, διβουλία, συγκατάθεση σε αμαρτήματα του παθητικού μέρους της ψυχής και συνεχή μελέτη αυτών, περιπλάνηση των λογισμών, η μητέρα των κακών φιλαυτία και η ρίζα όλων των κακών η φιλαργυρία, κακοήθεια και πονηρία.

Σωματικά πάθη είναι:
 Γαστριμαργία, λαιμαργία, απόλαυση, μέθη, λαθροφαγία, ποικιλότροπη φιληδονία, πορνεία, μοιχεία, ασελγεία, ακαθαρσία, αιμομιξία, παιδεραστία, κτηνοβασία, κακές επιθυμίες και όλα τα παρά φύση αισχρά πάθη. Κλοπή, ιεροσυλία, ληστεία, φόνος, η κάθε σωματική άνεση και απόλαυση των θελημάτων της σάρκας και μάλιστα όταν έχει υγεία το σώμα.
Μαντείες, οιωνισμοί, κλυδωνισμοί, αγάπη για στολίδια, κομπασμοί, νωθρότητες, καλλωπισμοί, φτιασιδώματα του προσώπου, αξιοκατάκριτη αργία, φαντασιώσεις, τυχερά παιχνίδια, η εμπαθής παράχρηση των τερπνών του κόσμου, η φιλοσώματη ζωή που παχαίνει τον νου,και τον κάνει γήινο και κτηνώδη και δεν τον αφήνει να σηκωθεί προς τον Θεό και προς τις εργασίες των αρετών.

Ρίζες όλων αυτών των παθών
 και πρωταίτιες είναι η φιληδονία, η φιλοδοξία και η φιλαργυρία από τις οποίες γεννιέται κάθε κακό.

Δεν αμαρτάνει ποτέ ο άνθρωπος, αν πρωτύτερα δεν υπερισχύσουν και δεν τον κατακυριεύσουν οι δυνατοί γίγαντες που αναφέρει ο σοφότατος ασκητής Μάρκος, δηλαδή η λήθη, η ραθυμία, και η άγνοια.

Αυτές τις γεννά η ηδονή, η καλοπέραση και η αγάπη της δόξας των ανθρώπων και του περισπασμού. Πρώτη αιτία όλων αυτών και κακή μητέρα είναι η φιλαυτία, δηλαδή η παράλογη αγάπη του σώματος και εμπαθής προσκόλληση σ' αυτό. 
Η διάχυση και η χαύνωση του νου με ευτραπελίες και αισχρολογίες προξενούν πολλά κακά και πολλές πτώσεις, όπως επίσης η θρασύτητα και το γέλιο.

Πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι η εμπαθής φιληδονία είναι πολύμορφη και πολύτροπη και είναι πολλές οι ηδονές που εξαπατούν την ψυχή, όταν δεν είναι στερεωμένη στον Θεό με νίψη και θείο φόβο και δεν φροντίζει για την εργασία των αρετών με αγάπη προς τον Χριστό. Γιατί είναι παρά πολλές οι ηδονές που τραβούν προς τον εαυτό τους τα μάτια της ψυχής. Είναι οι ηδονές των σωμάτων, των χρημάτων, των απολαύσεων, της ραθυμίας, της εξουσίας, της φιλαργυρίας, της πλεονεξίας.

Και φαίνονται όλες αυτές ότι έχουν λαμπερά πρόσωπα και αξιαγάπητα, ικανά να προσελκύσουν εκείνους που παθαίνονται για όλα αυτά και δεν έχουν σφοδρό έρωτα προς την αρετή και δεν υπομένουν τη σκληρότητά της. Κάθε σχέση με τα γήινα και η κάθε προσκόλληση σε αυτά, προξενεί ηδονή και ευχαρίστηση σ' αυτόν που την έχει και αποδεικνύει ότι είναι ανώφελο και βλαβερό, το επιθυμητικό μέρος της ψυχής όταν είναι εμπαθές -επειδή εξαιτίας του- εκείνος που στερείται κάτι που ποθεί, υποτάσσεται στον θυμό, στην οργή, στη λύπη και στην μνησικακία.

Αν τώρα μαζί με την 
εμπαθή προσκόλληση
, επικρατήσει και κάποια έστω μικρή συνήθεια, αλλοίμονο! Κάνει τότε εκείνο που κυριεύτηκε από αυτήν να ακολουθεί διαρκώς την παράλογη αυτή εμπαθή προσκόλληση αναίσθητα και χωρίς θεραπεία, με την ηδονή που είναι κρυμμένη μέσα σ' αυτή.

Είναι πολυσχιδής η ηδονή της επιθυμίας, όπως προείπαμε. Δεν αρκείται μόνο στην πορνεία και τις άλλες σωματικές απολαύσεις, αλλά ζητεί και τα λοιπά πάθη.

Αφού, σωφροσύνη είναι όχι μόνο η αποχή από την πορνεία και τις σαρκικές ηδονές, αλλά να απέχει κανείς και από τις άλλες ηδονές.

Γι' αυτό εκείνος που αγαπά την φιλοχρηματία, τη φιλαργυρία και την πλεονεξία είναι ακόλαστος. Γιατί όπως 
ο ακόλαστος έχει έρωτα προς τα σώματα
, έτσι και αυτός έχει έρωτα προς τα χρήματα. Ή μάλλον, αυτός είναι πιο ακόλαστος, αφού δεν έχει τόσο βία από την φύση να τον σπρώχνει σ' αυτά.

Γιατί αμαθής ηνίοχος δεν είναι εκείνος που δεν μπορεί να δαμάσει το άγριο και δυσάγωγο άλογο, αλλά εκείνος που δεν μπορεί να κρατήσει το ήμερο και ήσυχο άλογο. Και από παντού φαίνεται ότι είναι περιττή και όχι φυσική η επιθυμία των χρημάτων, γιατί δεν βιάζεται σ' αυτήν ο άνθρωπος από τη φύση, αλλά από την κακή του προαίρεση. Γι' αυτό και αμαρτάνει ασυγχώρητα εκείνος που νικάται εκούσια από την φιλοχρηματία.

Ώστε πρέπει να γνωρίζουμε καλά ότι η φιληδονία δεν έγκειται μόνο στην τρυφή και στην απόλαυση των σωμάτων, αλλά σε κάθε τρόπο και πράγμα που το αγαπά κανείς με πάθος και με την προαίρεση της ψυχής του.

Και για να γνωρίζονται καθαρότερα τα πάθη που αφορούν στα τρία μέρη της ψυχής, προσθέτουμε και τα παρακάτω με συντομία.

Η ψυχή διαιρείται σε τρία μέρη
, το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό.
Του λογιστικού αμαρτήματα είναι αυτά: Απιστία, αίρεση, αφροσύνη, βλασφημία, αχαριστία και οι συγκαταθέσεις των αμαρτημάτων, οι οποίες γίνονται από το παθητικό μέρος.

Η ίαση και η θεραπεία
 αυτών των κακών, είναι η αδίστακτη πίστη στον Θεό και τα αληθινά και χωρίς πλάνη ορθόδοξα δόγματα της ευσέβειας, η αδιάκοπη μελέτη των λόγων του Πνεύματος, η καθαρή και αδιάλειπτη προσευχή και η ευχαριστία προς τον Θεό.        

   
Τα αμαρτήματα του θυμικού είναι τα εξής:

Η ασπλαχνία, το μίσος, η ασυμπάθεια, η μνησικακία, ο φθόνος, ο φόνος και η συνεχής αυτών και των παρομοίων μελέτη.

Η ίαση και θεραπεία είναι η φιλανθρωπία, η αγάπη, η πραότητα, η φιλαδελφία, η συμπάθεια, η ανεξικακία και η καλοσύνη.


Του επιθυμητικού τα αμαρτήματα είναι τα εξής:

Η γαστριμαργία, η λαιμαργία, η οινοποσία, η πορνεία, η μοιχεία, η ακαθαρσία, η ασελγεία, η φιλοχρηματία, η επιθυμία της κενής δόξας και η επιθυμία χρυσού και πλούτου και σαρκικών απολαύσεων.

Η ίαση και η θεραπεία αυτών είναι η νηστεία, η εγκράτεια, η κακοπάθεια, η ακτημοσύνη, το σκόρπισμα των χρημάτων στους φτωχούς, η επιθυμία των μελλόντων εκείνων αγαθών, ο πόθος της Βασιλείας του Θεού και η επιθυμία της θείας υιοθεσίας.

Τώρα πρέπει να κάνουμε λόγο για την διάγνωση των εμπαθών λογισμών, από τους οποίους γίνεται η κάθε αμαρτία.

Οκτώ είναι οι βασικοί λογισμοί της κακίας:

1. ΤΗΣ ΓΑΣΤΡΙΜΑΡΓΙΑΣ
2. Τ
ΗΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ
3. Τ
ΗΣ ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑΣ
4. Τ
ΗΣ ΟΡΓΗΣ
5. Τ
ΗΣ ΛΥΠΗΣ
6. Τ
ΗΣ ΑΚΗΔΙΑΣ
7. Τ
ΗΣ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ
8. ΤΗΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ

Το να μας παρενοχλούν ή να μην μας παρενοχλούν οι οκτώ αυτοί λογισμοί, αυτό δεν είναι στην εξουσία μας. Το να επιμένουμε όμως σε αυτούς ή να μην επιμένουμε, να κινούμε τα πάθη ή να μην τα κινούμε αυτό είναι στην εξουσία μας.

Στους λογισμούς αυτούς διακρίνουμε τα εξής:
ΠΡΟΣΒΟΛΗ, ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ, ΠΑΛΗ, ΠΑΘΟΣ, ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ, ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ.
Προσβολή είναι η απλή υπόμνηση του διαβόλου. «Κάνε τούτο ή εκείνο» όπως συνέβη στον Κύριο και Θεό μας. («Πες να γίνουν αυτές οι πέτρες ψωμιά» Ματθαίος 4,3). Αυτό, όπως είπαμε, δεν είναι στην εξουσία μας.

Συνδυασμός είναι η παραδοχή του λογισμού που μας υποβάλλει ο εχθρός -και με ένα τρόπο- η μελέτη του πονηρού λογισμού & ηδονική συνομιλία με την προαίρεσή μας.
Πάθος είναι η έξη που δημιουργείται από τον συνδυασμό του λογισμού που υποβάλει ο εχθρός και η κατά κάποιον τρόπο συνεχής μελέτη και φαντασία.

Πάλη είναι η αντίσταση στο λογισμό που γίνεται ή προς κατάργηση του πάθους που αυτός περιέχει - δηλαδή του εμπαθούς λογισμού - ή προς συγκατάθεση, καθώς λέει ο Απόστολος: «Η σάρκα επιθυμεί κατά του πνεύματος και το πνεύμα κατά της σαρκός και αυτά είναι αντίθετα μεταξύ τους». (Γαλ. 5,17.)

Αιχμαλωσία είναι η βίαιη και αθέλητη απαγωγή της καρδιάς που τυραννιέται από προηγούμενο εθισμό στην αμαρτία και μακρά συνήθεια.

Συγκατάθεση είναι η συγκατάνευση στο πάθος που περιέχει ο λογισμός.
Ενέργεια είναι η ίδια η πράξη του εμπαθούς λογισμού, στον οποίο συγκατατεθήκαμε.
Εκείνος λοιπόν που αντιμετωπίζει απαθώς το πρώτο, δηλαδή την προσβολή, ή το διώχνει αμέσως με αντίρρηση και σταθερότητα, έκοψε με μια και όλα τα επόμενα.

Η κατάργηση των οκτώ παθών ας γίνεται με τον εξής τρόπο:
Με την εγκράτεια καταργείται η γαστριμαργία.
Με τον θείο πόθο και την επιθυμία των μελλόντων αγαθών καταργείται η πορνεία.
Με την συμπάθεια προς τους φτωχούς καταργείται η φιλαργυρία.
Με την αγάπη και την καλοσύνη προς όλους καταργείται η οργή.
Με την πνευματική χαρά καταργείται η κοσμική λύπη.
Με την υπομονή, την καρτερία και την ευχαριστία προς τον Θεό καταργείται η ακηδία.
Με την κρυφή εργασία των αρετών και την συνεχή προσευχή με συντριβή καρδιάς, καταργείται η κενοδοξία.
Με το να μην κρίνει κανείς τον άλλο, ή να τον εξευτελίζει, όπως έκανε ο αλαζόνας Φαρισαίος, αλλά να νομίζει τον εαυτό του τελευταίο από όλους καταργείται η υπερηφάνεια.
Έτσι λοιπόν αφού ελευθερωθεί ο νους από τα παραπάνω πάθη και ανυψωθεί στον Θεό, ζει από εδώ την μακάρια ζωή και δέχεται τον αρραβώνα του Αγίου Πνεύματος. Και όταν φύγει από εδώ, έχοντας απάθεια και αληθινή γνώση, στέκεται μπροστά στο Φως της Αγίας Τριάδος και καταφωτίζεται μαζί με τους Αγίους Αγγέλους στους απέραντους αιώνες.

   

alt

Photo by Sarolta Ban

Η ψυχή λοιπόν όπως προαναφέραμε, έχει τρία μέρη:

 

1. λογισμός  2. θυμός  3. επιθυμία
    

Όταν στο θυμικό μέρος υπάρχει αγάπη και φιλανθρωπία και στην επιθυμία καθαρότητα και σωφροσύνη, τότε ο λογισμός είναι φωτισμένος. Όταν όμως στο θυμικό μέρος υπάρχει μισανθρωπία και στο επιθυμητικό υπάρχει ακολασία, τότε ο λογισμός είναι σκοτισμένος.
Ο λογισμός τότε υγιαίνει και σωφρονεί και φωτίζεται, όταν έχει τα πάθη υποταγμένα και θεωρεί πνευματικά τους λόγους των κτισμάτων του Θεού και ανυψώνεται προς την μακάρια Αγία Τριάδα.
Ο θυμός τότε κινείται κατά φύση, όταν αγαπά όλους τους ανθρώπους και δεν έχει εναντίον κανενός λύπη ή μνησικακία.

Η δε επιθυμία όταν με την ταπεινοφροσύνη, την εγκράτεια και την ακτημοσύνη νεκρώσει τα πάθη, δηλαδή την ηδονή της σαρκός και τον πόθο των χρημάτων και της πρόσκαιρης δόξας και στραφεί προς τον θείο και αθάνατο έρωτα. Γιατί η επιθυμία κινείται προς τρία πράγματα. Είτε προς την σαρκική ηδονή, είτε προς την μάταιη δόξα, ή προς απόκτηση χρημάτων. Και για την παράλογη αυτή έφεση καταφρονεί τον Θεό και τις άγιες εντολές Του, λησμονεί την θεϊκή ευγένεια, γίνεται θηρίο εναντίον του πλησίον, σκοτίζει τον λογισμό και δεν αφήνει να στραφεί και να δει την αλήθεια.
Ενώ εκείνος που απόκτησε ανώτερο φρόνημα, όπως προείπαμε, απολαμβάνει από εδώ την Βασιλεία των Ουρανών και ζει μακάρια ζωή αναμένοντας την μακαριότητα που προορίζεται για όσους αγαπούν τον Θεό. Αυτής είθε ν' αξιωθούμε κι' εμείς με την χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αμήν.

Πρέπει να γνωρίζουμε και αυτό:
Ότι δεν μπορούμε να φτάσουμε στο μέτρο κάποιας αρετής, παρά με κοπιαστική φιλοπονία για την απόκτησή της και προσπαθώντας με όση δύναμη έχουμε σε όλη μας την ζωή, όπως λόγου χάρη για την ελεημοσύνη, την εγκράτεια, την προσευχή, την αγάπη, ή κάποια από τις γενικές αρετές.
Από αυτές, μερικώς ο καθένας ασκεί κάποια αρετή. Λ.χ. ασκεί κανείς πότε - πότε την ελεημοσύνη, αλλά επειδή την ασκεί λίγο, δεν μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ελεήμονα κι' ακόμα περισσότερο όταν δεν το κάνει αυτό καλά και θεάρεστα. Γιατί το καλό δεν είναι καλό όταν δεν γίνεται καλά.
Αλλά καλό είναι πράγματι όταν δεν απολαμβάνει εδώ τον μισθό του από οποιαδήποτε αιτία, για παράδειγμα από ανθρωπαρέσκεια λόγο καλής φήμης, ή επιδίωξη δόξας, ή από πλεονεξία και αδικία. Επειδή ο Θεός δεν ζητεί εκείνα που γίνονται και νομίζονται καλά, αλλά εξετάζει τον σκοπό για τον οποίο γίνεται.
Όπως λένε και οι θεοφόροι Πατέρες, όταν ο νους λησμονήσει τον σκοπό της ευσέβειας, τότε και το έργο που είναι φανερά ενάρετο, γίνεται ανώφελο. Και εκείνα που γίνονται χωρίς διάκριση και σκοπό, όχι μόνο δεν ωφελούν και αν ακόμη είναι καλά, αλλά βλάπτουν.
Το αντίθετο συμβαίνει με εκείνα που νομίζονται κακά, γίνονται όμως με θεοσεβή σκοπό. Όπως εκείνος που μπήκε στο πορνείο και τράβηξε από εκεί την πόρνη.
Από αυτό γίνεται φανερό, ότι δεν είναι ελεήμων εκείνος που έκανε λίγες φορές την ελεημοσύνη, ούτε είναι εγκρατής εκείνος που εγκρατεύθηκε λίγο, αλλά εκείνος που παρά πολλές φορές και σε όλη του την ζωή εργάστηκε ολικά την αρετή με ασφαλή διάκριση. Γιατί η διάκριση είναι μεγαλύτερη από όλες τις αρετές, επειδή είναι βασίλισσα και αρετή των αρετών.
Όπως πάλι και για τα αντίθετα:
Δεν λέμε πόρνο ή μέθυσο ή ψεύτη εκείνον που μια φορά γλίστρησε σε αυτά, αλλά εκείνον που πέφτει συχνά σ' αυτά και μένει αδιόρθωτος.
Κοντά σε όσα είπαμε πρέπει να γνωρίσουμε και τούτο, που είναι και αναγκαιότατο σ' όλους εκείνους που έχουν ζήλο να κατορθώσουν την αρετή και επιμελούνται να αποφύγουν την κακία. Ότι δηλαδή, όσο η ψυχή είναι ασυγκρίτως καλύτερη από το σώμα και σε πολλά και μέγιστα σημεία είναι σπουδαιότερη και πιο πολύτιμη, τόσο οι ψυχικές αρετές (και μάλιστα εκείνες που μιμούνται τον Θεό και έχουν το Όνομά Του), είναι ανώτερες από τις σωματικές αρετές.
Α
ντίθετα πρέπει να νοούμε για τις ψυχικές κακίες, ότι διαφέρουν από τα σωματικά πάθη και ως προς τις ενέργειές τους και ως προς την έκτιση των τιμωριών που επιβάλλονται σ' αυτές, αν και στους πολλούς, δεν ξέρω πως, αυτό τους διαφεύγει.
Γιατί την μέθη, την πορνεία, την μοιχεία, την κλοπή και τα παραπλήσια με αυτά, τα προσέχουν και τα αποφεύγουν, ή τα τιμωρούν, επειδή φαίνονται στους πολλούς βδελυρά. Απέναντι όμως στα ψυχικά πάθη, που είναι χειρότερα και βαρύτερα από αυτά και που οδηγούν στην κατάσταση των δαιμόνων και στην αιώνια κόλαση που τους περιμένει όσους τα ακολουθούν χωρίς διόρθωση, μένουν αδιάφοροι.
Εννοώ δηλαδή τον φθόνο, τη μνησικακία, την πονηρία, την αναισθησία, την φιλαργυρία που ο Απόστολος την θεωρεί ρίζα όλων των κακών και τα όμοιά της.
Μιλήσαμε γι' αυτά με όλη την αμάθεια και την αφέλειά μας, κάνοντας μια ευσύνοπτη και σαφή έκθεση του λόγου περί των αρετών και παθών, για να μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει και να εξακριβώνει την διαίρεση και την διαφορά τους με ακρίβεια και σαφήνεια. Γι' αυτό και μιλήσαμε για τον καθένα με τρόπους και από πολλές απόψεις, ώστε ν είναι δυνατόν- καμμία πλευρά της αρετής ή της κακίας να μην αγνοείται.
Ακόμη για να επιδιώξουμε με χαρά τις αρετές και μάλιστα τις ψυχικές που προσεγγίζουμε στον Θεόαι για να αποφύγουμε τις κακίες με όλη μας την δύναμη.
Γιατί είναι αληθινά μακάριος εκείνος που ζητά την αρετή και την ασκεί και εξετάζει με επιμέλεια τι είναι αρετή, επειδή με αυτήν πλησιάζει τον Θεό και ενώνεται νοερά μ' Αυτόν.
Φρόνηση, ανδρεία, σοφία, αληθινή γνώση και πλούτος αναφαίρετος είναι κυρίως το να ανυψώνεται ο άνθρωπος με την πρακτική αρετή στην θεωρία του Δημιουργού.
Η αρετή λέγεται έτσι από το ρήμα «αιρείσθαι», γιατι είναι αιρετή και θελητή, επειδή κάνουμε αυτοπροαίρετα και θεληματικά το αγαθό και όχι χωρίς να θέλουμε και αναγκαστικά.
Η φρόνηση πάλι λέγεται έτσι, γιατί φέρνει στον νου τα ωφέλιμα.
Αν θέλεις, ας προσθέσουμε στον αφελή αυτό λόγο αν χρυσή σφραγίδα- και λίγα περί του «κατ' εικόνα και ομοίωσιν» του πιο τιμημένου από όλα τα κτίσματα του Θεού, δηλαδή τον άνθρωπο.
Το νοερό και λογικό ζώο, ο άνθρωπος, μόνο από όλα τα κτίσματα είναι «κατ' εικόνα και ομοίωσιν» του Θεού.
Κάθε άνθρωπος λέγεται «κατ' εικόνα Θεού» για το αξίωμα του νου και της ψυχής, δηλαδή το ακατάληπτο, το αόρατο, το αθάνατο, το αυτεξούσιο. Και ακόμη για την ικανότητα να άρχει, να τεκνοποιεί και να οικοδομεί.
«Καθ' ομοίωσιν» λέγεται για την αρετή και τις πράξεις με τις οποίες μιμείται τον Θεό και έχουν το όνομα του Θεού. Δηλαδή, το να δείχνει φιλανθρωπία προς τους συνανθρώπους του, να οικτίρει, να ελεεί και να αγαπά τους συνδούλους του, να δείχνει στους άλλους κάθε ευσπλαχνία και συμπάθεια. «Να γίνετε, (λέει ο Χριστός και Θεός), σπλαχνικοί, όπως είναι σπλαχνικός και ο ουράνιος Πατέρας σας» (Λουκάς 6,36).
Το «κατ' εικόνα» το έχει κάθε άνθρωπος, γιατί ο Θεός δεν ανακαλεί τα χαρίσματά του. Το «καθ' ομοίωσιν», όμως το έχουν σπάνιοι και μόνο οι ενάρετοι και άγιοι, οι οποίοι μιμούνται - κατά το δυνατόν σε ανθρώπους - την αγαθότητα του Θεού.
Είθε κι εμείς να αξιωθούμε την υπεράγαθη φιλανθρωπία του Θεού, αφού Του φανούμε ευάρεστοι με την αγαθοεργία και γίνουμε μιμητές εκείνων που έχουν ευαρεστήσει από αιώνων τον Χριστό.
Γιατί σε Αυτόν ανήκει το έλεος και σε Αυτόν πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα Του, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Βιβλιογραφία: ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΤΟΜΟΣ Β', ΕΚΔΟΣΗ Δ'  
www.sophia-ntrekou.gr

alt

¶γιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός 
Σύντομος Βίος

Ο ¶γιος πατέρας μας Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος για την χρυσή χάρη της διδασκαλίας του πήρε το επωνύμιο Χρυσορρόας, έζησε επί Λέοντος Ισαύρου κατά το έτος 730 μ.Χ. Αφού έφτασε να γίνει ιερή μούσα της Εκκλησίας του Χριστού, άφησε σ' αυτήν πάρα πολλά συγγράμματα που στάζουν ηδονή ανέκφραστη και πνευματική χάρη. Μεταξύ αυτών είναι και ο λόγος, τον οποίον περιλάβαμε στη συλλογή, γιατί συντελεί πάρα πολύ στο σκοπό του παρόντος βιβλίου και είναι πολύ χρήσιμος σ' αυτούς που ποθούν την γνώση των αρετών και των κακιών, η οποία διαφεύγει τους πολλούς. Ο λόγος αυτός διδάσκει με σαφήνεια ποιες και πόσες είναι οι αρετές και οι κακίες και σε πόσες διαιρούνται κατά είδος και κατά γένος και πώς μπορεί κανείς να αποκτήσει τις αρετές και ν' αποβάλει τις κακίες. Και είναι ακριβώς η λυδία λίθος που διακρίνει με ακριβή γνώση το γνήσιο χρυσάφι των αρετών και το χάλκωμα των κακιών· έτσι όποιος απομνημονεύσει με ακρίβεια τον λόγο αυτόν, οπωσδήποτε θα γίνει σύντομα γνώστης όλων γενικώς των αρετών και των παθών.

Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, μεταφρ. Αντώνιος Γαλίτης,
εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, 1986, β' τόμος, σελ. 298-299.
Πηγή-Επιμέλεια: 
Σοφία Ντρέκου / αέναη επΑνάσταση

alt   

 π. Θεόδωρος Ζήσης: Περί Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού 

https://www.youtube.com/watch?v=92uR2apa5aI

       

Δείτε και...

    Διάλογοι Θεολογίας και Ψυχολογίας 2014 (Βίντεο)

      Επιστροφή (Μετάνοια και Εξομολόγηση)          

      Ο Διάβολος στο μυαλό - Η πάλη με τους λογισμούς (γ. Νίκων Αγιορείτης, κείμενο & Βίντεο)                       

      ¶γχος και πνευματική ζωή         

      ________________

      http://www.sophia-ntrekou.gr/2013/09/poies-einai-oi-aisthiseis-tis-psyxis-kai-poies-toy-swmatos-I.Damaskinos.html   


      Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

      Ο Αγιορείτης Ιερομόναχος παπα-Τύχων !

      Από το βιβλίο «ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ» του (Οσίου) Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου

      Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ Παπα - Τύχων

      Ο Παπα - Τύχων γεννήθηκε στη Ρωσία, στη Νόβια Μιχαλόσκα το 1884. Οι γονείς του, ο Παύλος και η Ελένη, ήταν ευλαβείς άνθρωποι και επόμενο ήταν και ο καρπός τους, ο Τιμόθεος κατά κόσμον, να έχει κληρονομική την ευλάβεια και την αγάπη προς τον Θεό και να θέλει να αφιερωθεί στον Θεό από μικρό παιδί.

      21.jpg

      Έβλεπαν οι γονείς τον μεγάλο Θείο ζήλο του παιδιού τους, αλλά δίσταζαν να του δώσουν την ευχή τους να πάει σε Μοναστήρι, επειδή το έβλεπαν εύσωμο και με ζωηρή φύση. Ήθελαν να ωριμάσει και στην σκέψη και μετά να αποφασίσει μόνος του ο Τιμόθεος. Του έδωσαν όμως ευλογία να επισκέπτεται τις Μονές, το διάστημα των τριών ετών, από 17 μέχρι 20 χρονών. Τότε έκανε τα μεγάλα και ατέλειωτα προσκυνήματα στα Μοναστήρια της Ρωσίας και πέρασε περίπου από διακόσιες Μονές. Στα Μοναστήρια που πήγαινε, παρόλο πού ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος από την οδοιπορία του, απέφευγε με τρόπο την φιλοξενία, για να ασκείται ο ίδιος και να μην επιβαρύνει τους άλλους.

      Σε μια επαρχία όμως είχε ταλαιπωρηθεί πολύ, γιατί οι κάτοικοι εκεί έτρωγαν ψωμί από βρίζα (σίκαλη). Επειδή δε ο Τιμόθεος δεν έτρωγε τίποτε άλλο εκτός από ψωμί - και το ψωμί της σίκαλης έχει συνήθως μια άσχημη μυρωδιά και είναι σαν λάσπη - δεν μπορούσε να το φάει. Γι' αυτό είχε εξαντληθεί ο νέος. Πηγαίνει λοιπόν στον φούρναρη, από τον οποίο είχε ζητήσει και άλλη φορά, να τον ξαναπαρακαλέσει για λίγο άσπρο ψωμί, επειδή νόμιζε ότι θα έχει για τον εαυτό του καλό ψωμί. Εκείνος όμως, μόλις είδε τον Τιμόθεο από μακριά ακόμη, του είπε να φύγει.

      Λυπημένος και εξαντλημένος όπως ήταν ο νέος, έπιασε μια άκρη και με όλη την παιδική του απλότητα έκανε προσευχή στην Παναγία: «Παναγία μου, θέλω να με βοηθήσεις, γιατί θα πεθάνω στον δρόμο πριν να γίνω Καλόγηρος, δεν μπορώ να το φάω αυτό το ψωμί». Δεν πρόλαβε να τελειώσει την προσευχή του και ξαφνικά του παρουσιάζεται μια Κόρη με λαμπερό πρόσωπο, του δίνει μια φραντζόλα άσπρο ψωμί και αμέσως εξαφανίζεται! Εκείνη την στιγμή τάχασε ο Τιμόθεος. Δεν μπορούσε να το εξηγήσει αυτό το γεγονός! Του περνούσαν διάφοροι λογισμοί. Ένας λογισμός ήταν μήπως τον άκουσε η κόρη του φούρναρη και τον λυπήθηκε και είπε στον πατέρα της να του δώσει λίγο καλό ψωμί. Σηκώνεται πάλι ο νέος και πηγαίνει να τον ευχαρίστησει. ¶λλα ο φούρναρης νόμιζε πως τον κορόιδευε ο Τιμόθεος και τον έβρισε θυμωμένος.

          - ¶ντε, φύγε από εδώ! ούτε γυναίκα έχω ούτε κόρη. Αφού έφαγε μετά από το ευλογημένο εκείνο ψωμί ο Τιμόθεος και δυνάμωσε και πνευματικά, συνέχισε το προσκύνημά του και στα υπόλοιπα Μοναστήρια, αλλ' όμως το ανεξήγητο εκείνο γεγονός συνέχεια τριγύριζε στον νου του. Πέρασε αρκετό διάστημα με την απορία αυτή, αλλά αργότερα, όταν του έδωσε ένας Μοναχός ένα βιβλίο με τις θαυματουργικές εικόνες της Παναγίας της Ρωσίας, και είδε την Παναγία του Κρεμλίνου, σκίρτησε η καρδιά του από ευλάβεια, τα μάτια του πλημμύρισαν από δάκρυα ευγνωμοσύνης και είπε: «Αυτή η Παναγία μου έδωσε το άσπρο ψωμί!» Από τότε πια την Παναγία την ένοιωθε πιο κοντά, όπως το παιδί την μάννα του.

      Μετά, λοιπόν, από τα Μοναστήρια της Πατρίδος του, έκανε προσκύνημα στο Θεοβάδιστον Όρος του Σινά, όπου παρέμεινε δύο μήνες και από εκεί στους Αγίους Τόπους, όπου και ασκήτεψε ένα χρονικό διάστημα, πέρα από τον Ιορδάνη ποταμό. Ενώ τον βοηθούσε ο ¶γιος Τόπος, ησυχία όμως δεν έβρισκε από το ανήσυχο κοσμικό πνεύμα της εποχής μας, που κατέστρεψε, δυστυχώς, με τον δήθεν πολιτισμό της και τα άγια ακόμη ερημικά μέρη, πού γαληνεύουν και αγιάζουν τις ψυχές. Γι' αυτό αναγκάστηκε να φύγει για το ¶γιον Όρος.

      Ο πειρασμός όμως, βλέποντας με την πολύχρονη πείρα του ότι ο ευλαβής αυτός νέος πολύ θα προχώρησει στην πνευματική ζωή και πολλές ψυχές θα βοηθήσει για να σωθούν, βάλθηκε να τον αχρηστέψει. Ενώ είχε επιστρέψει από την έρημο του Ιορδάνου στην Ιερουσαλήμ, για να ετοιμασθεί και να προσκύνησει για τελευταία φορά τον Πανάγιο Τάφο και να αποχαιρετήσει και τους γνωστούς του, χρησιμοποίησε ο πονηρός για όργανά του δύο αθεόφοβες γυναίκες, πατριώτισσές του, οι οποίες τον κάλεσαν στο σπίτι όπου έμεναν, για να του δώσουν δήθεν ονόματα να μνημόνευσει στο ¶γιον Όρος. Ο απονήρευτος Τιμόθεος, που είχε όλο καλούς λογισμούς, το πίστεψε και πήγε. Αλλά, όταν τον έκλεισαν μέσα στο σπίτι και όρμησαν επάνω του με ανήθικες διαθέσεις, τάχασε! Κοκκίνησε και δίνει μια σπρωξιά σ' αυτές και άλλη μια στην πόρτα και ξέφυγε από τα νύχια των γερακιών, σαν νέος Ιωσήφ και φυλάχτηκε αγνός.

      Ήρθε μετά -όπως ήταν αγνό λουλούδι- και "φυτεύτηκε" στο Περιβόλι της Παναγίας και πρόκοψε και ευωδίασε με τις αρετές του, όπως θα δούμε πιο κάτω.

      alt

      Η πρώτη του μετάνοια ήταν το Κελλί του Μπουραζέρι, όπου και παρέμεινε πέντε χρόνια. Επειδή σ' αυτό δεν εύρισκε ησυχία από τους πολλούς προσκυνητές Ρώσους, πήρε ευλογία και πήγε στα Καρούλια και εκεί ασκήτεψε δεκαπέντε χρόνια. Όλο το διάστημα στα Καρούλια περνούσε με σκληρούς αγώνες. Το εργόχειρό του ήταν οι μεγάλες και οι μικρές μετάνοιες μαζί με την ευχή και την μελέτη. Δανειζόταν βιβλία από τις Μονές, απ' όπου έπαιρνε και ευλογία, παξιμάδι, από τα περισσεύματα των κλασμάτων, για την οποία έκανε κομποσχοίνι. Έτσι φιλότιμα αγωνιζόταν, για να γίνει και εσωτερικά ¶γγελος και όχι μόνο εξωτερικά με το Αγγελικό Σχήμα.

      alt

      Μετά από τα Καρούλια ήρθε στην άκρη της Καψάλας (πάνω από την Καλιάγρα) σ' ένα Κελλί Σταυρονικητιανό και γηροκόμησε έναν Γέροντα. Αφού πέθανε το Γεροντάκι, και πήρε την ευχή του, έμεινε μόνος του στην Καλύβη. Από τότε όχι μόνο δεν αμέλησε τους πνευματικούς του αγώνες, αλλά τους αύξησε και επόμενο ήταν να δεχθεί πλούσια την Χάρη του Θεού, αφού αγωνιζόταν φιλότιμα και με πολλή ταπείνωση.

      00000.JPG

      08.JPG

      Το Ι.Κελλί Τιμίου Σταυρού του παπα-Τύχωνος και του (Οσίου) Γέροντος Παϊσίου

      Η Θεία Χάρις πια τον φανέρωνε στους ανθρώπους και έτρεχαν πολλοί πονεμένοι άνθρωποι, για να τον συμβουλευθούν και να παρηγορηθούν από την πολλή του αγάπη. ¶λλοι τον παρακαλούσαν να ιερωθεί, για να βοηθάει πιο θετικά με το Μυστήριο της Θείας Εξομολογήσεως, αφού θα έδινε και την άφεση των αμαρτιών. Αυτή την ανάγκη, να βοηθηθούν οι άλλοι, την διεπίστωσε και ο ίδιος και δέχτηκε να χειροτονηθεί.

      alt

         
      Στο Κελλί του όμως Ναός δεν υπήρχε, ενώ ήταν πια απαραίτητος, ούτε και χρήματα είχε, αλλά είχε μεγάλη πίστη στον Θεό. Έκανε λοιπόν προσευχή και ξεκίνησε για τις Καρυές με την εμπιστοσύνη στον Θεό ότι θα του οικονομούσε τα χρήματα, που θα χρειαζόταν για τον Ναό. Πριν φθάσει ακόμη στις Καρυές, τον είδε από μακριά τον Παπα - Τύχωνα ο Δικαίος του Προφήτη Ηλία (Ρωσικού) και τον φώναξε. Όταν πλησίασε κοντά, του είπε:
      - Κάποιος καλός Χριστιανός από την Αμερική μου έστειλε μερικά δολλάρια, να τα δώσω σ' εκείνον πού δεν έχει Ναό, για να κτίσει. Εσύ δεν έχεις Ναό πάρ' τα και φτιάξε.
      Δάκρυσε ο Γέροντας από συγκίνηση και ευγνωμοσύνη στον Θεό, ευχαρίστησε και τον Δικαίο και είπε το «Θεός συγχωρέσοι» για τον άνθρωπο του Θεού που του έστειλε την ευλογία. Ο Καλός Θεός, σαν καρδιογνώστης, είχε φροντίσει για τον Ναό του, πριν ακόμη Τον παρακάλεσει ο Γέροντας, για να του έχει έτοιμα τα χρήματα, την ώρα που θα Του τα ζητούσε. Επόμενο ήταν να τον ακούσει ο Θεός, αφού ο Γέροντας από μικρό παιδί άκουγε και τηρούσε τις Θείες Εντολές του Θεού και δεχόταν ουράνιες ευλογίες.

      Στην συνέχεια βρίσκει δύο Μοναχούς τεχνίτες, για να λένε και την ευχή την ώρα που θα εργάζονται. Όταν, λοιπόν, τελείωσε ο Ναός, τον αφιέρωσε στον Τίμιο Σταυρό, γιατί τον είχε σε ευλάβεια, αλλά και για να αποφεύγει τα Πανηγύρια με τον φυσιολογικό αυτόν τρόπο, επειδή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού νηστεύουν και η ημέρα είναι πένθιμη. Ο Γέροντας δεν αναπαυόταν στα Πανηγύρια, γιατί δημιουργούν ανησυχία και περισπασμό, ενώ αυτός πανηγύριζε κάθε μέρα πνευματικά με το ήσυχο Σταυροαναστάσιμο τυπικό του, με την πολλή του άσκηση και με την καθόλου σχεδόν ανθρώπινη παρηγοριά μέσα στο λάκκο της Καλιάγρας, όπου έβλεπε ουρανό και ζούσε παραδεισένιες χαρές μαζί με τους Αγγέλους και τους Αγίους.

      Όταν τον ρωτούσε κανείς «μόνος σου μένεις εδώ στην ερημιά», απαντούσε ο Γέροντας:

      - Όχι, εγώ μένω μαζί με τους Αγγέλους και Αρχαγγέλους, με τους Αγίους Πάντες, με την Παναγία και με τον Χριστό.

      Πράγματι την ένοιωθε την παρουσία των Αγίων και την βοήθεια του φύλακα Αγγέλου του. Μια μέρα που τον είχα επισκεφθεί, ενώ ανέβαινε τα σκαλάκια, έπεσε ανάποδα και σφηνώθηκε στην πόρτα, γιατί φορούσε πολλά καπιά και δυσκολεύτηκα να τον σηκώσω. Όταν τον ρώτησα μετά «τι θα έκανες, Γέροντα, μόνος σου, εάν δεν ήμουν εδώ», με κοίταξε παράξενα και μου απήντησε με βεβαιότητα:

      - Ο φύλακας μου ¶γγελος θα με σήκωνε.

      Ενώ βρισκόταν σε έρημο τόπο, μόνος του, και το Κελλί του δεν είχε σχεδόν τίποτα, για να έχει όμως τον Χριστό μέσα του, δεν του χρειαζόταν τίποτα, γιατί όπου Χριστός εκεί Παράδεισος, και για τον Παπα-Τύχωνα το Περιβόλι της Παναγίας ήταν επίγειος Παράδεισος.
      Είχε χρόνια αρκετά να βγει στον κόσμο, αλλά χωρίς να το θέλει, τον ανάγκασαν κάποτε, που είχε γίνει πυρκαϊά στην Καψάλα, μαζί με άλλους Πατέρες να πάει κι' αυτός ως μάρτυρας στην Θεσσαλονίκη.

      Όταν επέστρεψε στο ¶γιον Όρος ο Γέροντας, τον ρωτούσαν οι Πατέρες:

      - Πως είδες την πόλη και τον κόσμο μετά από τόσα χρόνια που είχες να δεις τον κόσμο;
      Ο Γέροντας απάντησε:

      - Εγώ δεν είδα πολιτεία με ανθρώπους, αλλά δάσος με καστανιές.

      Έφθασε σ' αυτή την πνευματική αγία κατάσταση ο Γέροντας, γιατί αγάπησε πολύ τον Χριστό, την ταπείνωση και την φτώχεια. Μέσα στο κελλί του Γέροντα δεν έβλεπες ούτε ένα πράγμα της προκοπής, πού να εξυπηρετεί άνθρωπο. Από αυτά πού είχε μέσα στο κελλί του έβρισκε κανείς όσα ήθελε πεταγμένα απ' έξω, στο λάκκο. ¶λλα για τους πνευματικούς ανθρώπους, ότι παλιό και εάν είχε ο Παπα-Τύχων, είχε μεγάλη αξία γιατί ήταν αγιασμένο. Ακόμη και τα κουρέλια του τα έβλεπαν με ευλάβεια και τα έπαιρναν για ευλογία. Ότι επίσης παλιό φορούσε ή ασουλούπωτο, δεν φαινόταν άσχημο, γιατί ομόρφαινε και αυτό από την εσωτερική ομορφιά της ψυχής του. Για σκουφιά έραβε μόνος του με την σακοράφα κομμάτια ράσου σαν σακκούλες και τα φορούσε, αλλά σκορπούσαν περισσότερη χάρη από τις πολύτιμες μίτρες τις δεσποτικές (όταν, φυσικά, δεν υπάρχει στην καρδιά του Μητροπολίτου «ο Πολύτιμος Μαργαρίτης»).

      Κάποτε τον φωτογράφισε ένας επισκέπτης, όπως ήταν με την σακκούλα για σκουφί και με μια πιτζάμα που του είχε ρίξει στις πλάτες του, γιατί είδε τον Γέροντα να κρυώνει. Και τώρα, όσοι βλέπουν στην φωτογραφία τον Παπα-Τύχωνα, νομίζουν ότι φορούσε δεσποτικό μανδύα, ενώ ήταν μια παλιά παρδαλή πιτζάμα.

      alt

      Πολύ αναπαυόταν στα φτωχά και ταπεινά πράγματα και πολύ αγαπούσε την ακτημοσύνη, η οποία και τον ελευθέρωσε και του έδωσε τα πνευματικά φτερά και έτσι με φτερουγισμένη ψυχή αγωνιζόταν πολύ, χωρίς να αισθάνεται τον σωματικό κόπο, όπως το παιδάκι δεν νοιώθει κούραση, όταν κάνει τα θελήματα του πατέρα του, αλλά νοιώθει την αγάπη και την στοργή με τα χάδια. Φυσικά, αυτά δεν συγκρίνονται με τα Θεϊκά χάδια της Χάριτος ούτε κατά διάνοια.

      Όπως ανέφερα, το εργόχειρό του ήταν οι πνευματικοί αγώνες: νηστεία, αγρυπνία, ευχή, μετάνοιες κ.α. όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για όλες τις ψυχές του κόσμου (ζωντανούς και πεθαμένους). Όταν πια είχε γεράσει και δεν μπορούσε να σηκωθεί, όταν έπεφτε κάτω με τις στρωτές μετάνοιες, έδεσε ένα χονδρό σχοινί ψηλά και τραβιόταν για να σηκωθεί. Έτσι, πάλι έκανε μετάνοιες και προσκυνούσε τον Θεό με ευλάβεια. Αυτό το τυπικό τηρούσε μέχρι που έπεσε πια στο κρεββάτι, όπου ξεκουράστηκε για είκοσι μέρες και μετά έφυγε για την αληθινή αιώνια ζωή όπου και ξεκουράζεται πια αιώνια κοντά στον Χριστό.
      Το ίδιο επίσης τυπικό της ξηροφαγίας, που είχε από νέος, τηρούσε και στην συνέχεια, μέχρι τα γεράματά του. Την μαγειρική την θεωρούσε και σπατάλη χρόνου, εκτός που δεν ταιριάζουν στην Καλογερική τα καλομαγειρευμένα φαγητά. Φυσικά, μετά από τόση άσκηση και τέτοια πνευματική κατάσταση δεν του έκανε καμμιά αίσθηση η καλή τροφή, Αφού κατοικούσε μέσα του ο Χριστός, που τον γλύκαινε και τον έτρεφε παραδεισένια.
      Στις συζητήσεις του πάντα ανέφερε για τον γλυκό Παράδεισο και από τα μάτια του κυλούσαν τα γλυκά δάκρυα και δεν του έκανε καρδιά να ασχολείται με μάταια πράγματα, όταν τον ρωτούσαν κοσμικοί άνθρωποι.

      Τα ελάχιστα πράγματα που του χρειάζονταν για να συντηρηθεί τα οικονομούσε από το λίγο εργόχειρο που έκανε, αγιογραφούσε έναν Επιτάφιο κάθε χρόνο και τον έδινε πεντακόσιες ή εξακόσιες δραχμές και μ' αυτά τα χρήματα περνούσε ολόκληρη την χρονιά του.
      Όπως ανέφερα, ήταν πολύ λιτοδίαιτος και ολιγαρκής, αφού ένα Αποστολιάτικο σύκο το έκοβε στα δύο και το έτρωγε δύο φορές.

      Μου έλεγε: «Πά-πά-πά, παιδί μου! αυτό είναι πολύ μεγάλο!»

      - Ενώ εγώ, για να χορτάσω, έπρεπε να φάω ένα κιλό.

      Κάθε Χριστούγεννα ο Γέροντας θα οικονομούσε μια ρέγκα, για να περάσει όλες τις χαρμόσυνες ημέρες του Δωδεκαημέρου με κατάλυση ιχθύος. Την δε ραχοκοκκαλιά της ρέγκας δεν την πετούσε, αλλά την κρεμούσε με μια κλωστή και όποτε ήταν καμμιά Δεσποτική ή Θεομητορική εορτή και είχε κατάλυση ιχθύος, έβραζε λίγο νερό σ' ένα κονσερβοκούτι, βουτούσε την ραχοκοκκαλιά δυο -τρεις φορές στο νερό, για να πάρει λίγη μυρωδιά και μετά έριχνε λίγο ρύζι. Έτσι έκανε κατάλυση και κατηγορούσε και τον εαυτό του ότι τρώει και ψαρόσουπες στην έρημο! Την ραχοκοκκαλιά αυτή την κρεμούσε πάλι στο καρφί και για άλλη κατάλυση, μέχρι που άσπριζε πια και τότε την πετούσε.
      Όταν έβλεπε τους ανθρώπους να του συμπεριφέρονται με ευλάβεια, αυτό τον στενοχωρούσε και τους έλεγε:

      - Εγώ δεν είμαι ασκητής, αλλά ψεύτης ασκητής.

      Μόνο στα τελευταία του πια δέχθηκε λίγη περιποίηση από τους ανθρώπους που τον αγαπούσαν ιδιαίτερα, για να μη τους λυπήσει.

      Όταν του έδινε κανείς ευλογία από τρόφιμα, την κρατούσε και μετά την έστελνε σε Γεροντάκια στην Καψάλα. Εάν του έστελναν χρήματα, τα έδινε σ' έναν ευλαβή μπακάλη, για να αγοράζει ψωμιά και να τα μοιράζει στους φτωχούς.

      Κάποτε του είχε στείλει κάποιος από την Αμερική μια επιταγή. Την ώρα όμως που την έπαιρνε ο Γέροντας από το Ταχυδρομείο, τον είδε ένας κοσμικός και νικήθηκε από τον πειρασμό της φιλαργυρίας. Πήγε λοιπόν την νύχτα στο Κελλί του Γέροντα για να τον ληστέψει, με τον λογισμό ότι θα εύρισκε και άλλα χρήματα, χωρίς να ξέρει ότι και εκείνα που είχε πάρει ο Γέροντας τα είχε δώσει την ίδια ώρα στον κυρ - Θόδωρο, για να πάρει ψωμιά για τους φτωχούς. Αφού τον βασάνισε αρκετά τον Γέροντα - τον έσφιγγε με ένα σχοινί στον λαιμό του - διεπίστωσε ότι πράγματι δεν είχε χρήματα και ξεκίνησε να φύγει. Ο Παπα - Τύχων του είπε:

      - Θεός συγχωρέσοι, παιδί μου. Ο κακοποιός αυτός άνθρωπος πήγε και σε άλλον Γέροντα με τον ίδιο σκοπό, αλλά εκεί τον έπιασε η Αστυνομία και ομολόγησε μόνος του ότι είχε πάει και στον Παπα - Τύχωνα. Ο Αστυνόμος έστειλε χωροφύλακα και ζήτησε τον Γέροντα για ανάκριση, επειδή θα γινόταν η δίκη του κλέφτη. Ο Γέροντας στενοχωρέθηκε γι' αυτό και έλεγε στον χωροφύλακα:

      - Παιδί μου, εγώ τον συγχώρεσα με όλη την καρδιά μου τον κλέφτη.
      Εκείνος όμως δεν έδινε καθόλου σημασία στα λόγια του Γέροντα, γιατί εκτελούσε ανώτερη διαταγή, και τον τραβούσε και του έλεγε:

      - ¶ντε, γρήγορα, Γέροντα! εδώ δεν έχει συγχώρεση και «ευλόγησον».

      Τελικά τον λυπήθηκε ο Διοικητής και τον άφησε από την Ιερισσό να γυρίσει στο Κελλί του, επειδή έκλαιγε σαν μωρό παιδί, γιατί νόμιζε ότι θα γίνει και αυτός αιτία να τιμωρηθεί ο κλέφτης.
      Όταν το θυμόταν αυτό το περιστατικό, δεν μπορούσε να το χωρέσει στο μυαλό του και μου έλεγε:

      - Πά-πά-πά, παιδί μου! αυτοί οι κοσμικοί άλλο τυπικό έχουν" δεν έχουν το «εύλόγησον», «Θεός συγχωρέσοι» - ενώ ο Γέροντας την λέξη «ευλόγησον» την χρησιμοποιούσε πάντα και με τις πολλές καλογερικές έννοιες, όπως το «ευλογείτε» ή «ευλόγησον», όταν ζητούσε ταπεινά την ευλογία του άλλου και μετά θα έδινε και αυτός την ευλογία του με την ευχή «Ο Κύριος να σε ευλογήσει». Μετά από τον συνηθισμένο χαιρετισμό οδηγούσε τους επισκέπτες στον Ναό και έψαλλαν μαζί το "Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου" και το "¶ξιον Εστίν" και εάν ήταν καλός καιρός έβγαιναν έξω, κάτω από την ελιά και καθόταν μαζί τους πέντε λεπτά, μετά σηκωνόταν με χαρά και έλεγε:

      - Εγώ τώρα κεράσματα.

      Έβγαζε νερό από την στέρνα και γέμιζε ένα κύπελλο για τον επισκέπτη, έβαζε και στο δικό του τενεκάκι (κονσερβοκούτι, που το χρησιμοποιούσε και για μπρίκι) και έψαχνε μετά να βρει κανένα λουκούμι, άλλοτε κατάξηρο και άλλοτε μυρμηγκοφαγωμένο, το οποίο, επειδή ήταν ευλογία του Παπα-Τύχωνα, δεν προξενούσε αηδία. Αφού τα ετοίμαζε, έκανε τον Σταυρό του ο Γέροντας, έπαιρνε το νερό και έλεγε: «Πρώτα εγώ ευλογείτε!» και περίμενε να του πει ο επισκέπτης την ευχή «Ο Κύριος να σε ευλόγησει», αλλιώς δεν έπινε νερό. Μετά θα έδινε και αυτός την ευχή του. Την ευχή από τους άλλους την αισθανόταν ως ανάγκη, όχι μόνο από τους Ιερωμένους ή Μοναχούς αλλά ακόμη και από τους λαϊκούς, μικρούς και μεγάλους στην ηλικία.

      Μετά από το κέρασμα περίμενε να δει εάν έχουν κανένα θέμα. Όταν έβλεπε ότι είναι αργόσχολος άνθρωπος και ήρθε μόνο για να περάσει την ώρα του, τότε του έλεγε:
      - Παιδί μου, στην κόλαση θα πάνε και οι τεμπέληδες, όχι μόνο οι αμαρτωλοί.
      Εάν παρέμενε και δεν έφευγε, τον άφηνε ο Γέροντας και έμπαινε στον Ναό και προσευχόταν και έτσι ο επισκέπτης αναγκαζόταν να φύγει. Όταν πάλι ήθελε να εκμεταλευθεί κανείς την απλότητα του Γέροντα, για να εξυπηρετήσει τον άλφα ή βήτα σκοπό του, το καταλάβαινε με την Θεία του φώτιση και του έλεγε:

      -Παιδί μου, εγώ Ελληνικά δεν ξέρω, πήγαινε σε κανέναν Έλληνα για να συνεννοηθείς καλά.
      Φυσικά, δεν λυπόταν ποτέ τον κόπο ούτε τον χρόνο, όταν έβλεπε πνευματικά ενδιαφέροντα στους ανθρώπους. Ενώ με το στόμα συμβούλευε, με την καρδιά και τον νου προσευχόταν. Η προσευχή του ήταν πια αυτοενέργητη, καρδιακή. Οι άνθρωποι που τον πλησίαζαν, το αισθάνονταν αυτό, γιατί έφευγαν πολύ δυναμωμένοι. Και ο Γέροντας τους ευλογούσε μέχρι να "κρυφτούν" πια.

      Κάποτε τον είχε επισκεφθεί ο πατήρ Αγαθάγγελος ο Ιβηρίτης, ως Διάκος. Όταν έφευγε, ήταν σκοτάδι, δεν είχε φωτίσει ακόμη. Ο Παπα - Τύχων προείδε τον κίνδυνο που θα διέτρεχε ο Διάκος και ανέβηκε αυτή την φορά στο τοιχάκι της μάνδρας και ευλογούσε συνέχεια. Όταν έφθασε ο Διάκος στη ράχη και είδε τον Γέροντα να ευλογεί ακόμη, τον λυπήθηκε και του φώναξε να μη κουράζεται, να μπει στο κελλί του. Αυτός όμως ατάραχος με υψωμένα τα χέρια, σαν τον Μωυσή, προσευχόταν και ευλογούσε. Ενώ λοιπόν βάδιζε ξένοιαστος ο Διάκος, ξαφνικά πέφτει πάνω σε καρτέρι κυνηγών που περίμεναν αγριόχοιρους. Ένας κυνηγός "τράβηξε" να ρίξει, αλλά οι ευχές του Γέροντα έσωσαν τον Διάκο από τον θάνατο και τον κυνηγό από την φυλακή. Γι' αυτό μου έλεγε πάντα ο Γέροντας:
      -Παιδί μου, να μην έρχεσαι ποτέ την νύχτα, γιατί την νύχτα τα θηρία περπατούν και οι κυνηγοί τα περιμένουν κρυμμένοι...

      Ακόμη και για την Θεία Λειτουργία έλεγε στον Μοναχό που θα τον βοηθούσε και θα έκανε τον ψάλτη, να έρχεται το πρωί με το φώτισμα. Την ώρα δε της Θείας Λειτουργίας του έλεγε να μένει στον μικρό διάδρομο έξω από τον Ναό και από εκεί να λέει το "Κύριε Ελέησον", για να νοιώθει τελείως μόνος του και να κινήται άνετα στην προσευχή του. Όταν έφθανε στο Χερουβικό, ο Παπα-Τύχων ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλάβει πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούσει τις περπατησιές του στην Μεγάλη Είσοδο. "Όταν τον ρωτούσα μετά στο τέλος «τι βλέπεις, Γέροντα», εκείνος μου απαντούσε:

      -Τα Χερουβείμ και Σεραφείμ δοξολογούν τον Θεό.

      Έλεγε επίσης στην συνέχεια:

      - Εμένα μετά από μισή ώρα με κατεβάζει ο φύλακάς μου ¶γγελος και τότε συνεχίζω την Θεία Λειτουργία.

      Κάποτε, τον είχε επισκεφθεί ο π. Θεόκλητος ο Διονυσιάτης.

      Σχετική εικόνα

      Θεόκλητος μοναχός Διονυσιάτης (1916-2006)

      Επειδή ή πόρτα του Παπα-Τύχωνα ήταν κλειστή και από τον Ναό ακούγονταν γλυκιές ψαλμωδίες, δεν θέλησε να ενοχλήσει με το χτύπημα της πόρτας, αλλά περίμενε να τελειώσουν, γιατί νόμιζε ότι βρίσκονται στο «Κοινωνικό». Σε λίγο βγαίνει ο Παπα-Τύχων και ανοίγει την πόρτα. Όταν μπήκε ο π. Θεόκλητος, δεν βρήκε κανέναν άλλον εκτός από τον Παπα-Τύχωνα. Τότε κατάλαβε ότι οι ψαλμωδίες εκείνες ήταν Αγγελικές.

      Στα γεράματά του πια, επειδή έτρεμαν τα πόδια του, έρχονταν συνήθως και λειτουργούσαν ο Παπα-Μάξιμος και ο Παπα-Αγαθάγγελος, οι Ιβηρίτες, που ήταν πιο κοντά και του άφηναν και ¶γιον ¶ρτο, γιατί κοινωνούσε κάθε μέρα. Φυσικά, ήταν προετοιμασμένος κάθε μέρα με την αγία του ζωή.

      Για τον Παπα-Τύχωνα όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά. Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το "Δόξα σοι ο Θεός, Δόξα σοι ο Θεός". Αυτό συνιστούσε και σε όλους: να λέμε το "Δόξα σοι ο Θεός", όχι μόνο όταν περνάμε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός για φάρμακα της ψυχής.

      Πολύ πονούσε για τις ψυχές που υπέφεραν στο άθεο καθεστώς της Ρωσίας. Μου έλεγε με δακρυσμένα μάτια:

      - Παιδί μου, η Ρωσία έχει ακόμη κανόνα από τον Θεό, θα περάσει όμως.

      Για τον εαυτό του ο Γέροντας δεν νοιαζόταν καθόλου ούτε και φοβόταν, γιατί είχε πολύ φόβο Θεού (Θεία συστολή) και ευλάβεια. Επειδή αγωνιζόταν και με πολλή ταπείνωση, δεν διέτρεχε ούτε τον πνευματικό κίνδυνο της πτώσεως. Επομένως, πως να φοβηθεί και τι να φοβηθεί; Τους δαίμονες, που τρέμουν από τον ταπεινό άνθρωπο, ή τον θάνατο που συνέχεια τον μελετούσε και ετοιμαζόταν χαρούμενος γι' αυτόν; Μάλιστα, είχε ανοίξει και τον τάφο του μόνος του, για να είναι έτοιμος και έμπηξε και τον Σταυρό, που και αυτόν τον είχε κάνει ο ίδιος και έγραψε τα εξής, αφού είχε προαισθανθεί τον θάνατό του: «Αμαρτωλός Τύχων, Ιερομόναχος, 60 χρόνια στο ¶γιον Όρος. Δόξα σοι ο Θεός».
      Πάντα με το "Δόξα σοι ο Θεός" θα άρχιζε και με το "Δόξα σοι ο Θεός" θα τελείωνε ο Γέροντας. Είχε συμφιλιωθεί πια με τον Θεό, γι' αυτό χρησιμοποιούσε περισσότερο το "Δόξα σοι ο Θεός" παρά το "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με". Κινείτο, όπως είδαμε, στον Θείο χώρο, αφού λάμβανε μέρος και στην ουράνια δοξολογία με τους Αγίους Αγγέλους την ώρα της Θείας Λειτουργίας.

      alt

      alt

      Επειδή είχε ανάψει πια η φλόγα του Θείου έρωτος μέσα στην καρδιά του, γι' αυτό και δεν τον συγκινούσαν τα μάταια πράγματα, όπως ανέφερα. Το κελλί του ήταν και αυτό μικρό. Είχε ένα τραπεζάκι που ακουμπούσε εικόνες, καθώς και το ακοίμητο κανδήλι και το θυμιατήρι. Δίπλα είχε το Αγγελικό του Σχήμα και το τριμμένο του ράσο. Από την άλλη πλευρά του τοίχου είχε τον Εσταυρωμένο και σε μια άκρη είχε τρεις σανίδες για κρεββάτι με μια κουρελιασμένη κουβέρτα απλωμένη για στρώμα. Για σκέπασμα είχε ένα παλιό πάπλωμα με τα βαμβάκια απ' έξω, από το οποίο έπαιρναν και τα ποντίκια βαμβάκι για να κάνουν τις φωλιές τους. Επάνω στο δήθεν μαξιλάρι του είχε το Ευαγγέλιο και ένα βιβλίο με ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Το δε πάτωμα του κελλιού του ήταν μεν από σανίδες, αλλά φαινόταν σαν σοβαντισμένο επειδή δεν σκούπιζε ποτέ και οι λάσπες, που έμπαιναν από έξω μαζί με τα γένια και τα μαλλιά που έπεφταν κάτω χρόνια ολόκληρα, είχαν σχηματίσει κανονικό σοβά.

      Ο Παπα - Τύχων δεν έδινε καμμιά σημασία στο καθάρισμα του κελλιού του αλλά στο καθάρισμα της ψυχής του, γι' αυτό και κατόρθωσε να γίνει δοχείο της Χάριτος του Θεού. Συνέχεια έπλενε την ψυχή του με τα πολλά του δάκρυα και χρησιμοποιούσε χονδρά προσόψια, επειδή τα συνηθισμένα μανδήλια δεν τον εξυπηρετούσαν.

      Είχε φθάσει σε μεγάλη κατάσταση πνευματική ο Γέροντας! Η ψυχή του είχε γίνει πολύ ευαίσθητη, αλλά για να βρίσκεται ο νους του συνέχεια στον Θεό, είχε φθάσει και σε αναισθησία σωματική. Αφού δεν αισθανόταν πια καμμιά ενόχληση από τις μύγες, τα κουνούπια και τους ψύλλους, που είχε χιλιάδες. Το κορμί του ήταν κατατρυπημένο και τα ρούχα του γεμάτα από κόκκινα στίγματα. Μου λέει ο λογισμός μου ότι και με τις σύριγγες να του τραβούσαν το αίμα του τα ζουζούνια, πάλι δεν θα το αισθανόταν. Μέσα στο κελλί του κυκλοφορούσαν όλα ελεύθερα, από ζουζούνια μέχρι ποντίκια.

      Κάποτε του είπε ένας Μοναχός, επειδή έβλεπε τα ποντίκια να χοροπηδούν:

      -Γέροντα, θέλεις να σου φέρω μια γάτα; Εκείνος απάντησε:

      - Όχι, παιδί μου. Εγώ έχω μια γάτα, μιάμιση φορά μεγαλύτερη από την γάτα. Έρχεται εδώ, την ταϊζω, την χαϊδεύω και μετά πηγαίνει στην καλύβα της κάτω στο λάκκο και ησυχάζει.
      Ήταν μια αλεπού, η οποία επισκεπτόταν τον Γέροντα τακτικά, σαν καλός γείτονας.
      Είχε επίσης μία αγριόχοιρο που γεννούσε κάθε χρόνο κοντά στο φράχτη του κήπου του, για να την προστατεύει ο Γέροντας. Όταν έβλεπε κυνηγούς να περνούν από την περιοχή του, τους έλεγε ο Παπα - Τύχων:

      - Παιδιά μου, εδώ δεν υπάρχουν μεγάλα γουρούνια. Φύγετε.

      Οι κυνηγοί νόμιζαν ότι δεν υπάρχουν αγριόχοιροι στην περιοχή του και έφευγαν.

      Ο ¶γιος Γέροντας σαν καλός πατέρας, τους μεν ανθρώπους έτρεφε πνευματικά, τα δε μεγάλα άγρια ζώα τα τάϊζε από την λίγη τροφή που είχε και τα χόρταινε περισσότερο από την πολλή του αγάπη και τα μικρά ζουζούνια τ' άφηνε να θηλάζουν από το λίγο του αίμα.
      Είχε γερή κράση ο Γέροντας, αλλά από την πολλή άσκηση είχε εξαντληθεί.

      Όταν τον ρωτούσε κανείς «τι κάνεις, Γέροντα, είσαι καλά;» απαντούσε:

      - Δόξα σοι ο Θεός, καλά είμαι παιδί μου. Εγώ δεν είμαι άρρωστος αλλά αδυναμία έχω.
      Πολύ στενοχωριόταν, όταν έβλεπε καλοθρεμμένο νέο και περισσότερο όταν έβλεπε καλοθρεμμένο Καλόγηρο, επειδή δεν ταιριάζουν τα παχιά με το Αγγελικό Σχήμα.
      Μια μέρα τον επισκέφτηκε ένας λαϊκός πολύ χονδρός και του λέει:

      - Γέροντα, έχω πόλεμο σαρκικό με βρώμικους λογισμούς, που δεν μ' αφήνουν καθόλου να ησυχάσω.
      Ο Παπα - Τύχων του είπε:

      - Εάν, παιδί μου, εσύ θα κάνεις υπακοή, με την Χάρη του Χριστού εγώ θα σε κάνω ¶γγελο. Να λες, παιδί μου, συνέχεια την ευχή, το "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με" και να περνάς όλες τις ημέρες με ψωμί και νερό και το Σάββατο & την Κυριακή να τρως φαγητό με λίγο λάδι. Να κάνεις και από εκατόν πενήντα μετάνοιες την νύκτα και να διαβάζεις μετά την Παράκληση της Παναγίας και ένα κεφάλαιο από το Ευαγγέλιο και το Συναξάρι του Αγίου της ημέρας.

      Μετά από έξι μήνες που τον ξαναεπισκέφτηκε, ο Γέροντας δεν μπόρεσε να τον γνωρίσει, γιατί είχαν φύγει όλα τα περίσσια κιλά και με ευκολία πια χωρούσε από την στενή πόρτα του Ναού του. Ο Γέροντας τον ρώτησε:

      - Πως περνάς τώρα παιδί μου; Και εκείνος απάντησε:

      - Τώρα νοιώθω πραγματικά σαν ¶γγελος, γιατί δεν έχω ούτε σαρκικές ενοχλήσεις ούτε και βρώμικους λογισμούς και αισθάνομαι πολύ ελαφρύς, που έφυγαν τα πάχη.
      Με τέτοιες πρακτικές συμβουλές νουθετούσε τους ανθρώπους που του ζητούσαν βοήθεια. Εκτός, φυσικά, από την μεγάλη πείρα που είχε αποκτήσει, είχε λάβει και Θείο φωτισμό από τους μεγάλους ασκητικούς του αγώνες. Μετά από τις νουθεσίες του επακολουθούσαν οι προσευχές του, που τις αισθάνονταν οι επισκέπτες έντονα, όταν έφευγαν.

      alt

      Το πετραχήλι σχεδόν ποτέ δεν το έβγαζε, γιατί πολλές φορές το σήκωνε από τον έναν άνθρωπο και το άπλωνε στον άλλον και έπαιρνε τις αμαρτίες από τους συνανθρώπους του και τους ξαλάφρωνε με το Μυστήριο της Θείας Εξομολογήσεως. Τις εξομολογήσεις που του έκαναν οι άνθρωποι τις ξεχνούσε αμέσως και έτσι έβλεπε όλους τους ανθρώπους πάντοτε καλούς και όλο καλούς λογισμούς είχε για όλους, γιατί είχε εξαγνισθεί πια η καρδιά του και ο νους του.

      Κάποτε τον είχε ρωτήσει ένας Ηγούμενος:

      -Γέροντα, ποιος αδελφός είναι πιο καθαρός μέσα στο Κοινόβιο;

      Ο Παπα - Τύχων απάντησε:

      - ¶γιε Καθηγούμενε, όλοι οι αδελφοί είναι καθαροί.

      Ποτέ δεν πλήγωνε άνθρωπο, αλλά του θεράπευε τα τραύματα με το βάλσαμο της αγάπης του Χριστού. Έλεγε στην πονεμένη ψυχή:

      - Παιδί μου, εσένα ο Χριστός σε αγαπάει, σε συγχώρεσε. Ο Χριστός αγαπάει περισσότερο τους αμαρτωλούς που μετανοούν και ζουν με ταπείνωση.

      Πάντα τόνιζε την ταπείνωση και έλεγε χαρακτηριστικά:

      - Ένας ταπεινός άνθρωπος έχει περισσότερη Χάρη από πολλούς ανθρώπους. Κάθε πρωί ο Θεός ευλογεί τον κόσμο με το ένα χέρι, αλλ' όταν δει κανέναν ταπεινό άνθρωπο, τον ευλογεί με τα δύο Του χέρια. Πά-πά-πά, παιδί μου, εκείνος που έχει μεγαλύτερη ταπείνωση είναι ο μεγαλύτερος από όλους.

      Επίσης, έλεγε γι' αυτούς που παρθενεύουν, πως πρέπει να έχουν και ταπείνωση γιατί αλλιώς δεν σώζονται μόνο με την παρθενία, διότι η κόλαση είναι γεμάτη και από υπερήφανους παρθένους.

      - Όταν καυχάται κανείς ότι είναι παρθένος -έλεγε- θα του πει ο Χριστός: «Επειδή δεν έχεις και ταπείνωση πήγαινε στην κόλαση». Ενώ σ' εκείνον που ήταν αμαρτωλός και μετανόησε και ζει ταπεινά με συντριβή καρδίας και ομολογεί ότι είναι αμαρτωλός, θα του πει ο Χριστός: «Έλα, παιδί μου, εδώ στον γλυκό Παράδεισο».

      Εκτός από την ταπείνωση και την μετάνοια, τόνιζε πολύ την μελέτη του Θεού, δηλαδή ο νους του άνθρωπου να γυρίζει συνέχεια γύρω από τον Θεό. Επίσης τόνιζε την μελέτη της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων:

      Ευεργετινό, Φιλοκαλία, ¶γιο Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο, Γρηγόριο Θεολόγο, ¶γιο Μάξιμο, Συμεών Νέο Θεολόγο, Αββά Μακάριο και Αββά Ισαάκ. «Η μελέτη, έλεγε ο Γέροντας, θερμαίνει και την ψυχή, καθαρίζει και τον νου και έτσι ασκείται με προθυμία ο άνθρωπος και αποκτάει αρετές, ενώ όταν δεν ασκείται, αποκτάει πάθη».

      Μια μέρα με ρώτησε:

      -Εσύ, παιδί μου, τι βιβλία διαβάζεις;

       Του απάντησα: Αββά Ισαάκ.

      - Πά-πά-πά, παιδί μου, αυτός ο ¶γιος είναι μεγάλος! Ούτε έναν ψύλλο δεν σκότωνε ο Αββάς Ισαάκ.

      Ήθελε -με αυτό πού είπε- να τονίσει την μεγάλη πνευματική ευαισθησία του Αγίου.
      Ο Πάπα - Τύχων προσπαθούσε να μιμηθεί τον ¶γιο Ισαάκ, όχι μόνο στο ησυχαστικό του πνεύμα αλλά και στην ευαισθησία της πνευματικής του αρχοντιάς και δεν επιβάρυνε κανέναν άνθρωπο. Έλεγε στους Μοναχούς ότι πρέπει να ζουν ασκητικά για να ελευθερωθούν από τις μέριμνες και όχι να δουλεύουν σαν εργάτες και να τρώνε σαν κοσμικοί. Γιατί το έργο του Μοναχού είναι οι μετάνοιες, οι νηστείες, οι προσευχές, όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για όλο τον κόσμο -ζωντανούς και πεθαμένους- και λίγη δουλειά για τα απαραίτητα για να μην επιβαρύνει τους άλλους, διότι με την πολλή δουλειά και μέριμνα ξεχνάει κανείς τον Θεό. Έλεγε χαρακτηριστικά:

      - Ο Φαραώ έδινε πολλή δουλειά και πολύ φαγητό στον λαό του Ισραήλ για να ξεχάσουν τον Θεό.

      Πριν αρχίσει τις συμβουλές του ο Γέροντας, είχε τυπικό να κάνει πρώτα προσευχή, να επικαλεσθεί το ¶γιο Πνεύμα, για να τον φωτισει και αυτό συνιστούσε και στους άλλους. Έλεγε: Ο Θεός άφησε το ¶γιο Πνεύμα για να μας φωτίζει. Αυτό είναι νοικοκύρης. Γι' αυτό και η Εκκλησία μας αρχίζει με το "Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας". Ενώ έλεγε αυτά για το ¶γιο Πνεύμα, αλλοιωνόταν το πρόσωπό του και πολλοί ευλαβείς άνθρωποι την έβλεπαν αυτή την αλλοίωση.

      Μερικοί τον τραβούσαν και καμμιά φωτογραφία κρυφά. ¶λλοι του ζητούσαν ευλογία για να τον φωτογραφίσουν και αυτός το δεχόταν απλά. Σηκωνόταν αμέσως, πήγαινε στον Ναό και φορούσε το Αγγελικό του Σχήμα. Έπαιρνε και τον Σταυρό στο ένα χέρι και με το άλλο ξέπλεκε την μεγάλη του γενειάδα την οποία έδενε κότσο και φαινόταν πράγματι σαν τον Πατριάρχη Αβραάμ, ιδίως στα υστερνά του που είχε γίνει ολόλευκος πια, εσωτερικά και εξωτερικά. Αφού λοιπόν ετοιμαζόταν, στεκόταν κάτω από την ελιά για να τον φωτογραφίσουν και έπαιρνε μια στάση μικρού παιδιού. Είχε ωριμάσει πια πνευματικά και είχε γίνει σαν μικρό παιδί, όπως μας συνιστά ο Χριστός να γίνουμε, σαν τα άκακα παιδιά.
      Οι Πατέρες που τον συμβουλεύονταν, στα γεράματά του τον επισκέπτονταν πιο τακτικά για να του προσφέρουν καμμιά βοήθεια και τον ρωτούσαν:

      - Γέροντα, μήπως θέλεις να σου κόψουμε ξύλα;

      Εκείνος απαντούσε:

      - Κάνετε υπομονή, εάν δεν πεθάνω το καλοκαίρι, να μου κόψετε ξύλα για τον χειμώνα.
      Το 1968 είχε προαισθανθεί πια τον θάνατό του, γιατί συνέχεια ανέφερε για τον θάνατο. Τον είχαν εγκαταλείψει και οι λίγες σωματικές του δυνάμεις. Μετά της Παναγίας (τον Δεκαπενταύγουστο) είχε πέσει στο κρεββάτι και έπινε μόνο νερό, γιατί καιγόταν εσωτερικά. Παρόλο που βρισκόταν σ΄ αυτή την κατάσταση, πάλι δεν ήθελε να μένει άνθρωπος κοντά του, για να μη τον περισπά στην αδιάλειπτη προσευχή του.

      Όταν είχε πλησιάσει η τελευταία εβδομάδα της ζωής του επί της γης, τότε μου είπε να καθήσω κοντά του, γιατί θα αποχωριζόμασταν πια, αφού θα έφευγε εκείνος για την αληθινή ζωή. Ακόμη και αυτές τις δέκα ημέρες δεν με άφηνε να μένω συνέχεια κοντά του, αλλά μου έλεγε να πηγαίνω στο διπλανό κελλάκι για να προσεύχομαι κι' εγώ, μετά από την μικρή βοήθεια που του προσέφερα. Φυσικά, δεν είχα τα απαιτούμενα για να τον ανακουφίσω όσο έπρεπε, αλλά επειδή δεν είχε ανακουφισθεί ποτέ το ταλαιπωρημένο του σώμα και η ελάχιστη βοήθεια του φαινόταν πολύ μεγάλη.

      Μια μέρα, είχα οικονομήσει δύο λεμόνια και του έκανα μια λεμονάδα. Μόλις ήπιε λίγο δροσίστηκε και με κοιτούσε παράξενα.

      -Πά-πά-πά, παιδί μου, αυτό το νερό είναι πολύ καλό! Που το βρήκες; Ο Χριστός να σου δώσει σαράντα χρυσά στεφάνια.

      Φαίνεται δεν είχε πιεί ποτέ λεμονάδα ή είχε πιεί όταν ήταν πολύ μικρός και είχε ξεχάσει την γεύση της.

      Επειδή ήταν ακίνητος πια στο κρεββάτι, γιατί είχε παραδώσει σ' αυτό τις λίγες του σωματικές δυνάμεις και δεν μπορούσε να σηκωθεί να πάει στον Ναό του Τιμίου Σταυρού όπου λειτουργούσε με ευλάβεια χρόνια ολόκληρα, μου ζήτησε να του φέρω τον Σταυρό από την Αγία Τράπεζα για παρηγοριά. Όταν είδε τον Σταυρό, έλαμψαν τα μάτια του και αφού τον ασπάσθηκε με ευλάβεια, τον κρατούσε σφιχτά στο χέρι του με όλη την δύναμη που του είχε απομείνει. Είχα δέσει και ένα κλωνάρι βασιλικό στον Σταυρό και του έλεγα:
      -Μυρίζει καλά, Γέροντα;

      Εκείνος μου απαντούσε:

      - Ο Παράδεισος, παιδί μου, μυρίζει πολύ καλύτερα.

      Μια μέρα από εκείνες τις τελευταίες του, είχα βγει έξω για να του φέρω λίγο νερό. Όταν άνοιξα μετά και μπήκα στο κελλί του, με κοιτούσε παράξενα και μου λέγει:

      - Εσύ, ο ¶γιος Σέργιος είσαι;

      Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΣΚΙΤΣΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ

      - Όχι, Γέροντα, είμαι ο Παϊσιος.

      -Τώρα, παιδί μου, ήταν εδώ η Παναγία, ο ¶γιος Σέργιος και ο ¶γιος Σεραφείμ. Που πήγαν;

      Κατάλαβα ότι κάτι γίνεται και τον ρώτησα:

      - Τι σου είπε η Παναγία;

      - Θα περάσει η Πανήγυρη και μετά θα με πάρει.

      Ήταν απόγευμα, παραμονή του Γενεθλίου της Θεοτόκου, 7 Σεπτεμβρίου του 1968 και μετά από τρεις ημέρες, στις 10 Σεπτεμβρίου, αναπαύθηκε εν Κυρίω.

      Την προτελευταία ημέρα μου είχε πει ο Γέροντας:

      - Αύριο θα πεθάνω και θέλω να μη κοιμηθείς, για να σε ευλογήσω.

      Εγώ τον λυπόμουνα εκείνο το βράδυ, που κουραζόταν, γιατί συνέχεια τρεις ώρες είχε τα χέρια του επάνω στο κεφάλι μου, με ευλογούσε και με ασπαζόταν για τελευταία φορά. Για να εκφράσει και την ευγνωμοσύνη του για το λίγο νερό που του είχα δώσει στα τελευταία του, μου έλεγε:

      - Γλυκό μου Παϊσιο, εμείς, παιδί μου, θα έχουμε αγάπη εις αιώνας αιώνων, η αγάπη είναι ακριβή η δική μας. Εσύ θα κάνεις ευχή από εδώ και εγώ θα κάνω από τον Ουρανό. Πιστεύω ότι θα με ελεήσει ο Θεός, γιατί εξήντα χρόνια -παιδί μου- Καλόγηρος συνέχεια έλεγα "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με".

      Έλεγε επίσης:

      - Εγώ θα λειτουργώ πια στον Παράδεισο. Εσύ να κάνεις ευχή από εδώ και εγώ θα έρχομαι κάθε χρόνο να σε βλέπω. Εάν εσύ θα καθήσεις στο Κελλί αυτό, εγώ θα έχω χαρά, αλλά όπως ο Θεός θέλει, παιδί μου. Σου έχω και κουμπάνια, για τρία χρόνια κονσέρβες -και μου έδειχνε δίπλα έξι μικρά κουτιά σαρδέλες και αλλά τέσσερα κουτιά καλαμάρια- που τα είχε φέρει κάποιος από καιρό και έμειναν στην ίδια θέση που τα είχε αφήσει ο επισκέπτης τότε. (Για μένα αυτές οι κονσέρβες δεν έφθαναν ούτε για μια εβδομάδα).

      Ξανά επαναλάμβανε ο Γέροντας:

      - Εμείς, παιδί μου, θα έχουμε ακριβή αγάπη εις αιώνας αιώνων και θα έρχομαι κάθε χρόνο να σε βλέπω και τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα συνέχεια.

      Είναι αλήθεια ότι εκείνες οι δέκα τελευταίες ημέρες που παρέμεινα κοντά του, ήταν η μεγαλύτερη ευλογία του Θεού για μένα, γιατί βοηθήθηκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αφού μου δόθηκε η ευκαιρία να τον ζήσω λίγο από κοντά και να τον γνωρίσω καλύτερα. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το πόσο στα ζεστά είχε πάρει το θέμα της σωτηρίας της ψυχής! Δίπλα από το κρεββάτι του είχε έτοιμες επιστολές για να τις ταχυδρομήσω, μόλις πεθάνει, σε γνωστούς του Επισκόπους, για να τον μνημονεύουν. Επίσης μου έδωσε εντολή να φέρω Επίσκοπο να τον διαβάσει στον τάφο και να τον αφήσω εκεί - να μη του κάνω την εκταφή - μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
      Είχα ειδοποιήσει εν τω μεταξύ στο Μοναστήρι ότι είναι πια στα τελευταία του ο Παπα-Τύχων και ήρθε ο πατήρ Βασίλειος για να τον ετοιμάσουμε. Έβλεπες πια σιγά-σιγά να σβήνει ο Γέροντας, σαν το κανδήλι που τελειώνει το λάδι από την κούπα και μένει λίγο στο φυτίλι και κάνει τις τελευταίες του αναλαμπές.

      Έτσι μας έφυγε η αγιασμένη του ψυχή και μας άφησε το σώμα του και ένα μεγάλο κενό. Τον ετοιμάσαμε οι δυο μας και ειδοποιήσαμε το πρωϊ και τους άλλους Πατέρες και του διάβασαν την νεκρώσιμη ακολουθία οι γνωστοί του Ιερείς με ευλάβεια. Μας άφησε πόνο, φυσικά, στις ψυχές μας με τον αποχωρισμό του, γιατί η παρουσία του έπαιρνε πόνο και σκορπούσε παρηγοριά. Τώρα πια ο Γέροντας θα μας επισκέπτεται εκείνος από τον Ουρανό και θα μας βοηθάει περισσότερο. ¶λλωστε, το είχε υποσχεθεί ο ίδιος: «Εγώ θα έρχομαι κάθε χρόνο να σε βλέπω».

      Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ Παπα - Τύχων

      Ο τάφος του παπα-Τύχωνος

      Πέρασαν τρία χρόνια ολόκληρα χωρίς να μου παρουσιασθεί και αυτό με έβαλε σε λογισμούς: «μήπως έσφαλα σε κάτι;» Μετά από τρία χρόνια μου έκανε την πρώτη του επίσκεψη. Εάν εννοούσε ο Γέροντας ότι το «...κάθε χρόνο» θα άρχιζε μετά από τα τρία χρόνια, αυτό με παρηγορεί, γιατί έτσι δεν ήμουν εγώ αιτία σ' αυτό το θέμα.

      Η πρώτη λοιπόν φορά ήταν στις 10 Σεπτεμβρίου 1971, βράδυ, μετά το μεσονύκτιο. Ενώ έλεγα την ευχή, βλέπω ξαφνικά τον Γέροντα να μπαίνει στο κελλί!

      Πετάχτηκα και του έπιασα τα πόδια και τα φιλούσα με ευλάβεια. Δεν κατάλαβα όμως πως ξεγαντζώθηκε από τα χέρια μου και -καθώς έφευγε- τον είδα να μπαίνει στον Ναό και εξαφανίστηκε. Φυσικά, τα χάνει κανείς εκείνη την ώρα, όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα. Ούτε και μπορεί να τα εξήγησει αυτά με την λογική, γι' αυτό και λέγονται θαύματα. ¶ναψα αμέσως το κερί, γιατί μόνο το κανδήλι είχα αναμμένο όταν συνέβη αυτό, για να σημειώσω στο ημερολόγιο την ημέρα αυτή που μου είχε παρουσιασθεί ο Γέροντας, για να το θυμάμαι.

      Όταν είδα ότι ήταν η ημέρα που είχε κοιμηθεί ο Γέροντας (10η Σεπτεμβρίου), πολύ λυπήθηκα και ελέγχθηκα, που μου πέρασε τελείως απαρατήρητη εκείνη η ημέρα.

      Πιστεύω να με συγχώρησε ο καλός Πατέρας, γιατί εκείνη την ημέρα, από το φώτισμα ως το ηλιοβασίλεμα, είχα επισκέπτες στο Καλύβι και είχα κουραστεί και ζαλιστεί και ξεχάστηκα τελείως. Αλλιώς, κάτι θα έκανα για να βοηθηθώ ο ίδιος και να δώσω λίγη χαρά στον Γέροντα με ολονύκτια προσευχή.

      Δεν ξέρω εάν είχε παρουσιασθεί σε άλλον πριν από την πρώτη αυτή επίσκεψη που μου έκανε. Στο Κελλί μου πάντως είχε παρουσιασθεί και σ' έναν άγνωστο Μοναχό (πρώην Καρακαλληνό), στον π. Ανδρέα, ως εξής:

      Είχε έρθει στο Κελλί μου για να τον εξυπηρετήσω σε κάτι που ήθελε. Φυσικά, ούτε με γνώριζε ούτε και εγώ τον γνώριζα. Περίμενε λοιπόν έξω από το Κελλί μου, κάτω από την ελιά, γιατί νόμιζε ότι απουσιάζω. Εγώ ήμουν μέσα στο εργαστήρι και δεν ακουγόμουνα, γιατί βερνίκωνα εικονάκια. Όταν τελείωσα, έψαλα το "¶γιος ο Θεός" και βγήκα έξω.

      Μόλις με είδε ο π. Ανδρέας, ξαφνιάστηκε και μου διηγήθηκε με θαυμασμό το εξής γεγονός:
      «Ενώ περίμενα κάτω από την ελιά, είχαν κλείσει τα μάτια μου, αλλά τις αισθήσεις μου τις είχα. Βλέπω, λοιπόν, έναν Γέροντα να βγαίνει από εκείνα τα δενδρολίβανα και να μου λέει:

      - Ποιόν περιμένεις;

      Και εγώ του απήντησα:

      -Τον πατέρα Παϊσιο.

      Ο Γέροντας μου είπε:

      - Εδώ είναι και έδειχνε με το δάκτυλο προς το κελλί.

      Εκείνη την στιγμή που έδειχνε, άκουσα να ψέλνεις το "¶γιος ο Θεός" και βγήκες έξω. Αυτός, πάτερ Παϊσιε, θα είναι κανένας ¶γιος, γιατί τους καταλαβαίνω. Έχω δει και άλλες φορές τέτοια!»

      Τότε του διηγήθηκα μερικά για τον Γέροντα και του είπα ότι εκεί στα δενδρολίβανα είναι ο τάφος του. Είχα φυτέψει γύρω-γύρω δενδρολίβανα, τα οποία είχαν μεγαλώσει και δεν διακρινόταν ο τάφος, για να μη πατιέται το Λείψανό του, μια που μου έδωσε εντολή να μη του κάνω εκταφή.

      Νομίζω ότι από τα λίγα αυτά που ανέφερα και από τα λίγα που έγραψα γύρω από την ζωή του σεβαστού Γέροντος, πολλά θα καταλάβουν όσοι έχουν εσωτερικά βιώματα. Φυσικά, όσοι ζούνε ταπεινά και στην αφάνεια μπορούν να καταλάβουν πόσο αδικούνται οι ¶γιοι, με το να βλέπουμε μόνο τις εξωτερικές αρετές των Αγίων - όσες δεν κρύβονται - και αυτές μόνο να γράφουμε, ενώ ο πνευματικός πλούτος των Αγίων μας είναι σχεδόν άγνωστος. Αυτά τα λίγα -συνήθως- που έχουμε από τους Αγίους, ή τους ξέφυγαν διότι δεν μπόρεσαν να τα κρύψουν, ή τους ανάγκαζε η μεγάλη τους αγάπη να κάνουν αυτή την πνευματική ελεημοσύνη.

      Φυσικά, μόνο ο Θεός γνωρίζει τα πνευματικά μέτρα των Αγίων. Ούτε και οι ίδιοι οι ¶γιοι τα γνώριζαν, διότι οι ¶γιοι μόνο τις αμαρτίες τους μετρούσαν και όχι τα πνευματικά τους μέτρα.

      Έχοντας λοιπόν υπ' όψιν μου το άγιο αυτό τυπικό των Αγίων, που δεν αναπαύονται στους ανθρώπινους επαίνους, προσπάθησα να περιοριστώ στα απαραίτητα γεγονότα.
      Πιστεύω ότι είναι ευχαριστημένος και ο Παπα-Τύχων και δεν θα παραπονεθεί, όπως παραπονέθηκε σ' αυτόν ο φίλος του Γερο-Σιλουανός, όταν είχε γράψει για πρώτη φορά τον Βίο του ο πατήρ Σωφρόνιος.

      Είχε παρουσιασθεί τότε ο Γερο-Σιλουανός στον Παπα-Τύχωνα και του είπε:

      -Αυτός ο ευλογημένος πατήρ Σωφρόνιος πολλά εγκώμια μου έγραψε, δεν το ήθελα.

      Γι' αυτό φυσικά είναι και ¶γιοι. Επειδή απέφευγαν την ανθρώπινη δόξα, τους δόξασε ο Θεός.

      Οι ευχές του παπα - Τύχωνα και όλων των γνωστών και αγνώστων Αγίων να μας βοηθάνε στα δύσκολα χρόνια που περνάμε. Αμήν.

      ¶γιον - Όρος

      Η Προσευχή του παπα-Τύχωνος   

         

      «Δόξα εις τον Γολγοθά του Χριστού»

      Ω! Θείε Γολγοθά, αγιασμένε με το αίμα του Χριστού!
      Σε παρακαλούμε πες μας πόσες χιλιάδες αμαρτωλών, με την Χάρη του Χριστού,
      την μετάνοια και τα δάκρυα, καθάρισες και γέμισες τον νυμφώνα του Παραδείσου;
      Ω! με την αγάπη σου την άρρητη, Χριστέ Βασιλιά, 
      με την Χάρη Σου όλα τα ουράνια παλάτια γέμισες από μετανοούντας αμαρτωλούς.
      Συ και εδώ κάτω όλους ελεείς και σώζεις.
      Και ποιος μπορεί αντάξια να Σε ευχαριστήσει, έστω κι' αν είχε Αγγελικό νουν;
      Αμαρτωλοί, ελάτε γρήγορα. Ο ¶γιος Γολγοθάς είναι ανοικτός και ο Χριστός εύσπλαχνος.
      Προσπέσετε προς Αυτόν και φιλήσετε τα ¶γιά Του πόδια.
      Μόνον Αυτός σαν εύσπλαχνος μπορεί να γιατρέψει τις πληγές σας!
      Ω! θα είμαστε ευτυχείς, όταν ο πολυεύσπλαχνος Χριστός μας αξιώσει με μεγάλη
      ταπείνωση και φόβο Θεού και καυτά δάκρυα να πλύνωμε τα πανάχραντά
      Του πόδια και με αγάπη να τα φιλήσουμε! Τότε ο Χριστός εύσπλαχνος θα
      ευδοκήσει να πλύνει τις αμαρτίες μας και θα μας ανοίξει τις πόρτες του
      Παραδείσου, όπου με μεγάλη χαρά, μαζί με τους Αρχαγγέλους και Αγγέλους,
      τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ και με όλους τους Αγίους, αιώνια θα
      δοξάζωμεν τον Σωτήρα του κόσμου, τον γλυκύτατο Ιησού Χριστό, τον Αμνό
      του Θεού, μαζί με τον Πατέρα και το ¶γιον Πνεύμα, την
      Ομοούσιο και
      Αδιαίρετο Τριάδα.

      Ιερομόναχος Τύχων - ¶γιον Όρος 

      alt


      Μαρτυρία Αγιορείτη για τον παπα-Τύχωνα

      (Αφήγηση γέροντος ηγουμένου, τελευταίου πνευματικού τέκνου του χαρισματούχου παπα - Φιλάρετου του Κωνσταμονίτη)

      Όταν ήμουν νεαρός μοναχός, με την ευλογία του γέροντός μου Φιλαρέτου, πήγα να εξομολογηθώ στον παπα - Τύχωνα τον Ρώσο (τον γέροντα του Οσίου Παϊσίου).

      Αφού μας δέχθηκε, του είπαμε γιατί πήγαμε και ξεκίνησα την εξομολόγηση.

      Έλεγα με σκυμμένο κεφάλι τις αμαρτίες μου και όσο περνούσε η ώρα ένοιωθα τον αυχένα μου να μουσκεύει. Δεν ήξερα τι συμβαίνει.

      Μόλις τελείωσα την εξομολόγηση και σήκωσα το κεφάλι, είδα τον παπα-Τύχωνα να κλαίει με πολλά δάκρυα, τα οποία έπεφταν πάνω στο κεφάλι μου όση ώρα έκανα την εξομολόγηση !!!

      Είπε πάλι ο ίδιος:

      Ο παπα-Τύχων ήταν Ρώσος και μιλούσε μόνο σπαστά Ελληνικά.

      Όταν όμως άρχιζε να μας συμβουλεύει μετά την εξομολόγηση, εμείς ακούγαμε τα λόγια του στην καθαρεύουσα, σε γλώσσα όμοια με αυτήν που μιλούσε ο ¶γιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος !!! Δεν ήμουν ο μόνος στον οποίο συνέβαινε αυτό .... και ο πατήρ Α. που πηγαίναμε μαζί για εξομολόγηση, άκουγε τα ίδια!

      03.JPG

      Πηγές

       http://papa-tyxwn.blogspot.gr/

      http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/  

      http://orthodoxoigerontes.blogspot.gr/


      Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

      Ιερομόναχος Ισαάκ Σταυρονικητιανός (ο Λιβανέζος) !

      alt

      1937 - 1998

      Ο μακαριστός  Ιερομόναχος Ισαάκ Σταυρονικητιανός ο Λιβανέζος, πνευματικό τέκνο του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτη και βιογράφος του 

      Αν και ποτέ δεν υπήρξε ένα ειδικά αραβόφωνο μοναστήρι ή σκήτη στο ¶γιον Όρος, υπήρξαν πολλοί αραβόφωνοι μοναχοί που πήγαν στο ¶γιον Όρος για να αναζητήσουν τη σωτηρία τους. Στον δικό μας καιρό, ο Ισαάκ ο Αθωνίτης ταξίδεψε από τον Λίβανο στο ¶γιον Όρος, όπου έγινε μαθητής του (Οσίου) Γέροντος Παϊσίου.

      Αποτέλεσμα εικόνας για Γέροντας Ισαάκ ο Αθωνίτης Φωτογραφιεσ

      Το άρθρο που ακολουθεί, γράφτηκε στην Αραβική γλώσσα από τον αδελφό του Αρχιμανδρίτη Ισαάκ, Αντώνιο  και σχολιασμένο από τον Εφραίμ (Κυριάκου), Ηγούμενο της Μονής του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Μπασκίντα και νυν Μητροπολίτη Τριπόλεως του Λιβάνου. Η μετάφραση εδώ, ωστόσο, είναι από τη Γαλλική μετάφραση του εγγράφου που δημοσιεύθηκε στην Le Bon Pasteur, στο δελτίο του l'Association des Chretiens Orthodoxes d'Antioche et de leurs Amis,. 4, March-June 2006. Την Ελληνική μετάφραση διόρθωσε ο άλλος αδελφός του Γέροντα Ισαάκ που ζει στην Ελλάδα, ο ιατρός Ηλίας Ατάλα (Atallah).

      Αποτέλεσμα εικόνας για Γέροντας Ισαάκ ο Αθωνίτης Φωτογραφιεσ

      Ο ιερομόναχος Ισαάκ γεννήθηκε από την Μάρθα και τον Nemer Atallah στις 12 Απριλίου 1937 σε ένα χωριό του Λιβάνου, το Nabay, στην περιοχή τoυ νομού Maten, 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Βηρυττού, που ανήκει στην Μητρόπολη του Όρους Λιβάνου... Του δόθηκε το όνομα Fares (Φίλιππος). Μεγάλωσε σε μια ευσεβή Ορθόδοξη οικογένεια και έμαθε από τον πατέρα του (ο οποίος ήταν ψάλτης από 12 ετών στο χωριό του, στην εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ), την αγάπη για τον Χριστό και την πίστη στην παράδοση της Εκκλησίας. Από τα νεανικά του χρόνια είχε κλίση στην απομόνωση και την προσευχή. Συχνά συνέβαινε οι γονείς του να τον χάνουν και τελικά να τον βρίσκουν να προσεύχεται στα μέρη γύρω από το χωριό του, όχι μακριά από το σπίτι που γεννήθηκε . Ήταν διαπίστωση πια, ότι ήδη είχε βρει την εγγύτητα προς τον Θεό και την Εκκλησία Του.

      alt

      Περιοχή κοντά στο πατρικό σπίτι του Γέροντα όπου βρίσκονται τα οικογενειακά κτήματα

      Μια μέρα, όταν ήταν ακόμα αρκετά νέος, 14 χρονών, έφυγε από το σπίτι της οικογένειάς του για να πάει στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στο Shwaip, κοντινό μοναστήρι που απέχει από το χωριό 5 χιλιόμετρα, αλλά ο πατέρας του έστειλε να πάνε να τον βρουν και να τον φέρουν πίσω.. Εκείνη την εποχή έλεγαν, ότι δεν ήταν παράδοση των μοναστηριών να δέχονται τον μεγαλύτερο γιο της οικογένειας ως μοναχό, δεδομένου ότι αναλάμβανε την υποστήριξη της οικογένειας... Ο Fares συμφώνησε και επέστρεψε σπίτι του.

      Έκανε τις αρχικές του σπουδές στο σχολείο του χωριού του, Nabay, στη συνέχεια εγκατέλειψε το σχολείο για να εργαστεί ως μαθητευόμενος ξυλουργός... Στο τέλος της μαθητείας του, πήγε για την πρακτική του στη Βηρυττό. Εκεί κάθε βράδυ, στο τέλος της εργασίας του, έπαιρνε μαθήματα στη βυζαντινή ψαλμωδία στο σχολείο του Mitri- Al Murr, Πρωτοψάλτη της Εκκλησίας της Αντιόχειας.

      Το καλοκαίρι του 1962, σε ηλικία είκοσι πέντε ετών, πήρε την απόφαση της ζωής του. Σε μια μικρή τσάντα του, ταχτοποίησε προσεκτικά τα ρούχα του και άφησε τη δουλειά του στο Grand Phonecia ξενοδοχείο - το οποίο ήταν το πρότυπο για την πολυτέλεια στη Βηρυττό την εποχή εκείνη - και επέστρεψε στο σπίτι του αφού ζήτησε την παραίτησή του... Όταν έφτασε στο σπίτι παρέδωσε στον πατέρα του, για τον οποίο είχε τεράστιο σεβασμό και υπακοή αστείρευτη, τις οικονομίες του σε ένα βιβλιάριο, με 3.000 λίρες, ποσό σεβαστό για την εποχή εκείνη, λέγοντας "Αυτός ο λογαριασμός ταμιευτηρίου έχει ανοιχθεί στο όνομά σας. Θα ήθελα  να τα διανείμεις εξίσου μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας. Όσο για μένα, εγώ δεν χρειάζομαι τίποτα γιατί πρόκειται να πάω σε μοναστήρι".

      Με θλίψη ο πατέρας του τον ρώτησε: "Τι μπορούμε καλύτερο να σου προσφέρουμε σε αυτόν τον κόσμο, έτσι ώστε να μην γίνεις μοναχός;"

      Ο Fares του απάντησε: "Ακόμα και αν μπορείτε να μου δώσετε όλον αυτόν τον κόσμο ως αντίτιμο, στα μάτια μου δεν έχει καμμία αξία! Η ζωή μου δεν είναι εδώ, αλλά στο μοναστήρι". Ο πατέρας του προσπάθησε σκληρά να τον αποτρέψει από το να ακολουθήσει τον δρόμο του μοναχισμού, τοποθετώντας ως πίεση την φροντίδα για τα άλλα μέλη της οικογένειας, αλλά ήταν μάταιο.
      Την ίδια ημέρα, ο Fares πήρε την τσάντα του και κατευθύνθηκε με τον αδερφό του Αντώνιο προς την κατεύθυνση της Μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Bkeftin, στην περιοχή της Κούρας, μια θέση που δεν είχε επισκεφτεί ποτέ. Είχε μόνο διεύθυνση και το όνομα του ηγουμένου της, Αρχιμανδρίτη Yuhanna (Mansour), τον νυν Μητροπολίτη Λαοδικείας στη Συρία.

      alt

      Το μοναστήρι στο οποίο πήγε αρχικά ο Γέροντας Ισαάκ

      Ο Fares φτάνοντας στο μοναστήρι βγήκε από το ταξί και έπεσε στα γόνατά του αντικρίζοντας το μοναστήρι και σηκώνοντας τα χέρια του, απήγγειλε μια προσευχή δική του .... «Ευχαριστώ τον Κύριο για το ότι μου έκανε πραγματικότητα την επιθυμία μου."
      Ο Αρχιμανδρίτης Yuhanna τους πήρε στο αρχονταρίκι του μοναστηρίου για να τους υποδεχθεί. Το μοναστήρι ήταν σε μεγάλο βαθμό ερημωμένο, τα περισσότερα από τα κελλιά του ήταν σε άθλια κατάσταση και σχεδόν ακατοίκητα. Ένας μοναχός ζούσε εκεί εκτός από την Ηγούμενο.

      Ο ήλιος έδυε, όταν ο αδελφός του Γέροντα Ισαάκ, Αντώνιος, επέστρεψε αφήνοντας τον μεγαλύτερο αδελφό του στο μοναστήρι... Στο σπίτι η οικογένεια, περίμενε με αγωνία τα νέα για τον Fares. Ο πατέρας του μίλησε πρώτος, λέγοντας "Λοιπόν, που ακριβώς πήγε;" "Για το μοναστήρι της Bkeftin στη Κούρα" αποκρίθηκε, «αλλά σας διαβεβαιώνω αμέσως ότι, δεδομένης της κατάστασης στη μονή και δεδομένου ότι ο Fares εργάστηκε τα τελευταία χρόνια στο υπερπολυτελές Phonecia Hotel στη Βηρυτό, δεν θα μπορέσει να μείνει εκεί πάνω από δύο ή τρεις ημέρες προτού να τον δείτε να επιστρέφει στο σπίτι». Ο πατέρας του κοίταξε τον αδελφό του Fares, Αντώνιο στα μάτια και είπε: «Δεν έχουν σημασία οι δυσκολίες που θα συναντήσει, αλλά να ξέρετε ότι ο αδελφός σας δεν θα επιστρέψει ξανά πίσω".
      Η ζωντάνια του πνεύματός του και ο ζήλος που έδειξε ο Fares στις σπουδές του, σίγουρα ενθάρρυναν τον Ηγούμενο Yuhanna να του επιτρέψει να επεκτείνει τις σπουδές του, το οποίο και έγινε με την εγγραφή του στο σχολείο που ανήκει στην "Πατριαρχική Μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου" στο Μπαλαμάντ, στην περιφέρεια της Κούρας, στον Βόρειο Λίβανο. Έτσι ο Fares βρέθηκε, υπό την αιγίδα του Ιγνατίου (Hazim) του σημερινού Πατριάρχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αντιοχείας, που ήταν εκείνη τη στιγμή επίσκοπος της Λαοδικείας στη Συρία και έμενε στο μοναστήρι του Μπαλαμάντ.

      alt

      Ο προαύλειος χώρος της Μονής του Μπαλαμάντ ... με τον αδερφό του Γέροντα, Ηλία

      alt

      Το καθολικό της Ιεράς Μονής του Μπαλαμάντ

      Χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Φίλιππος το 1963, στο μοναστήρι που είναι αφιερωμένο στον ¶γιο Ιάκωβο τον Πέρση στο Dedde της Κούρας, δια της επιθέσεως των χειρών του Ηλία (Kourban), Μητροπολίτη της Επισκοπής της Τρίπολης και του Μητροπολίτη της Κούρας, υπό τους οποίους ήταν το μοναστήρι του Bkeftin στο οποίο είχε υποταχθεί... Ήταν αξιοσημείωτη, καθ' όλη την περίοδο της εκεί παραμονής του, η προσήλωσή του στην προσευχή, την άσκηση και στο ότι έκανε -με ειρήνη και με πολύ ζήλο- ότι του είχε ανατεθεί αλλά και για την υπακοή του. Η Θεία Πρόνοια, ως συνήθως, χρησιμοποιώντας τις τοπικές συνθήκες τον ανάγκασε να φύγει από το σχολείο του Balamand για την Πάτμο στην Ελλάδα το 1968, όπου έλαβε το δίπλωμα του Λυκείου. Ο Γέροντας τότε εξεδήλωσε την επιθυμία του να εμβαθύνει τις γνώσεις του στη Θεολογία με το να γίνει φοιτητής στη Σχολή Θεολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, όπου αποφοίτησε με άριστα και υπηρέτησε ως διάκονος στον καθεδρικό ναό του Αγίου Δημητρίου, πολιούχου της πόλης.
      Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ήταν γνωστός για την πολύ όμορφη φωνή, η οποία προσείλκυε πολλούς από τους πιστούς να ακούσουν την ψαλτική της Αντιοχειανής παράδοσης και να απολαύσουν την Θεία Λειτουργία στα Αραβικά και στα Ελληνικά.


      Αλλά το πιο σημαντικό γεγονός για τον ίδιο, κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν ότι ήρθε σε ουσιαστική επαφή με το ¶γιον Όρος, καθώς και με τη μοναστική ζωή που καλλιεργήθηκε στο Περιβόλι της Παναγίας. Εκεί συγκεκριμένα γνώρισε Αυτόν που θα γινόταν ο πνευματικός πατέρας του, τον (Όσιο) Γέροντα Παϊσιο.

      Αποτέλεσμα εικόνας για Γέροντας Ισαάκ ο Αθωνίτης Φωτογραφιεσ

      Ανάσταση - στο κελλί του ιερομονάχου Ισαάκ - με τον (Όσιο) Γέροντα Παϊσιο


      Με την επιστροφή του στον Λίβανο, χειροτονήθηκε ιερέας με το όνομα Φίλιππος, στο Πατριαρχικό Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μπαλαμάντ, δια της επιθέσεως των χειρών του μακαριστού πατριάρχου Ηλία IV (Μουαουάντ). Στη συνέχεια έζησε, την περίοδο από το 1973 έως και το 1975, σε μικρό μοναστήρι αφιερωμένο στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, μετόχι της Ιεράς Μονής της Θεοτόκου στο Χαματούρας, στην περιοχή της Zgharta στον Βόρειο Λίβανο, ένα μετόχι της Ιεράς Αρχιεπισκοπής του Όρους Λιβάνου, στην επικράτεια της Αρχιεπισκοπής της Τρίπολης και της Κούρας.

      Ο π. Φίλιππος δέχτηκε την τοποθέτησή του στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου με πολύ ενθουσιασμό. Εργάστηκε αμέσως για την αποκατάσταση της εκκλησίας του μοναστηριού και των κελλιών των μοναχών που περιέβαλαν την μονή. Επίσης, ενδιαφέρθηκε για την παραμελημένη περιοχή του μοναστηριού, με την εκ νέου φύτευση ελαιοδένδρων και αμπελιών. Η προσωπικότητα του π. Φιλίππου και το έργο που έκανε, άρχισαν να αποδίδουν καρπούς και το μοναστήρι σιγά-σιγά έγινε γνωστός τόπος πνευματικής ανανέωσης, που προσέλκυε όλο και περισσότερες ψυχές στον Κύριο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο π. Φίλιππος υπηρέτησε κατά την διάρκεια της παραμονής του στο εν λόγω μοναστήρι και την ενορία που είναι αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, στο χωριό κοντά στο Ras Kifa.

      Όμως, κάτω από την πίεση του πολέμου στον Λίβανο, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το μοναστήρι του, που βρισκόταν -όπως απαιτεί η παράδοση- σε μια βουνοκορφή (η οποία είχε γίνει στον πόλεμο μια πολύτιμη στρατιωτική θέση) και να αναζητήσει καταφύγιο για μια ακόμη φορά στη Θεσσαλονίκη, αφού είχε λάβει τον βαθμό του Αρχιμανδρίτη το έτος 1976...

      ¶σκησε την ιεροσύνη του στην ίδια την πόλη, στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας και είχε αναλάβει την ευθύνη των φοιτητών θεολογίας που είχαν μεταφερθεί από την «Πατριαρχική Μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου Μπαλαμάντ» (που έκλεισε λόγω πολέμου) στη Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης -με την αμέριστη βοήθεια για την μεταφορά τους- από τον μητροπολίτη Παντελεήμωνα Ροδόπουλο, καθηγητή στην εν λόγω θεολογική σχολή.

      Το 1978 έλαβε την άδεια από τον Σεβασμιότατο George (Χόντρ) του Όρους του Λιβάνου, από τον οποίο εξακολουθούσε να εξαρτάται, να ενταχθεί στην μοναστική κοινότητα του Αγίου Όρους... Κινήθηκε προς την Ιερά Μονή Σταυρονικήτα και έλαβε το όνομα του Αγίου Ισαάκ του Σύρου, τον οποίο ευλαβούνταν πολύ. Τώρα πια μπορούσε -ως εκ τούτου- να παρακολουθεί στενότερα τις διδασκαλίες του πνευματικού του πατέρα, του (Οσίου) Γέροντος Παϊσίου, που ζούσε τότε σε ερημητήριο αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό και που δεν απείχε πολύ από την Ιερά Μονή Σταυρονικήτα.

      Λέγεται ότι ένας αξιοσέβαστος μοναχός του Αγίου Όρους είπε προς αυτόν: «΄Εχετε έρθει εδώ από μια χώρα που έχει τόσους πολλούς Αγίους όπως τον ενάρετο ¶γιο Ισαάκ τον Σύρο, προκειμένου να μάθετε τη μοναστική ζωή;»
      Ο πατήρ Ισαάκ απάντησε: «Ναι, η εμπειρία των Αγίων Πατέρων μας έχει διαφυλαχτεί εδώ στο ¶γιον Ορος σε μεγάλο βαθμό και έχω έρθει για να ενισχυθώ σε αυτόν τον ¶γιο τόπο.»


      Αποτέλεσμα εικόνας για Γέροντας Ισαάκ ο Αθωνίτης Φωτογραφιεσ

      Ο γ. Ισαάκ (καθήμενος) με (ένα "μεγάλο πνευματικό ανάστημα" σήμερα), τον γ. Ευθύμιο (Καψάλα) 

      Έναν χρόνο μετά -την άφιξή του στο μοναστήρι του Σταυρονικήτα- αναχώρησε στο νέο του καταφύγιο, το ασκητήριο της Ανάστασης του Κυρίου, που ο ίδιος ανακαίνισε, στην περιοχή της Καψάλας που δεν απέχει πολύ από τις Καρυές την πρωτεύουσα του Αγίου Όρους. Έζησε εκεί μόνος για τέσσερα χρόνια, μια ζωή πολύ σκληρής άσκησης και έντονου πνευματικού αγώνα.

       

      alt

      Η είσοδος του ασκητηρίου του γ. Ισαάκ στην Καψάλα του Αγίου Όρους

      Ήρθε αντιμέτωπος με πολλούς πειρασμούς και δοκιμασίες που προσπάθησαν να τον κάνουν να αφήσει την ασκητική του απομόνωση, ώσπου μια μέρα -συγκλονισμένος από τις σκέψεις του, την κούραση και τις δυσκολίες- ανακάλυψε έναν μικρό τάφο ενώ περπατούσε σε κάποιο σημείο του κελλιού του. Στάθηκε μπροστά του και προσευχήθηκε θερμά, αφήνοντας τον εαυτό του στους κόλπους της μνήμης του θανάτου. Στη συνέχεια, είπε με μια αποφασιστική φωνή, «Εδώ μπορώ να πεθάνω»!

      Από εκείνη τη στιγμή, οι σκέψεις που τον βασάνιζαν εξαφανίστηκαν εντελώς. Αυτή η μνήμη του θανάτου δεν τον άφησε ποτέ και σύμφωνα με τη μοναστική παράδοση, έσκαψε έναν τάφο -του δικού του μεγέθους- με τα χέρια του, μέσα στον κήπο, στο ασκητήριό του. Η μνήμη αυτή, η τόσο καθοριστική, δεν τον άφηνε κάθε μέρα μέχρι που το σώμα του αναπαύτηκε εκεί την Πέμπτη 16 Ιουλίου 1998.


      alt

      Ο τάφος του γ. Ισαάκ

      alt

       Η Οσιακή κοίμησή του

      Στη διάρκεια της επίγειας ζωής του, έγινε μια ζωντανή γέφυρα μεταξύ της Εκκλησίας της Αντιοχείας και του Αγίου Όρους. Συχνά έλεγε "εκπροσωπώ την Αντιόχεια στο ¶γιον Όρος» και ήταν περήφανος γι' αυτό. Πολλοί χριστιανοί του Λιβάνου αλλά και αραβόφωνοι χριστιανοί των Πατριαρχείων Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας καθώς και άλλοι που ήρθαν από τον Νέο Κόσμο, ερχόντουσαν να λάβουν την ευλογία του και να ζητήσουν την συμβουλή του.
      Έκανε επίσης μια σειρά από σύντομα ταξίδια στην χώρα καταγωγής του τον Λίβανο, καθώς και την Συρία, την Ιορδανία και την Αίγυπτο. Χάρη δε σε εκείνον έχουν δημιουργηθεί στον Λίβανο τέσσερα (4) μοναστήρια, τρία ανδρικά και ένα γυναικείο, που αποτελούν πια φάρους για την πνευματική αναγέννηση του Λιβάνου.

      alt

      Το καθολικό της Ι. Μονής  (Μητροπ. Τριπόλεως Λιβάνου Εφραίμ, πνευματικού τέκνου του Γέροντα Ισαάκ)

      Είναι επίσης  γνωστή η βοήθεια που προσέφερε σε διάφορα μέρη της Ελλάδος, όπως στην Λέσβο όπου εξομολογούσε επί δεκαετία περίπου, συμβάλλοντας καθοριστικά στην αναβίωση της αυθεντικής πνευματικότητας του νησιού ...

      Ο Γέροντας Ισαάκ ο Λιβανέζος ήταν μια πνευματική τροφός για όλους, όχι μόνο για τα πνευματικοπαίδια Του αλλά και για όλους όσους Τον πλησίαζαν και με πνευματική αγάπη και αρχοντιά πλησίαζε την ανθρώπινη ψυχή παρηγορώντας την και καθοδηγώντας την απλανώς, χωρίς να προτάσσει το δικό του θέλημα, αλλά πάντα το θέλημα Του Θεού -που έτσι κι' αλλιώς σε Εκείνον ανήκει η κάθε ψυχή- προσέχοντας επιμελώς να μην αγαπήσει ο άνθρωπος τον Γέροντα πάνω από τον Θεό ...


      Ας μας ακολουθούν οι προσευχές του στην δύσκολη εποχή που ζούμε ...
      Αμήν ... γένοιτο ...! 

      alt
             Πηγή: http://ahdoni.blogspot.gr/



      Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

      "Μεσοβασιλεία" ή "Αναλαμπή της Ορθοδοξίας": Μια άλλη άποψη ...

      alt

      Αφορμή για να γράψω τις σκέψεις μου αυτές είναι η άποψη-θεωρία περί της «Μεσοβασιλείας» ή αλλιώς γνωστή και ως «Αναλαμπή της Ορθοδοξίας».

      [Σ.Σ.: Στο εξής για λόγους συντομίας θα αναγράφεται ως «Αναλαμπή» ή και «Αναλαμπής»] 

      kaars    

      Ξεκινώ να «ξετυλίγω» τις σκέψεις μου με βάση την απλή -[κοινή]- λογική: Πρώτα από όλα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η λογική μας δόθηκε από τον ίδιο τον Θεό και εάν κάνουμε σωστή χρήση -(όπως και με όλα τα άλλα δώρα του Θεού)- τότε βαδίζουμε σε ασφαλή μονοπάτια. Η λογική δεν καταργεί την Πίστη,‡ το αντίθετο μάλιστα, μας επιτρέπει -στο μέτρο του δυνατού- να την κατανοήσουμε. Φυσικά εδώ πρέπει να πούμε πως η Πίστη στέκει πιο πάνω από τη λογική και άρα κατά συνέπεια και εκ των πραγμάτων είναι υπέρλογη. Όμως η ορθή χρήση (και όχι η παράχρηση που συνιστά κακή χρήση δηλ. κατάχρηση) της λογικής σε συνδυασμό με τους λόγους των Αγίων Πατέρων, την Ιερά Παράδοση και εν γένει την Αγία Γραφή, μας βοηθούν να κατανοήσουμε τον Κόσμο γύρω μας και τα όσα συμβαίνουν σε αυτόν.

      Σύμφωνα, λοιπόν, με την άποψη-θεωρία περί «Αναλαμπής» πιστεύεται από πολλούς, (και δυστυχώς μέσα σε αυτούς και αρκετοί πνευματικοί πατέρες και ταγοί της Ορθοδοξίας), ότι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε -τους καιρούς της «μεγάλης αποστασίας»- θα κάνει ο Θεός ένα θαύμα και θα μας εμφανίσει έναν Βασιλέα, (βλ. «Μαρμαρωμένο Βασιλιά» Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, κατά άλλους τον Ιωάννη Βατάτζη και κατά μία άλλη θεωρία τον Ιωάννη εκ Πενίας, ενώ για κάποιους άλλους κάποιον άλλον σύγχρονό μας «εν πνεύματι και δυνάμει» αυτών), ο οποίος θα μας βγάλει από την κρίση και την κατάντια μας με την κατρακύλα που έχουμε πάρει, αρχής γενομένης από την πνευματική μας κατάπτωση έως την υλιστική ζωή που διάγουμε με τον ουμανιστικό τρόπο σκέψης και ζωής, που είναι συνυφασμένα το ένα στο άλλο και πλέον καθώς όλα δείχνουν τίποτε και κανένας δεν μας σταματά παρά μόνο -κατά παραχώρηση Κυρίου- ο μεγάλος πόλεμος γνωστός και ως «Τρίτος Παγκόσμιος». Με τον Βασιλιά, λοιπόν, αυτόν θα ζήσουμε χρόνια ευμάρειας -(θα τρώμε κατά κυριολεξία με χρυσά κουτάλια όπως διατείνονται όλοι αυτοί που πιστεύουν και αναμασούν σαν άλλα μηρυκαστικά την εν λόγω άποψη-θεωρία και την διαλαλούν -ευκαίρως ακαίρως- όπου σταθούν και όπου βρεθούν)- και ο Ελληνισμός μαζί με την Ορθοδοξία θα εξαπλωθούν σε ολόκληρο τον Κόσμο. Μετά δε, από αυτό το διάστημα της «Αναλαμπής» θα έλθει, λένε, ο Αντίχριστος και τα Έσχατα της Ιστορίας. Η αλήθεια είναι πως εάν δεν έχουμε διαβάσει την Αγία Γραφή ή έστω την Καινή Διαθήκη, εάν δεν έχουμε ακούσει και διαβάσει λόγους Πατέρων της Εκκλησίας μας και εάν δεν ερευνούμε όπως ο Κύριος μας προτρέπει και εν συνεχεία κατ' επέκταση οι ¶γιοί μας, όλα αυτά μπορούμε εύκολα να τα δεχτούμε και εμείς. Κι' εγώ τα άκουγα κάποτε και ένοιωθα όμορφα. «Χάϊδευαν» υπέροχα τα αυτιά μου όλες αυτές οι θεωρίες και «προφητείες»! Όμως διαβάζοντας και βλέποντας τα γεγονότα που εξελίσσονται γύρω μου «ξεδιπλώνοντας» και «ξετυλίγοντας» το κουβάρι της Ιστορίας της ανθρωπότητας, διαπίστωσα πως η θεωρία της «Αναλαμπής», ενώ «καταρρέει» σαν χάρτινος πύργος από τραπουλόχαρτα, είναι παράλληλα και ταυτοχρόνως μία ύπουλη και επικίνδυνη θεωρία ύπνωσης που λειτουργεί ως κατασταλτικός μηχανισμός στα τεκταινόμενα και γενόμενα της εγχώριας αλλά και της παγκόσμιας «σκακιέρας» ως άλλος Δούρειος Ίππος εξυπηρετώντας πρωτίστως τα άνομα και αντίχριστα σχέδια της λεγομένης «Νέας Τάξης Πραγμάτων» με πυρήνα το Σιωνιστικό λόμπυ με πρωτοστάτες και πρωτεργάτες τους υψηλά ιστάμενους Σιωνιστές ανά την υφήλιο και τα υποχείριά τους‡ τους Μασόνους και τα παρακλάδια αυτών όπως Ρόταρυ, Λάϊονς, Προσκοπισμός και τα συναφή.

      Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ¶γιος νεομάρτυς Μάρκος ο εν Χίω ΕΙΚΟΝΕΣ

      Έτσι έκανα «πίσω» τα «βήματά» μου και αποφάσισα να πάρω τον «ασφαλή δρόμο». Παίρνοντας, λοιπόν τον ασφαλή δρόμο των Πατέρων και των Γραφών και με στήριγμα την απλή λογική κάνω τις εξής σκέψεις:

      Διαβάζοντας την Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε ότι όταν οι άνθρωποι αποστατούσαν από τον αληθινό Θεό και έπεφταν στην αμαρτία, τότε ο Θεός απομακρύνονταν από κοντά τους, ή μάλλον κατά το ορθότερον, τότε ο άνθρωπος έφευγε μακριά από τον Θεό, με αποτέλεσμα να πέφτει στα «σκοτάδια» και το χάος. Έτσι βλέπουμε πως μετά το λεγόμενο και γνωστό ως «Προπατορικό αμάρτημα», να φεύγουν ο Προπάτωρ Αδάμ και η Προμήτωρ Εύα από τον Κήπο της Εδέμ‡ τον Παράδεισο. Βλέπουμε, ακόμη, ότι την εποχή του Νώε ο Κόσμος είχε γίνει σάρκες όπως χαρακτηριστικά μας λέει η Π.Δ. περιγράφοντας με γλαφυρότητα και ζωηρά, αλλά με μελανά χρώματα, την σαπίλα και την ηθική εξαθλίωση και κατάπτωση του τότε γνωστού Κόσμου βάζοντας και προσδίδοντας στον Λόγο του Θεού ανθρωπομορφικές εκφράσεις ώστε να γίνεται αντιληπτό στον πεπερασμένο -από άποψη νόησης- άνθρωπο εν συγκρίσει με το μεγαλείο και την άπειρη τελειότητα του Ζώντος Τριαδικού και Τρισυπόστατου Θεού. Οι άνθρωποι τότε πόρνευαν, μοίχευαν, σκότωναν, μεθούσαν, λάτρευαν τα είδωλα και έπεφταν σε κάθε είδους ασωτίες ικανοποιώντας στο έπακρο τα πάθη τους γινόμενοι σάρκες, όπως προανέφερα λίγο παραπάνω και γενικά υπήρχε μεγάλη αποστασία. Συνέπεια όλων αυτών ήταν ο γνωστός Κατακλυσμός σε παγκόσμια κλίμακα από τον οποίο διεσώθησαν όλοι κι' όλοι μονάχα 8 άνθρωποι‡ ο Νώε με την οικογένειά του! Βλέπουμε, επίσης, ότι την εποχή του Δίκαιου Αβραάμ, στην περιοχή των Σοδόμων και των Γομόρρων, ο Κόσμος πάλι είχε εκπέσει και είχαν γίνει «σάρκες». Η αμαρτία «έζεχνε» παντού. «Ξεχείλιζε» και «ξεχύνονταν» πανταχόθεν πλην του Δικαίου Αβραάμ και του ανηψιού του Λώτ και των οικογενειών τους. Πορνείες, ειδωλολατρία, όργια, ομοφυλοφιλία και πλείστα άλλα πάθη είχαν σε καθημερινή βάση τον πρώτο ρόλο στις ζωές των ανθρώπων εκείνων που «κυλιόντουσαν» μέσα στον «βόρβορο» της ασωτίας, των κάθε είδους ηδονών ψυχή τε και σώματι ικανοποιώντας τα ακόρεστα πάθη τους γινόμενοι σάρκες! Αποτέλεσμα ήταν να στείλει, κατά κυριολεξία, ο Θεός φωτιά και θειάφι εξ ουρανού ώστε να κατακάψει και να εξαφανίσει τις πόλεις εκείνες οριστικά από προσώπου Γης μια και δια παντός σηματοδοτώντας έτσι κατά αυτόν τον τρόπο τι περιμένει τις μετά ταύτα όμοιες μελλοντικές παρεκτροπές και ακόμη χειρότερα αυτών. Από εκεί γλίτωσε μόνο ο Λώτ με τις δύο κόρες του, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε από την αφηγηματική περιγραφή του Βιβλίου της Γενέσεως της Παλαιάς Διαθήκης. Κατά την εποχή της εξόδου των Εβραίων από την Αίγυπτο πέρασαν 40 χρόνια περιπλανώμενοι στην έρημο. Μέσα σε αυτά τα σαράντα χρόνια και ενώ συνέχεια ζούσαν τη θαυμαστή προστασία του Θεού, (βλ. διαχωρισμός της Ερυθράς θαλάσσης στα δύο, το μάννα εξ ουρανού, την πέτρα με το νερό, τη νεφέλη την ημέρα και τη φωτεινή στήλη κατά την διάρκεια της νύκτας, το χάλκινο φίδι και μύρια άλλα), εν τούτοις πάμπολλες φορές έπεσαν σε μεγάλες αμαρτίες και έφτασαν στην αποστασία, (επιθύμησαν τα κρεμμύδια και τα σκόρδα της Αιγύπτου -όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, έφτιαξαν χρυσό μοσχάρι και το λάτρευαν σαν θεό και πολλά άλλα που περιγράφονται στην Π.Δ.). Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν κανένας από την γενεά εκείνη, την πρώτη που έζησε την έξοδο από την Αίγυπτο, να μην μπει στην γη της Επαγγελίας, ούτε καν αυτός ο Θεόπτης Μωυσής!

      (Σημειωτέον είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μόνο οι Εβραίοι αναφέρονται στην Π.Δ. ως «περιούσιος λαός του Θεού» καθότι μόνο εκείνοι γνώριζαν τότε τον Ένα και μόνο αληθινό Θεό που στο πρόσωπό τους συμβολίζεται και αντικατοπτρίζεται ολόκληρη η ανθρωπότης μια που το υπόλοιπο του τότε γνωστού Κόσμου δεν γνώριζε τον αληθή Θεό και τελούσε υπό το σκότος της ειδωλολατρίας).

       Προχωρώντας μέσα στους αιώνες και φτάνοντας στις μετά Χριστόν εποχές, πάμπολλα είναι τα παραδείγματα που δείχνουν ότι κάθε φορά που ο άνθρωπος ξέπεφτε στην αμαρτία, κάθε φορά που ξεχνούσε τον Θεό, έφτανε να κατρακυλήσει σε μεγάλα δεινά. Δεν θα αναφερθώ σε πολλά. Θα θυμίσω ενδεικτικά μονάχα την ¶λωση της Πόλης. Όποιος γνωρίζει λίγα πράγματα σχετικά με το θέμα και έχει διαβάσει ελάχιστα πάνω σε αυτό θα δει ότι πριν την πτώση της Πόλης οι άνθρωποι είχαν ξεχάσει τον Θεό και πολιτεύονταν εν αμαρτία. Αποκορύφωμα ήταν η ψευδοένωση που υπογράφθηκε στη Φερράρα-Φλωρεντία και λίγους μήνες μετά το ανίερο συλλείτουργο που πραγματοποιήθηκε στο Ναό της Αγίας -[του Θεού]- Σοφίας. Τους επόμενους μήνες «Εάλω η Πόλις» και το Έθνος των Ελλήνων υποδουλώθηκε στους Τούρκους για 400 και πλέον ολόκληρα χρόνια...

      Και κάπου εδώ επιτρέψτε μου να κάνω έναν απλό λογισμό: Ας πούμε, σαν παράδειγμα, ότι έχουμε ένα παιδί. Η μητέρα του το αγαπάει πάρα πολύ. Είναι, αντικειμενικά, μια πάρα πολύ καλή μάννα. ¶ριστη θα λέγαμε. Κάποια στιγμή, λοιπόν, φεύγει για λίγο από το δωμάτιο που είναι το παιδί για να πάει να δει το φαγητό στην κουζίνα. Γυρίζοντας όμως στο δωμάτιο βλέπει το μικρό της να έχει πετάξει κάτω όλα τα πράγματα που βρισκόταν πάνω στο τραπεζάκι, να έχει σπάσει τις καρέκλες, να έχει ξεσχίσει τις κουρτίνες και με λίγα λόγια να τα έχει καταστρέψει όλα μέσα στο δωμάτιο. Και ερωτώ: Πείτε μου τώρα σας παρακαλώ, ειλικρινά, πιστεύετε ότι αυτή η μητέρα θα πάει χαρούμενη να αγοράσει στο παιδί της γλυκά και καραμέλες για να το επιβραβεύσει;;;(!) Ποιός νοήμων και εχέφρων γονιός θα έκανε κάτι τέτοιο;;; Ε;;;

      Κι' όμως η θεωρία της «Αναλαμπής» αυτό ισχυρίζεται!!! Και ας εξηγηθούμε: Ζούμε στο σωτήριο έτος 2016, σχεδόν παραμονές της «δύσης» του, βαδίζοντας για το 2017. Στην Ελλάδα την ώρα που γράφω τούτες τις σκέψεις έχουν γίνει πολλά. Θα παραθέσω ενδεικτικά μονάχα τα εξής: Έχουμε θέσπιση του νόμου υπέρ των εκτρώσεων το 1986 (σ.σ. νομιμοποίηση του εκουσίου φόνου πρώτου βαθμού από τους ίδιους του τους -βιολογικούς- γονείς), αποχαρακτηρισμός της μοιχείας από ποινικό αδίκημα βάσει νόμου το 1982, θεσπίστηκε το αυτόματο διαζύγιο το 1983, έχει θεσπιστεί ο λεγόμενος «Πολιτικός Γάμος» το 1982 (σ.σ. νομιμοποίηση της πορνείας), θεσπίστηκε ακόμη το λεγόμενο «Σύμφωνο Συμβίωσης» για ελεύθερα ζευγάρια (σ.σ. νομιμοποίηση της πορνείας) και προσφάτως, το 2015, το «Σύμφωνο Συμβίωσης» και για τα ομοφυλόφιλα -[ανώμαλα]- «ζευγάρια» (σ.σ. η έσχατη κατάπτωση με νομιμοποίηση της παραφύσιν ανωμαλίας)...(!!!) Επιπλέον, το 2000 καταργήθηκε δια νόμου το θρήσκευμα από τις αστυνομικές ταυτότητες και τώρα έχει παρθεί -προ πολλού- η απόφαση μέσα στο 2017 να περάσουμε στις λεγόμενες «Βιομετρικές ηλεκτρονικές Ταυτότητες». Σημειώστε ακόμη ότι σχετικά προσφάτως ψηφίστηκε ο λεγόμενος «Αντιρατσιστικός Νόμος» σύμφωνα με τον οποίο όλες οι μειονότητες έχουν δικαίωμα στην έκφραση εκτός από τον φυσιολογικό μέσο άνθρωπο ο οποίος ανήκει στην πλειοψηφία. ¶λλο πολύ σοβαρό είναι πως νομιμοποιήθηκε η καύση των νεκρών και μάλιστα αν ο αποθανών το επιθυμούσε και το είχε δηλώσει στους οικείους του είναι υποχρεωτική -δια νόμου- και η «ιερολόγησή» του σε Ορθόδοξο Ναό...! Ας σταματούσε τουλάχιστον εδώ. Όμως -δυστυχώς- έχει και συνέχεια καθώς 5 ολόκληρα χρόνια τώρα οι παρελάσεις των ομοφυλοφίλων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη είναι πλέον θεσμός και μάλιστα πολλοί στέκουν υποστηρικτές όλου αυτού του τραγικού γεγονότος τόσο από θεσμικούς όσο και από εξωθεσμικούς παράγοντες, επωνύμους και ανωνύμους από όλες τις κάστες όλων των τάξεων, παρατάξεων και ηλικιών δίχως διακρίσεις. Προάγεται έτσι ο πανσεξουαλισμός, ο πολυπολιτισμός και ο κοινωνικός οικουμενισμός με τραγικές συνέπειες και προεκτάσεις. Οι εκκλησιαστικοί ταγοί της Διοικούσας Εκκλησίας, σαν άλλοι Ιούδες, προδίδουν τον Κύριο για «τριάκοντα αργύρια», (ίσως και κάτι παραπάνω - βλ. ΕΣΠΑ κ.λπ.), ανταλλάσουν τον Χριστό για τον Χρυσό καταπατώντας -κατά κόρον- τους Ιερούς Κανόνες, ξεσχίζοντας τα Δόγματα της Εκκλησίας και εκπορνεύοντας τη «Νύμφη» του Κυρίου! ... Κι' εμείς οι Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι τι κάνουμε; Τίποτα‡ ή μάλλον χειρότερα «χειροκροτούμε» ακόμα και με τη σιωπή μας όλο αυτό το εφιαλτικό τοπίο ζητώντας με κάθε τρόπο απλώς να περνάμε καλά. Ψηφίσαμε -όχι μία άλλα δύο φορές- επίσημα άθεα, αποκτήσαμε τυπική έως ανύπαρκτη σχέση με τον Θεό, φτιάξαμε μία εικόνα για την Πίστη στα μέτρα μας. Μείναμε ακατήχητοι και επιμένουμε να μένουμε στα «σκοτάδια» μας. Ασχολούμαστε και προσκυνούμε είδωλα, (πάσης φύσεως «τυχερά» παιχνίδια, αστρολογίες, γιόγκες, καφεμαντείες κ.λπ.), αρνούμαστε την Πίστη και τον Κύριο είτε με τα λόγια μας, είτε με τις πράξεις μας, πότε και με τα δύο, θεοποιώντας την ύλη.

      Σε παγκόσμιο επίπεδο τα πράγματα είναι ακόμη πιο τραγικά και αυτό διότι οι λοιποί λαοί έχουν εδώ και δεκαετίες προχωρήσει μέσα στην αμαρτία, τη διαφθορά, την ανωμαλία και την αρνησιχριστία. Ολόκληρη η γη πάσχει‡ πόλεμοι, λοιμοί, λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί και τυφώνες, ολοένα και επαναλαμβάνονται κάθε φόρα με τραγικότερες για τον άνθρωπο συνέπειες. Παρά ταύτα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κανείς δεν σκέφτεται να μετανοήσει ειλικρινά για τη ζωή που κάνει και να αλλάξει, κανείς δεν σκέφτεται να επιστρέψει στην αγκαλιά του Κυρίου...

      Γυρίζω όμως και πάλι σε εμάς τους Έλληνες. Παρατηρώντας την πορεία μας μέσα στις τελευταίες δεκαετίες θα δούμε ότι από ηθικής και πνευματικής απόψεως πήγαμε από το κακό στο χειρότερο. Αρχίζοντας από τη δεκαετία του 1960 και μετά η αποστασία μας όλο και μεγαλώνει και φτάνοντας στις ημέρες μας δεν βλέπεις -σχεδόν- πουθενά τον Έλληνα όπως ήταν πάντα‡, τον Έλληνα που είχε αξίες και ιδανικά. Αντιθέτως ο λεγόμενος νεο-Έλληνας έχει πλήρως ενσωματωθεί στο παγκοσμιοποιημένο πρότυπο του σύγχρονου ανθρώπου. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το χρήμα, η «αναρρίχηση» σε όσο το δυνατόν ψηλότερα «σκαλοπάτια» της κοινωνίας, η επίδειξη και η καλοπέρασή μας. Αδιαφορώντας, (ως επί το πλείστον), για τον διπλανό μας και πολλές φορές, ίσως από φόβο, κλεινόμαστε μέσα στα «χρυσά κλουβιά» μας για να χαρούμε μια εικονική ζωή. (Παρενθετικά να πω κάτι ακόμα που -σημειωτέον- για εμένα είναι άκρως σημαντική ένδειξη ότι είμαστε στους έσχατους χρόνους: Βιάσαμε την αθωότητα, κακοποιήσαμε -με κάθε τρόπο- ακόμα και αυτή την ίδια τη φύση των παιδιών μας... Ώ, ναι! Όσο σκληρό και αν ακούγεται αυτό, δυστυχώς, έτσι είναι! Τα παιδιά πια δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Δεν τους δίνουμε «πνευματική τροφή». Τους παρέχουμε μονάχα, κατά κύριο λόγο, κοσμικές γνώσεις και υλικά αγαθά, που πολλές φορές -αν όχι όλες- είναι «τοξικά» για την ψυχή τους με αποτέλεσμα να τα «θανατώνουμε» πνευματικά!...) Η Εκκλησία, από την άλλη, έχει -δυστυχώς- ακολουθήσει το αντίθεο ρεύμα της εποχής. Το κοσμικό φρόνημα-πνεύμα έχει εισχωρήσει, πλέον, για τα καλά μέσα Της και η εδραίωσή του είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Οι δε φύσει και θέσει εκκλησιαστικοί ταγοί και θεματοφύλακες έγιναν χειρότεροι από όλους. Όπως προείπα, οι Ιεροί Κανόνες παραβιάζονται συστηματικά και καταπατούνται βάναυσα εν είδει μίας και καλά κατά τα άλλα εσφαλμένης-ξεχειλωμένης -δήθεν- «οικονομίας» που στο όνομά της γίνονται οι μεγαλύτερες παρεκτροπές σε Δογματικό, αλλά και σε ηθικό άλλοτε επίπεδο, ξεπερνώντας κατά πολύ τα «εσκαμμένα» μεταθέτοντας τα Όρια που όρισαν εν Αγίω Πνεύματι οι Θείοι Πατέρες κάνοντας έτσι τα «θεμέλια» της Εκκλησίας να «τρίζουν» έτοιμα να «σωριαστούν» κάτω με πάταγο και να «γκρεμιστούν». Κατά κύριο λόγο το Ιερατείο συστηματικά και μεθοδευμένα αδιαφορεί για το λογικό ποίμνιο του Κυρίου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν -δυστυχώς- τον κανόνα, αφήνοντας τους Πιστούς ακατήχητους και για το μόνο που νοιάζεται είναι η προσωπική προβολή και επίδειξη και η πιθανή «αναρρίχηση» σε πιο «λαμπρούς θρόνους». «Σέρνεται» και «σέρνει» μαζί του την Εκκλησία σε ανίερα Συμβούλια και αντίθεες παρατάξεις.

      Τελευταίο δε και έσχατο «σκαλοπάτι» της κατάπτωσης και της αποστασίας είναι η καθόλα, πέραν πάσης αμφιβολίας, ληστρική ψευδο-«σύνοδος» που πραγματοποιήθηκε το περασμένο καλοκαίρι (2016) στο Κολυμπάρι της Κρήτης, όπου οι -κατά τα άλλα «ορθόδοξοι»- ταγοί της Εκκλησίας υπέγραψαν επαίσχυντες αποφάσεις που την «αλυσοδένουν» στο «άρμα» της Πανθρησκείας με μπροστάρη τον Παν-αιρετικό/Παν-αιρεσιάρχη φραγκολατίνο «Πάπα» και οσονούπω «καπετάνιο» στο «τιμόνι» της τον αναμενόμενο και επικείμενο «υιό της απωλείας» και «βδέλυγμα της ερημώσεως»‡ τον Αντίχριστο! Ήταν, κατά κυριολεξία, η επισφράγιση της μεγάλης πτώσης, της «μεγάλης αποστασίας» που αναφέρει ο θείος και Απόστολος των Εθνών Παύλος‡ αυτό το «στόμα του Χριστού» σύμφωνα με τον χρυσορήμωνα Ιωάννη. Έτσι περάσαμε πλέον επίσημα σε «Νέα Εποχή» για την Εκκλησία‡ την λεγόμενη «Μετά-Πατερική» - κατ' αυτούς, «Αντί-Πατερική» - κατά το ορθώς και Ορθοδόξως. Δεν είναι πια η αληθινή και μόνη Εκκλησία του Κυρίου κατά το «Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» που απαγγέλουμε στο Σύμβολο της Πίστεως‡ το γνωστό μας «Πιστεύω», αλλά μία άλλη‡ η «νεωτερίζουσα "εκκλησία"» ... Όποιος απλός Πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός αντιδρά υγιώς σε όλα αυτά Ορθόδοξα σύμφωνα πάντα και μόνο με τα παραδεδομένα και Ορθοπραττεί χαρακτηρίζεται από ανόητος, ακραίος, αιρετικός έως «φονταμενταλιστής», «ταλιμπάν της Ορθοδοξίας», «μισαλλόδοξος», «ανυπάκουος», «εωσφορικά υπερήφανος», «δαιμονισμένος», «πλανεμένος», «ρατσιστής» μη έχων «αγάπη» για τους άλλους και μύρια άλλα όσα ... Ώ του παραλόγου το μυστήριο!!!

      Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ¶γιος νεομάρτυς Μάρκος ο εν Χίω ΕΙΚΟΝΕΣ

      Κάπου εδώ επιτρέψτε μου να εξηγήσω [το] γιατί η θεωρία της «Αναλαμπής» είναι άκρως επικίνδυνη πλάνη «εκ δεξιών» και «σχοινοβατεί» «ακροβατώντας» στα όρια της αίρεσης οδηγώντας στην πνευματική ύπνωση έχοντας σωτηριολογικές προεκτάσεις και οδεύοντας ολοταχώς για την αιώνια απώλεια η οποία μας χωρίζει οριστικά και αμετάκλητα από τον Θεό με τον λεγόμενο δεύτερο θάνατο. Πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί βλέπουν όλα όσα γίνονται σε κοινωνικο-πολιτικό, οικονομικό και «θρησκευτικό» επίπεδο όμως κλείνουν τα μάτια και λένε «δεν πειράζει, ο Θεός δεν θα μας αφήσει», «δεν πειράζει, ο Θεός δε θα επιτρέψει να γίνει μεγαλύτερο κακό», «θα τα σταματήσει όλα αυτά» και άλλα τέτοια «χαϊδεύοντας τα αυτιά» τόσο των άλλων, όσο και τα δικά τους. Τα λένε και τα πιστεύουν διότι έτσι τους συμφέρει και τους βολεύει αφού οι περισσότεροι εξ αυτών δεν μπήκαν καν στον κόπο να ψάξουν καλύτερα και όσο το δυνατόν σε βάθος μήπως και χαλάσουν την ησυχία τους και την υποτιθέμενη ειρήνη τους, μη συνειδητοποιώντας ότι οι λόγοι αυτοί είναι κυριολεκτικά βλάσφημοι με όλη την σημασία της λέξης και την όποια βαρύτητα ευθύνης φέρει. Ξεχνούν, καθώς φαίνεται, ότι ο Θεός δεν παραβιάζει την ελευθερία μας.

      Απλοποιώντας λίγο το όλο θέμα θα βάλω, με βάση τη δική τους οπτική, τα εξής απλά -μα σημαντικά- ερωτήματα: Αν όντως είναι έτσι όπως ισχυρίζονται, τότε ο Θεός: - ΓΙΑΤΙ επέτρεψε να χάσουμε την Πόλη; - ΓΙΑΤΙ επέτρεψε να σκλαβωθούμε για 400 και πλέον ολόκληρα συναπτά χρόνια στους Τούρκους; - ΓΙΑΤΙ επέτρεψε κανείς από την γενιά των Εβραίων που βγήκαν από την Αίγυπτο να μην μπει στη γη της Επαγγελίας; Και ας το προχωρήσουμε ακόμη πιο βαθιά και πιο πολύ πηγαίνοντας πίσω στην αρχή της Ιστορίας από την δημιουργία του ανθρώπου: - ΓΙΑΤΙ επέτρεψε στον Αδάμ και την Εύα να γευθούν από τον απαγορευμένο καρπό του «ξύλου -[δένδρου]- της γνώσεως του καλού και του κακού» εξαιτίας του οποίου ήταν η εξορία-έξοδός τους  και κατ' επέκταση και δική μας, από τον Παράδεισο; Αναπάντητα τα ερωτήματα και αμείλικτα μένουν διαχρονικά ανά τους αιώνες μέσα στην Ιστορία, τύπου ρητορικής φύσεως και μορφής, για όσους εθελοτυφλούν είτε διότι δεν μπορούν, είτε διότι δεν θέλουν να αντικρύσουν κατάματα την αλήθεια «στρουθοκαμηλίζοντας» κρυβόμενοι πίσω από το δάκτυλό τους με αστεία ερωτήματα και σαθρά επιχειρήματα τα οποία πίπτουν, (σαν άλλο σπίτι χτισμένο πάνω στην άμμο), με την πρώτη αγιογραφική-αγιοπατερική αναφορά και απόδειξη. Έτσι, δυστυχώς, όλοι αυτοί -κατά το κοινώς λεγόμενο- ενώ τους δείχνεις το φεγγάρι, κοιτάζουν το δάκτυλο μια που βλέπουν κοντόφθαλμα και βραχυπρόθεσμα βλέποντας το δένδρο και χάνοντας το δάσος. Όπου το δάκτυλο από τη μία και το δένδρο από την άλλη, κατά παράφραση, θα λέγαμε σε πιο ελεύθερη απόδοση και μεταφορικά, είναι τούτη η υλική γη με τις όποιες υλικές απολαύσεις, ενώ στον αντίποδα το φεγγάρι και το δάσος παρομοιάζοντάς τα με την Ουράνια και Αιώνια Πολιτεία και [αντι]-παραβάλλετέ τα με αυτά. Βλέπετε, λοιπόν, πόσο βλάσφημο είναι το να λέμε "ο Θεός δεν θα μας αφήσει";(!) Μα ο Θεός δεν μας αφήνει. Εμείς -κακήν κακώς- αφήνουμε τον Θεό αδέλφια μου και αυτό είναι το μόνο σίγουρο!

      Γύρω μας τα πάντα "βοούν" και "κράζουν" ότι φτάνουμε στο τέλος, στο τέρμα της Ιστορίας, κι' εμείς πεισματικά κλείνουμε τα αυτιά και τα μάτια και ονειρευόμαστε χρυσά κουτάλια, ονειρευόμαστε υλικά αγαθά ακούγοντας τις σύγχρονες σειρήνες, ποθώντας όλα όσα είναι πεπερασμένα και φθαρτά και αρνούμαστε πεισματικά τα αληθινά και Επουράνια. Ποθούμε γήινα βασίλεια και ξεχνάμε ότι εμείς, οι απανταχού της γης, ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί είμεθα "βασίλειον ιεράτευμα" καθόσον άλλη Πολιτεία έχουμε για μόνιμη και εκείνη αναζητούμε‡ την "¶νω Ιερουσαλήμ". Ζούμε πολιτευόμενοι επί της γης ως παρεπίδημοι και πάροικοι, κατά το παράδειγμα του Προπάτορα και Δίκαιου Αβραάμ στη γη της Επαγγελίας, αφού τούτη η γη είναι ένα μεγάλο ξενοδοχείο που απλώς και μόνο, κυριολεκτικά, μας φιλοξενεί προσωρινά και τίποτα παραπάνω. Πολλοί λένε πως ο τρόπος που σκέπτομαι ότι είναι "αιρετικός" διότι -κατ' αυτούς- αρνούμαι "προφητείες" αγίων και φωτισμένων Πατέρων της Εκκλησίας [αλλά και ανωνύμων φερόμενες -δήθεν- ως "προφητείες" και που έχουν στυλ και τύπο χρησμών από μαντεία]. Όχι! Δεν δέχομαι τέτοια κατηγορία! Φυσικά και υπάρχουν ¶γιοί μας που μίλησαν για την "Αναλαμπή". Όμως το ότι είναι ¶γιοι δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είχαν και έφεραν το αλάθητο όσο ήταν στη ζωή αφού ήταν άνθρωποι καθόλα όμοιοι με εμάς και σαν άνθρωποι είχαν και αυτοί τις πτώσεις τους. Αυτό, όμως, δεν μικραίνει σε τίποτα την αγιότητά τους όπως μας βεβαιώνει μεταξύ άλλων ο πολύς και Μέγας Φώτιος επάνω σε αυτό το θέμα. Αυτές είναι δυτικότροπες λατινικές θεωρίες, Παπικού τύπου, αφού το αλάθητο -κατά κυριολεξία- το διεκδικούν οι Αιρετικοί Παπικοί Φραγκο-Λατίνοι και είναι μία εκ των πολλών κακοδοξιών τους. Αυτά, λοιπόν, δεν ταιριάζουν στην Πίστη μας και ουδεμία σχέση έχουν με Αυτή. Έτσι, δεν σημαίνει ότι δεν είπαν ή δεν έκαναν πράγματα λάθος. Μια ματιά να ρίξουμε στους βίους των Αγίων -ακόμη και αυτών που θεωρούνται μεγάλα αναστήματα από την Εκκλησία μας- θα δούμε πως και είπαν και έκαναν, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε από την δισχιλιόχρονη Εκκλησιαστική Ιστορία - παλαιότερη και σύγχρονη. Μη ξεχνάμε, άλλωστε, πως οι ¶γιοι δεν ήταν Θεοί όσο ζούσαν και είχαν το τρεπτόν. Αλλά ούτε και μετά θάνατον είναι φύσει Θεοί και άρα κατά συνέπεια αλάνθαστοι, αλλά κατά χάριν, ενώ μόνο ο ¶γιος Τριαδικός Θεός είναι άτρεπτος, αλάνθαστος και αναμάρτητος παντελώς και από την φύση και ουσία Του στον τέλειο και υπερθετικό βαθμό που είναι ασύλληπτο στον πεπερασμένο ανθρώπινο νου.

      Όλοι όσοι αναμασούν -κάθε τόσο- όλες αυτές τις "προφητείες" και θεωρίες περί "Αναλαμπής" δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ψάξουν και να βρουν άλλες τόσες προφητείες που μιλάνε για το ακριβώς αντίθετο. Το θέμα μας όμως δεν είναι να μπούμε σε αντιπαραθέσεις,‡ ζητούμενο είναι να βρούμε την αλήθεια. Και για να γίνει αυτό, ένας τρόπος υπάρχει με το να ανατρέξουμε στην ίδια την Αλήθεια‡, στον Κύριο δηλαδή και σε όσα μας είπε, είτε ο Ίδιος με το πανάμωμο και πανάχραντο στόμα Του, είτε μέσω των Αποστόλων και των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων.

      Με προεξάρχοντα, λοιπόν, τον λόγο του Κυρίου, ο Οποίος μίλησε για τα έσχατα μέσα στα Ευαγγέλια, βλέπουμε ότι μας προειδοποιεί ούτως ώστε να γνωρίζουμε τα Σημεία που θα μας "μιλούν" για τον ερχομό του Αντιχρίστου και την Δευτέρα Του Παρουσία. Μας μιλάει για μεγάλη αποστασία του κόσμου (μήπως δεν την ζούμε;). Μας μιλάει για πολέμους και ταραχές, για σημεία στην ίδια την φύση -(σεισμούς, ακραία καιρικά φαινόμενα, διασάλευση και σημεία στον ουρανό κ.ά.)- πράγματα δηλαδή των καιρών μας. Μας λέει, ακόμα, ότι η αγάπη των πολλών θα χαθεί, θα ψυχρανθεί. Και εν τέλει μας θέτει, διαχρονικά, το ρητορικό ερώτημα εάν θα βρει την πίστη στον κόσμο όταν ξανάρθει. Ομοίως στις Επιστολές τους οι Απόστολοι μας δίνουν ίδιες εικόνες για τον καιρό των εσχάτων. Και τέλος στην Αποκάλυψη αναφέρονται όλα όσα μέλλουν να γίνουν στην -ταλαίπωρη- ανθρωπότητα... Αυτό που μου προξενεί [μεγάλη] εντύπωση είναι ότι πουθενά, ΜΑ ΠΟΥΘΕΝΑ, δεν αναφέρεται αυτή η περίοδος της «Μεσοβασιλείας» ή «Αναλαμπής της Ορθοδοξίας». Αναρωτιέμαι, λοιπόν‡ είναι δυνατόν ένα τόσο μεγάλο και σημαντικό γεγονός να μας το έκρυβε ο Κύριος;;; Μη γένοιτο! Ο Θεός δεν παίζει με τον άνθρωπο‡ το αντίθετο μάλλον γίνεται. Και επειδή ο Θεός είναι και Αγάπη, θέλοντας να μας προφυλάξει από παγίδες και πλάνες, θέλοντας να μας προετοιμάσει για τα επερχόμενα, μας ειδοποιεί. Γι' αυτό όλες αυτές οι λεπτομερείς αναφορές... Μέσα σε όλα όσα έχει πει ο Κύριος, μας εφιστά την προσοχή, ούτως ώστε στους έσχατους χρόνους να μην πλανηθούμε. Και αυτό διότι θα προσπαθήσει ο πονηρός αν είναι δυνατόν να πλανήσει και τους εκλεκτούς. Σάμπως με όσα βλέπουμε και ακούμε αυτό δεν κάνει τούτος ο αιών ο απατεών; Μας λέει πως πολλοί θα πλανηθούν. Εμείς όμως πρέπει να μείνουμε σταθεροί στην Πίστη μας και σε όσα παραλάβαμε από τον Ίδιο, τους Αποστόλους και τους Πατέρες. Να μείνουμε σταθεροί στα Δόγματα και την Αγία Γραφή. Πολλοί ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες, λέει, θα εμφανιστούν. Εμείς όμως ένα θα πρέπει να κάνουμε -και αυτό δεν είναι άλλο παρά- να εμμένουμε σταθεροί στην Πίστη μας‡ αμετακίνητοι και ακλώνητοι στην πίστη μας στον Κύριο!

      Και θα κάνω τώρα και μία άλλη σκέψη: Ποιός μας λέει αδέλφια μου ότι κάποιες από αυτές τις φερόμενες «προφητείες» δεν έχουν ήδη γίνει και πολύ απλά πέρασαν «αθόρυβα» απαρατήρητες και δεν τις καταλάβαμε;;; Δεν μιλώ, φυσικά, για την καθεαυτού θεωρία της «Αναλαμπής», (η οποία είναι μεγίστη πλάνη και βασίζεται σε ευσεβείς πόθους, θρύλους και δοξασίες), αλλά για διάφορες παρόμοιες τις οποίες, μέσα στο «χωματένιο» μυαλό μας, τις φανταζόμαστε διαφορετικά από ότι οι ίδιες είναι. Παίρνω ένα απλό παράδειγμα: Υπάρχουν φερόμενες προφητείες από Ρώσους γέροντες που μιλούν για αναλαμπή της Ρωσίας. Λένε, δηλαδή, ότι η Ρωσία θα ξαναγίνει μεγάλη έχοντας στο «τιμόνι» έναν σπουδαίο Τσάρο. Ε, μήπως, λίγο-πολύ, έτσι δεν έγινε; Και εξηγώ: Τον καιρό που η Ρωσία ήταν Ε.Σ.Σ.Δ., ήταν μεγάλη και τρανή. Ήταν η μία από τις δύο -λεγόμενες- υπερδυνάμεις. Με το πέρας, όμως, του «ψυχρού πολέμου» η Ρωσία διαλύθηκε και για χρόνια ολόκληρα ήταν μια ξεπεσμένη χώρα που παρήκμαζε. Με τον ερχομό του 1990 η χώρα αυτή άρχισε σιγά-σιγά να ξαναγεννιέται από τις στάχτες της και μέσα σε μία δεκαετία, φτάνοντας στο 2000 και πλέον, με αρχηγό τον Πούτιν ξαναπόκτησε την πρότερη αίγλη της, ξανάγινε ο πανίσχυρος «γίγαντας» που ήταν πριν και φυσικά η Ορθοδοξία έχει αρχίσει να ξανά αποκτά την προ κουμμουνισμού αίγλη της. Και σας ρωτώ αδέλφια μου: μήπως ξέρετε πως ονομάζουν τον Πούτιν εχθροί και φίλοι; Και ευθύς απαντώ: «Τσάρο»! Ε, λοιπόν, μήπως οι προφητείες των Ρώσων έχουν ήδη πραγματοποιηθεί;(!) Έτσι, τόσο απλά και καθημερινά και «αθόρυβα» θαρρώ πως πληρώθηκαν αυτές οι προφητείες...

       Το πρόβλημα είναι πως επειδή έχουμε περίπλοκο τρόπο σκέψης και μάθαμε στην επίδειξη και τις φαντασμαγορικές καταστάσεις, νομίζουμε ότι για να πραγματοποιηθεί μια προφητεία θα πρέπει -[ντε και καλά]- να αρχίσουν να σκάνε βεγγαλικά στον ουρανό... Έτσι και τότε, όταν ο Κύριος γεννήθηκε, ενώ όλοι οι σοφοί του έθνους των Εβραίων τον περίμεναν, ενώ όλοι μελετούσαν -μετά σπουδής και μεγάλης προσοχής- τις προφητείες για τον ερχομό Του, κανείς τους δεν αντιλήφθηκε την Γέννησή Του. Αντιθέτως αυτοί που το κατάλαβαν ήταν οι «Μάγο黇 Πέρσες, τελείως ξένοι... τραγικό!...

      Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ¶γιος νεομάρτυς Μάρκος ο εν Χίω ΕΙΚΟΝΕΣ

      Κι' έρχομαι στα δικά μας. Καλά μου αδέλφια εν Χριστώ, αυτά τα «χρυσά κουτάλια» που λέει η «προφητεία» της «Αναλαμπής», μήπως δεν τα απολαύσανε οι περισσότεροι Έλληνες; Οι εποχές της δεκαετίας του 1980 ήταν -κατά κοινή ομολογία- εποχές «παχιών αγελάδων». Πολλοί είναι αυτοί που λένε πως τότε «έφαγαν με χρυσά κουτάλια»... Λοιπόν; Και κάτι ακόμα‡, μήπως το να πάρουμε την Αγία Σοφία θα μας έκανε με μαγικό τρόπο αγίους; Μη τρελαθούμε τελείως! ¶γιο σε κάνει η ζωή σου και όχι ο τόπος που ζεις. Καταλαβαίνω τον καημό του Έθνους μας, καταλαβαίνω τις επιθυμίες και τα όνειρα. Όμως μέχρι εκεί. Λέει, επίσης, η «προφητεία» της «Αναλαμπής» ότι μετά τον «μεγάλο πόλεμο» (τον 3ο Παγκόσμιο), άγγελος Κυρίου θα εμφανιστεί και θα μας υποδείξει τον Βασιλιά που θα πρέπει να ακολουθήσουμε, ο οποίος θα μας οδηγήσει στην υπέροχη εποχή των «χρυσών κουταλιών»!!! Απορώ‡ δεν φρίττεις με όλα αυτά;;; Ο Κύριος μας είπε ότι ένας θα είναι αυτός που θα ανακηρυχθεί «Παγκόσμιος Βασιλιάς» και αυτός θα είναι ο Αντίχριστος!!! Όσο για τους αγγέλους και τα συναφή πάλι ο Κύριος μας ενημερώνει ότι δεν πρέπει στους έσχατους χρόνους να βλέπουμε προς τον ουρανό διότι θα πλανηθούμε. Στην εποχή μας που η τεχνολογία έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της, (άλλο ένα σημείο των εσχάτων), τα ολογράμματα και οι προβολές διαφόρων αντικειμένων και υπάρξεων είναι πολύ απλά πράγματα. Λοιπόν, δεν βλέπεις τον συσχετισμό;(!)

      Φυσικά, εδώ πρέπει να επισημάνω και το εξής σημείο το οποίο θεωρώ ότι είναι ένα κομμάτι που μπορεί να μπερδέψει πολλούς: Οι «προφητείες» της «Αναλαμπής», σε πρώτη φάση, μιλάνε για έναν μεγάλο πόλεμο -παγκοσμίων διαστάσεων- ο οποίος θα προηγηθεί του αναμενόμενου «Βασιλέα», (βλ. ή Ιωάννη Βατάτζη, ή Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, ή Ιωάννη εκ Πενίας ή κάποιον σύγχρονο όμοιο αυτών). Αυτό το μέρος της «προφητείας» έχει μέσα του δόση αλήθειας. Δηλαδή, σύμφωνα με όσα γράφονται στην Ιερά Αποκάλυψη του Ιωάννου και με βάση τα όσα μας έχουν αφήσει οι ¶γιοι Πατέρες ερμηνεύοντάς την, όντως προ της ελεύσεως του Αντιχρίστου, θα προηγηθεί ένας πολύ μεγάλος Παγκόσμιος Πόλεμος‡ ο Τρίτος. Η μεγάλη και ειδοποιός διαφορά είναι ότι, σύμφωνα -πάντα- με την «Αναλαμπή», μετά από αυτόν τον καταστρεπτικό Παγκόσμιο Πόλεμο, θα εμφανιστεί ένας «σωτήρας» -ο Βασιλέας- σταλμένος από τον Θεό να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε χρόνους ευημερίας. Αυτή είναι και η μεγάλη παγίδα! Ο Κύριος και οι Γραφές μας λένε το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή ότι μετά από αυτόν τον Πόλεμο θα εμφανιστεί και θα ανακηρυχθεί «Παγκόσμιος Βασιλέας» ο Αντίχριστος. Όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι η «Αναλαμπή» θα γίνει, φέρνουν ως απόδειξη και το σημείο [της Αποκάλυψης] που λέει ότι το Ευαγγέλιο θα κηρυχθεί σε όλο τον κόσμο και λένε ότι αυτό δεν έγινε ακόμα αφού οι περισσότεροι λαοί δεν ασπάστηκαν την Ορθοδοξία. Αυτή είναι μία τελείως λανθασμένη ερμηνεία των λόγων αυτών αδέλφια μου. Το Ευαγγέλιο δεν λέει ότι όλοι οι άνθρωποι θα ασπασθούν την Ορθόδοξη Πίστη‡, λέει ότι όλοι οι άνθρωποι θα γνωρίσουν, θα ακούσουν δηλαδή, τον λόγο του Κυρίου. Στις μέρες μας όλοι γνωρίζουν για τον Κύριό μας. Το Ευαγγέλιο έχει ταξιδέψει σε ολόκληρο τον πλανήτη και όποιος θέλει, μπορεί ελεύθερα και αβίαστα, να διαβάσει την Αγία Γραφή. Δεν είναι κάποιο μυστικό έγγραφο στο οποίο έχουν πρόσβαση μονάχα οι πιστοί! Όλοι γνωρίζουν, αλλά όλοι δεν δέχονται. Εδώ πρέπει να ξανά αναφέρω ότι ο Θεός δεν παραβιάζει την ελευθερία του ανθρώπου‡, ας μη το ξεχνάμε αυτό. Έτσι, λοιπόν, καθένας είναι ελεύθερος να ακολουθήσει τον δρόμο που θέλει. Όταν όμως θα έλθει η ώρα του απολογισμού, η ώρα της Κρίσης, κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε! Και τούτοι οι λόγοι που γράφω δεν είναι δικοί μου, αλλά λόγοι των Αγίων Πατέρων και είναι άκρως σωστοί και ορθά λογικοί διότι, βρε αδελφέ, εάν όλοι οι άνθρωποι γινόνταν Ορθόδοξοι, αν όλοι πορεύονταν εν Κυρίω, τότε ποιός θα προσκυνήσει τον Αντίχριστο; Εδώ, καλά-καλά, εμείς που είμαστε Βαπτισμένοι και Χρισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, καταντήσαμε ειδωλολάτρες και αρνησίχριστοι με τον τρόπο που ζούμε! Τι λέμε τώρα;(!)

      Αφήσαμε την Πίστη μας και προσκολληθήκαμε στην ύλη. Τον πρώτο ρόλο στη ζωή μας έχει η σάρκα. Όλοι οι κόποι και οι αγώνες μας έχουν να κάνουν με τη ζωή μας εδώ και τώρα. Ξεχάσαμε την Ουράνια Βασιλεία και αν τη θυμόμαστε, όσοι τη θυμόμαστε, την έχουμε μέσα στο μυαλό μας σαν αυτονόητη συνέχεια των εδώ απολαύσεών μας. Μικρύναμε το πνεύμα μας και γιγαντώσαμε τη σάρκα μας. Καταντήσαμε ζωώδεις υπάρξεις και αν είμαστε λίγο ειλικρινείς με τον εαυτό μας, αν κάνουμε μια μικρή αυτοκριτική θα δούμε ότι έτσι είναι. Ο Κύριος πολλές φορές μέσα στα Ευαγγέλια μας λέει πως όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει, πρέπει να πάρει το σταυρό του και να πατήσει στα βήματά Του,‡ βήματα επώδυνα που ανεβαίνουν στο «Γολγοθά» και οδηγούν στη σταύρωση. Σε καμία περίπτωση δεν μας έταξε εδώ στη γη τίποτα άλλο παρ' εκτός από θλίψεις, πόνους και αγώνες και τελικά διωγμούς. Ούτε πλούτοι, ούτε βασίλεια, ούτε χαρές. Μας είπε πως εάν σε Αυτόν που είναι Κύριός μας, έδωσαν οι άνθρωποι χολή και σταυρό, σε εμάς να μην περιμένουμε να δώσουν κάτι παραπάνω.

      Τι από όλα αυτά δεν καταλαβαίνουμε;;;(!) Εμείς, όμως, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί των εσχάτων χρόνων δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτούς τους λόγους, για αυτό και προσαρμόζουμε την Πίστη μας με βάση τα θέλω μας μέσα σε έναν εγωκεντρικό κόσμο. Αλλοιώνουμε τους λόγους του μόνου και αληθινού Λόγου και κλείνουμε τα αυτιά μας σε ότι δεν μας αρέσει. Μετατρέψαμε την Πίστη σε φθηνή ανθρώπινη θρησκεία και αποκτήσαμε μια επιφανειακή και χυδαία σχέση με τον Θεό. Για εμάς η Πίστη, όπως και κάθε άλλη σχέση στη ζωή μας, είναι μια σχέση πάρε-δώσε. Προσευχόμαστε, εκκλησιαζόμαστε -όσοι το κάνουν, νηστεύουμε, πιστεύοντας ότι κάνουμε το καθήκον μας και περιμένουμε από τον Θεό να μας ανταμείψει πλουσιοπάροχα για τις τόσο μεγάλες «θυσίες» μας. Θεωρούμε πως πράττουμε τα [λεγόμενα] χριστιανικά μας «καθήκοντα» και άρα [ότι] είμαστε σωστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ζούμε μέσα σε ένα ψέμμα και απαιτούμε αυτό το ψέμμα να το δεχτεί και ο ίδιος ο Θεός! Ω, πόσο φαρισαίοι γίναμε αδέλφια μου! Διαστρέψαμε και διαστραφήκαμε τελείως. Ο Θεός δεν θέλει να έχει μια τέτοια σχέση μαζί μας. Ο Κύριος δεν δέχεται μια τέτοια κοινωνία, καθότι ο Θεός είναι Πατέρας και θέλει να έχει γονεϊκή σχέση‡, μόνο αυτή αναγνωρίζει. Θέλει να τον θέλουμε να είμαστε κοντά Του. Θέλει να πράττουμε με βάση την αγάπη μας προς Αυτόν και όχι με βάση τα προσωπικά μας «συμφέροντα» και θέλω.

      Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ¶γιος νεομάρτυς Μάρκος ο εν Χίω ΕΙΚΟΝΕΣ

      Και κάπου εδώ και πάλι θα αναφερθώ στις ψευδο-«προφητείες» περί «Αναλαμπής». Μήπως και όλα αυτά που προσδοκούν όσοι ασπάζονται αυτές τις -χιλιαστικού τύπου- θεωρίες δεν έχουν αρχή και τέλος μονάχα τα εγωιστικά μας «θέλω»; Εξηγώ: Σύμφωνα -πάντα- με τη θεωρία της «Μεσοβασιλείας» ή «Αναλαμπής», θα ξανα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη και θα ξαναλειτουργήσει η Αγία του Θεού Σοφία. Επίσης, θα έρθει μια έξοχη περίοδος οικονομικής άνθησης και φυσικά ο Χριστιανισμός θα εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο και όλοι θα αποδεχθούν και θα υποταχθούν στον υπέροχο Θεόσταλτο Βασιλιά ο οποίος θα διοικεί εν δικαιοσύνη, θα είναι ελεήμων και φιλεύσπλαχνος και θα φέρει, με λίγα λόγια, τον παράδεισο στη γη. Όλα αυτά είναι που ποθούν και περιμένουν οι οπαδοί, (διότι περί οπαδών πρόκειται), της εν λόγω θεωρίας. Όλα αυτά, όμως, έχουν ένα κοινό παρονομαστή‡ ότι μιλούν, βασίζονται και απευθύνονται στην ύλη. Πουθενά πνευματικότητα, πουθενά λόγος για Ουράνια Βασιλεία, πουθενά ο αληθινός και ένας Τριαδικός Θεός. Διότι εάν, όπως λένε, η γη γίνει παράδεισος, τότε ποιός ο λόγος να ποθούμε την «¶νω Ιερουσαλήμ» όπως ο Κύριος και οι Απόστολοι μας επισημαίνουν; Ποιός ο λόγος να μην πλουτίζουμε εδώ στη γη, αλλά και να βλέπουμε αυτή τη ζωή ως πρόσκαιρη όπως μας παραγγέλλει και πάλι ο ίδιος ο Κύριός μας μέσα στην Αγία Γραφή;

      Εδώ επιτρέψτε μου να πάρω ένα-ένα τα «κομμάτια» της θεωρίας αυτής και να τα αναλύσω με βάση και οδηγό -πάντα- τους λόγους του Κυρίου, τους Αγίους Αποστόλους και τους Αγίους Πατέρες που εν Αγίω Πνεύματι ανάλυσαν και ερμήνευσαν την Αγία Γραφή:

      Πρώτον, λοιπόν, μιλάει για την ανάκτηση των χαμένων αλύτρωτων πατρίδων του Έθνους μας που ως κέντρο έχουν την «Βασιλίδα των πόλεων»‡ την Κωνσταντινούπολη και σύμβολο έχουν τον -πάλαι ποτέ- μεγαλοπρεπή Ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας. Αυτό το «κομμάτι» βασίζεται στον καημό του Έθνους μας για όσα χάσαμε, βασίζεται σε ευσεβείς πόθους και την μεγάλη επιθυμία να ξαναβρούμε αυτά που χάσαμε. Είναι λογικό, κατανοητό και σεβαστό να υπάρχει ένας τέτοιος καημός και πόθος,‡ είναι το πένθος που βιώνει το Έθνος για τις απώλειές του. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και όταν χάσουμε ένα προσφιλή μας πρόσωπο. Θυμόμαστε τις στιγμές που ζήσαμε μαζί του, αναπολούμε τον καιρό που ήταν κοντά μας και μέσα μας θέλουμε πολύ και όσο τίποτε άλλο, (τόσο πολύ που καιγόμαστε από την επιθυμία), -αν ήταν δυνατόν- να τον έχουμε και πάλι μαζί μας. Είναι το πένθος, αδέλφια μου, που βιώνουμε ως Έθνος και τίποτα περαιτέρω. Βεβαίως εάν αυτό το πένθος το χειριστούμε σωστά, τότε -σίγουρα- μας βοηθά να γίνουμε καλύτεροι και σωστότεροι ως άνθρωποι, μα και πιο σωστοί ως Ορθόδοξοι, ώστε να διορθώσουμε τα βήματά μας μέσα στη ζωή... Πείτε μου σας παρακαλώ, εμείς ως Έθνος διορθωθήκαμε; Μάθαμε; Μήπως γίναμε καλύτεροι; Μάλλον χειρότεροι γίναμε καθώς μια ματιά να ρίξει ο οποιοσδήποτε εχέφρων και νοήμων άνθρωπος στο τι γίνεται και στο τι κάνουμε εγχώρια θα τον πείσει για του λόγου το αληθές...

      Το δεύτερο μέρος της θεωρίας αναφέρεται σε μια αναμενόμενη άνθηση της οικονομίας, στην οποία, μάλιστα, θα φτάσουμε σε τέτοιο σημείο ευμάρειας και πλούτου που θα τρώμε κυριολεκτικά -[όχι με κανονικά, αλλά]- με χρυσά κουτάλια. Α! Τι ωραία! Θα αποκτήσουμε ύλη-ύλη-ύλη και ξανά ύλη...(!!!) Θα μπορέσουμε να βγούμε από τη δύσκολη οικονομική θέση που είμαστε και θα απολαύσουμε ότι μπορεί να απολαύσει κανείς, έχοντας -πάντα- υλικό πλούτο, (αφού αυτό, ούτως ή άλλως, φαίνεται πως είναι για τους πολλούς το ζητούμενο). Δηλαδή εντελώς υλιστικές προσδοκίες. Και να ρωτήσω τώρα: Μήπως όλοι όσοι είχαν ή έχουν πλούτο και χρήμα είναι άνθρωποι που το χρησιμοποιούν έτσι που να «αγοράζουν Ουρανό»; Εννοώ, μήπως επενδύουν τα χρήματά τους σε φιλανθρωπίες και σε καλά θεάρεστα έργα; Ας θυμηθούμε -και πάλι- τα λόγια του Κυρίου που λέει ότι ευκολότερο είναι να περάσει ένα χονδρό καραβόσχοινο, (μια "κάμηλος"), από την τρύπα μίας βελόνας, παρά ένας πλούσιος στον Παράδεισο και αυτό διότι ο πλούσιος -ως επί το πλείστον- κατά κύριο λόγο (δυστυχώς) γίνεται ατομιστής και φιλάργυρος και αντί να φέρεται σαν δίκαιος διαχειριστής του δώρου αυτού -[του πλούτου]- που του έκανε ο Θεός, αυτός τον μαζεύει και τον φυλάει για τον εαυτό του. Προσκυνά δηλαδή τον Μαμωνά και γίνεται ειδωλολάτρης βάζοντας στη θέση του Θεού το χρήμα - ή μάλλον κάνοντας το χρήμα θεό. Ε, για πείτε μου τώρα πώς μπορούν οι ψευδο-«προφητείες» περί «Αναλαμπής» να είναι από τον Θεό, όταν σου προβάλουν σαν όφελος και κέρδος -σαν βραβείο- το χρήμα και τον πλούτο; Τι σχέση μπορεί να έχει τούτος ο φθαρτός πλούτος με τον Κύριό μας και Θεό μας, ο Οποίος -κατά κυριολεξία- δεν είχε «που τη κεφαλή κλίνη», όπως μας αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ίδιος μέσα στο Ιερό ¶γιο Ευαγγέλιο, και ο Οποίος στηλιτεύει τη φιλαργυρία και ζητά από εμάς να αρνηθούμε τα επίγεια πλούτη ώστε να κερδίσουμε τα Ουράνεια; Που ταυτίζονται και συνταιριάζουν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες-αντιφατικές θέσεις; Τούτο είναι ένα ακόμα στοιχείο ότι όλη αυτή η θεωρία της «Μεσοβασιλείας» δεν έχει κανένα έρεισμα και καμμία βάση αλήθειας, αλλά, μάλλον, είναι ή υποστηρίζεται και ενθαρρύνεται από αντίθετες -προς το Θέλημα του Θεού- δυνάμεις.

      Και ας περάσω στο τρίτο σημείο της θεωρίας αυτής: Σε αυτό το «κομμάτι» αναφέρεται πως ο Χριστιανισμός -[η Ορθοδοξία για την ακρίβεια]- θα εξαπλωθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Ω, του πονηρού τα τεχνάσματα! Ω, της πλάνης οι αόρατες παγίδες! Εδώ βλέπουμε το «κερασάκι της τούρτας»! Ναι αδέλφια μου‡ αυτό είναι. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Αφού σου τάζει ότι η σάρκα και η καρδιά επιθυμεί‡ σου τάζει χαμένες πατρίδες και χρήμα, σου υπόσχεται μια ανέμελη και ευδαιμονική καθαρά υλιστική ζωή, σου «κοτσάρει» και τη διάδοση της Ορθοδοξίας ώστε να κοιμίσει και την ψυχή σου, δηλαδή «Μ' ένα σμπάρο, δυο τριγόνια» που λέει και η γνωστή -σοφή- παροιμία.

      Και ως γνήσιος Ορθόδοξος των εσχάτων καιρών σκέφτεσαι και λες: «Ορίστε‡ εμείς οι Έλληνες θα εξαπλώσουμε την Ορθοδοξία στον κόσμο, οπότε θα έχω κάθε δικαίωμα -σαν Ελληνο-Ορθόδοξος- να απολαύσω όπως θέλω τη ζωή μου. Θα έχω πλούτη, θα ξαναγίνω πολίτης μιας λαμπρής αυτοκρατορίας -όπως κάποτε οι ένδοξοι Πρόγονοί μου τόσο επί Μ. Αλεξάνδρου, όσο και κυρίως επί Μ. Κωνσταντίνου και της χιλιόχρονης, κατά κυριολεξία, Βυζαντινής-Ελληνικής Αυτοκρατορίας και περιόδου-, θα εκτελέσω και το καθήκον μου στον Θεό, άρα μπορώ να ζήσω όπως μου αρέσει τη ζωή μου εδώ έχοντας εξασφαλίσει και τη μετάβασή μου -(αργότερα, πολύ αργότερα)- στη Βασιλεία των Ουρανών!». Αχ, κακόμοιρε άνθρωπε, αχ καημένε μου αδελφέ, πόσο μακριά από την Αλήθεια βρεθήκαμε, πόσο μακριά από την πύλη τη στενή και δύσκολη που οδηγεί στον Θεό...;(!) Χαθήκαμε αδελφέ‡ χαθήκαμε και ξεχαστήκαμε σε σκοτεινά και κατηφορικά μονοπάτια... Όχι απλώς Ορθόδοξοι δεν είμαστε, αλλά με όλα αυτά που πιστεύονται και αναμένονται από πολλούς πλανεμένους αδελφούς, γινόμαστε σαν τους αιρετικούς και μάλιστα από τους χειρότερους όλων. Γινόμαστε σαν τους Φραγκολατίνους Σταυροφόρους που στο όνομα -δήθεν- της Αγάπης, στο όνομα -δήθεν- του Κυρίου, έσφαξαν, έκαψαν, βίασαν, λεηλάτησαν, κατάστρεψαν και αφάνισαν περιοχές ολόκληρες και ανθρώπους, με ωμότητα, βαρβαρότητα και κτηνώδη ένστικτα που ούτε τα άλογα ζώα δεν κάνουν και γίναμε οι άνθρωποι κατά πολύ χειρότεροι από την άλογη φύση των ζώων...

      Για πείτε μου σας παρακαλώ με ποιόν τρόπο θα εκχριστιανίσουμε τον κόσμο; Με ποιό τρόπο, δηλαδή, θα εξαπλώσουμε την Ορθοδοξία; Μήπως οι λαοί δεν έχουν ακούσει και δεν γνωρίζουν για τον Κύριο; Όλοι γνωρίζουν και απόδειξη είναι πως είτε είναι φανερά πολέμιοι και εχθροί Του, είτε όχι, λίγο-πολύ έχουν πεί τη γνώμη και άποψή τους για τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό‡ τον ΜΟΝΟ αληθινό Θεό! Όλοι, λοιπόν, ξέρουν αλλά όλοι δεν δέχονται. Εμείς οι Έλληνες, δηλαδή τι παραπάνω θα κάνουμε για να τους πείσουμε; Μήπως θα τους βαπτίσουμε με τη βία; Μήπως και εμείς -σαν άλλοι σύγχρονοι Σταυροφόροι- θα τους ρίξουμε στην πυρά για να τους τιμωρήσουμε αν δεν δεχτούν; Εκεί που ο ίδιος ο Θεός αφήνει τον άνθρωπο ελεύθερο να Τον δεχτεί ή να τον αρνηθεί, εμείς θα μπούμε στη μέση ώστε να αναγκάσουμε άπαντες τους ανθρώπους να δεχτούν τον ΜΟΝΟ Αληθινό, Ζωντανό και Έναν Τριαδικό-Τρισυπόστατο Θεό;;; Θα διορθώσουμε δηλαδή και τον ίδιο τον Θεό!!! - Ήμαρτον Κύριε και άπαγε τέτοιας εωσφορικής βλασφημίας μακριά από εμάς.

      Ή μήπως επειδή λέει μέσα στη θεωρία της «Αναλαμπής» ότι θα εμφανιστεί άγγελος Κυρίου, τον οποίο και θα πέσουν όλοι να προσκυνήσουν, πιστεύετε ότι όλοι θα γίνουν Ορθόδοξοι; Εδώ, καλά-καλά, τον ίδιο τον Κύριο είδαν και δεν πίστεψαν -τον ίδιο τον Θεό δηλαδή- ο Οποίος και θαύματα έκανε και θαυμαστά τους έθρεψε και με πολύ αγάπη τους δίδαξε και παρά ταύτα δεν Τον δέχτηκαν. Θα δουν τώρα άγγελο στον ουρανό και θα γίνουν Ορθόδοξοι;(!) Επί τέλους ας σοβαρευτούμε λίγο!

       «Αγγέλους» μπορεί να δουν -όπως και «αγίους», αλλά και «U.F.O.» με «εξωγήινους» και διάφορα άλλα- μα δεν θα είναι του Θεού. ΘΑ είναι συνεργασία της τεχνολογικής εξέλιξης -(βλ. «Σχέδιο Μπλε Ακτίνα / Blue Beam Project», «H.A.A.R.P.» και άλλα λιγότερο γνωστά στο ευρύ κοινό)- και δαιμονικής ενέργειας του Διαβόλου και της αγέλης του. Πουθενά σε όλο αυτό δεν θα υπάρχει η παρουσία του Θεού. Γι' αυτό και ο Κύριος μας προειδοποιεί ότι στους καιρούς των εσχάτων να μη βλέπουμε στον ουρανό, διότι θα πλανηθούμε σίγουρα. Τα όμοια αναφέρουν και οι άγιοι -παλαιότεροι και σύγχρονοι- που έχουν μιλήσει και γράψει για τα έσχατα. Το λένε, λοιπόν, ο Κύριος και οι Φίλοι Του οι ¶γιοι επειδή στον ουρανό θα κάνουν (οι εργάτες του Σατανά και του Αντιχρίστου) σημεία «θαυμαστά» για να εξαπατήσουν τους ανθρώπους. Σημεία όπως αυτά που αναφέρουν οι περιβόητες «προφητείες» της «Μεσοβασιλείας».

      Αυτό είναι ένα ακόμη «κομμάτι» που δείχνει [το] πόσο επικίνδυνες είναι αυτές οι ψευδο-«προφητείες» τις οποίες αν δεχτούμε και ενστερνιστούμε, τότε όχι απλώς θα εξαπατηθούμε, αλλά κυριολεκτικά θα πέσουμε και θα προσκυνήσουμε τον Αντίχριστο.

      Μιλάμε για την αιώνια απώλειά μας, αδέλφια μου! Σκεφτείτε καλά, λοιπόν, μήπως έχετε κάνει λάθος πιστεύοντας στη «Μεσοβασιλεία» ή «Αναλαμπή». Σκεφτείτε και πράξτε ότι και οι Ουράνιες Δυνάμεις όταν είδαν το τάγμα του Εωσφόρου να κατρακυλά στη γη και την απώλειά του‡, πράξτε εκείνο που ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είπε εκείνη την πιο κρίσιμη ώρα και στιγμή: «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου...» και ας το πούμε κι' εμείς από τώρα αδέλφια μου πριν να είναι πολύ αργά.

      Ας πάμε τώρα και στο τέταρτο μέρος αυτής της περιβόητης και τόσο πολλά υποσχόμενης θεωρίας της «Μεσοβασιλείας»: Λέει, μεταξύ άλλων, ότι ο Θεός -με αποκάλυψη αγγέλου- θα μας υποδείξει έναν Βασιλιά τον οποίο θα δεχτούμε και ο οποίος θα βασιλέψει με δικαιοσύνη και θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε μία εποχή ειρήνης και ευημερίας-(η οποία θα διαρκέσει κατά μία άποψη 30-40 χρόνια, κατά μία άλλη 70 χρόνια και κατά άλλους πολύ περισσότερα και που αναγάγει την όλη θεωρία σε μορφή χιλιαστικού τύπου με ροδαλές υποσχέσεις και γήινες απολαύσεις, όπως έχουμε ήδη πολλαπλώς επισημάνει)- μέσα στην οποία εποχή όλοι εμείς θα ζούμε ως αληθινά αδέλφια και θα ξαναγίνουμε σωστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί - τόσο εμείς, όσο και σχεδόν ολόκληρη η ανθρωπότητα (ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος αυτής). Τα χαρακτηριστικά του Βασιλέα αυτού θα είναι η φιλανθρωπία, η φιλεσπλαχνία, η ελεημοσύνη, η δικαιοσύνη και η ταπείνωσή του. Ακόμη, θα είναι Χριστιανός στην πίστη μια που θα την μεταδώσει σε όλο τον κόσμο. Θα είναι δηλ. με λίγα λόγια ο τέλειος ηγέτης. Ότι δεν είδε η ανθρωπότητα αιώνες και αιώνες, θα το δει τώρα.

      (Σε αυτό το σημείο, επιτρέψτε μου να βάλω μία -ακόμη- παρένθεση άκρως σημαντική: Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι ο Αντίχριστος θα είναι κάποιο «τέρας» και πως θα τον καταλάβουν και θα τον αναγνωρίσουν ποιός θα είναι. Επηρεασμένοι, από διάφορες δοξασίες που παρουσιάζουν σαν «τέρας» τον Αντίχριστο, μη γνωρίζοντας τους λόγους της Αγίας Γραφής -παραμελώντας την υποχρέωση που έχουν απέναντι στον Θεό και στον εαυτό τους να ψάξουν, να μάθουν και να κατοχηρωθούν‡ να γνωρίσουν τα Δόγματα της Πίστεώς μας- πιστεύουν πραγματικά ότι θα τον αναγνωρίσουν).

      Εορτολόγιο

      Ας επιστρέψουμε πίσω στις Γραφές και τους Αγίους Πατέρες για να δούμε πως -εν Αγίω Πνεύματι- περιγράφουν τον Αντίχριστο. Γράφει, λοιπόν, στα Ευαγγέλια ότι ο Αντίχριστος θα πλανήσει -αν θα είναι δυνατό-εφικτό- και τους εκλεκτούς.

      Εκλεκτοί, κατά την γενική έννοια, είμαστε όλοι εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί (ο εκλεκτός Λαός του Θεού‡ ο «νέος Ισραήλ»), αλλά και την ειδική-στενή έννοια του όρου, όλοι οι αγωνιζόμενοι Ορθόδοξοι που ζουν Μυστηριακή ζωή‡, οι φωτισμένοι ιερείς, μοναχοί και γεροντάδες αλλά και απλοί λαϊκοί της εποχής μας. Ο Αντίχριστος θα πράξει τα πάντα για να πλανήσει και τους εκλεκτούς -και δυστυχώς θα πλανήσει σχεδόν το σύνολο της ανθρωπότητας, πλην των λιγοστών που θα κρατήσουν μέχρι τέλους και έως θανάτου την πίστη τους ακέραια στον Κύριο, διάσπαρτοι σε ολόκληρο τον κόσμο, στα βουνά και τις ερημιές και που θα αποτελούν την Αληθινή Στρατευομένη Εκκλησία του Κυρίου,‡ το «μικρό Ποίμνιο», έως την Δευτέρα του Χριστού-Κριτού ένδοξη Παρουσία.

      Πως όμως θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο εάν θα εμφανιζόνταν ως «τέρας»; Απλά δεν θα γινόταν! Όμως δεν θα εμφανιστεί έτσι. Θα «μεταμορφωθεί» και θα παρουσιασθεί ως ένας υπέροχος άνδρας. Πέρα από την εξωτερική του εμφάνιση, η οποία -σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας- θα είναι γοητευτική και όμορφη, θα παρουσιάζει και υπέροχα χαρακτηριστικά ως άνθρωπος - τα οποία οι ¶γιοι που ασχολήθηκαν με τα έσχατα, μας παρουσιάζουν αναλυτικά και εκτενώς. Θα παραθέσω εδώ -περιληπτικά- τα βασικά: Θα είναι πράος, θα αγαπά τους ανθρώπους, θα είναι ειρηνοποιός, δίκαιος, φιλόξενος, φιλόπτωχος και ελεήμων. Θα σέβεται τους ιερείς και τους γέροντες, και άλλα πολλά. Διαβάζοντάς τα, αδέλφια μου, δεν σας κρύβω ότι αναρωτιέμαι εάν θα μπορούσα να τον αναγνωρίσω ως Αντίχριστο... Φοβάμαι πως δίχως την προστασία και τη φώτιση του Θεού και χωρίς την επιμονή να πιαστώ στην Πίστη και τους λόγους του Κυρίου, άνετα θα μπορούσα να παρασυρθώ και να τον προσκυνήσω (μη γένοιτο Κύριε!). Κι' εδώ θα κάνω μια παράλληλη παράθεση των χαρακτηριστικών του αναμενόμενου Βασιλέα των αναλαμπιστών και του Αντιχρίστου: > Βασιλέας των αναλαμπιστών: Φιλεύσπλαχνος, ελεήμων, δίκαιος, ταπεινός, φιλάνθρωπος, και πιστός Χριστιανός. > Αντίχριστος: Πράος, φιλάνθρωπος, ειρηνοποιός, δίκαιος, φιλόξενος, φιλόπτωχος, ελεήμων και με σεβασμό στους ιερείς και τους γέροντες (θα ανοίγει εκκλησίες και θα στηρίζει μοναστήρια). Κάνοντας τη σύγκριση αυτή, πείτε, μου δεν βλέπετε το προφανές;;;(!) Αυτός τον οποίο περιμένουν οι οπαδοί της «Αναλαμπής», αυτός για τον οποίο παρακαλούν και βιάζονται να κάνει την εμφάνισή του, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ αδέλφια μου!

      Εν κατακλείδι, θα αναφέρω ότι η ένωση του κόσμου κάτω από έναν παγκόσμιο Ηγέτη-Βασιλιά θα γίνει μονάχα μια φορά και αυτός ο Ηγέτης-Βασιλιάς θα είναι -πέραν πάσης αμφιβολίας- ο Αντίχριστος! Αυτή είναι η αλήθεια που ο Κύριος -μέσω της Αγίας Γραφής και των Πατέρων- μας δείχνει! Να γιατί η θεωρία της «Μεσοβασιλείας» ή «Αναλαμπής» είναι άκρως επικίνδυνη και οδηγεί στην ύπνωση! Με όλα αυτά που αναφέρει «χαϊδεύοντας» τα αυτιά του ακροατή τον οδηγεί στον εφησυχασμό και τον αποκοιμίζει. Τον καθιστά άβουλο και τον κάνει ανίκανο να αντιδράσει σε όλα όσα γίνονται γύρω του. Και αυτά που γίνονται είναι τραγικά, καλά μου αδέλφια... Με το γλυκό «νανούρισμα» -σαν άλλη «σειρήνα»- κάνει τον ακροατή της εν λόγω θεωρίας να φαντάζεται υπέροχα πράγματα. Τον κάνει να πιστέψει ότι θα κερδίσει τα πάντα και μάλιστα σε καιρούς που τα χάνουμε όλα. Χάσαμε την αυτοσυνειδησία μας ως Έθνος‡ δεν πράττουμε πια ως Έλληνες, αλλά ζούμε και υπάρχουμε σαν πολίτες μιας παγκόσμιας -σάπιας- κοινωνίας. Χάνουμε τα κυριαρχικά δικαιώματά μας εντός και εκτός συνόρων, χάνουμε την ασφάλεια και τη σιγουριά που θα έπρεπε να έχουμε σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο-τομέα, χάνουμε την ανθρωπιά και το φιλότιμό μας και όλα όσα ήταν οι ρίζες μας -τεχνηέντως και επιμελώς- νεκρώνονται. Και το κορυφαίο και σημαντικότερο όλων‡ χάνουμε την Πίστη μας. Δεν γνωρίζουμε τι πιστεύουμε, δεν γνωρίζουμε ποιά είναι τα Δόγματα που ορίζουν και διασφαλίζουν την ορθότητα της Πίστης μας, με αποτέλεσμα να αφήνουμε στο «τιμόνι» του «καραβιού» που λέγεται Εκκλησία «λύκους» και «ληστές» οι οποίοι μας οδηγούν κατευθείαν στο «γκρεμό». Και χάνοντας τα πάντα δεν αντιδράμε σε τίποτα...

      Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ¶γιος νεομάρτυς Μάρκος ο εν Χίω ΕΙΚΟΝΕΣ

      Φτάνοντας προς το τέλος του κειμένου θέλω να σας γνωρίσω και το εξής:

       Όπως πριν την Πρώτη Παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όλη η ανθρωπότητα -από άκρου εις άκρον- δια μέσου διαφόρων χρησμών και προφητειών, περίμενε την εμφάνισή Του, έτσι και τώρα η ανθρωπότητα περιμένει την εμφάνιση κάποιου. Οι «Αναλαμπιστές» τον Ιωάννη, οι Εβραίοι τον «Μεσσία», οι Μουσουλμάνοι τον Ιμάχ-Μαντί, οι Βουδιστές τον «Πεφωτισμένο», οι Ινδουιστές τον Βισνού. Όλοι, δηλαδή, περιμένουν αυτόν που εμείς οι Ορθόδοξοι γνωρίζουμε ότι θα είναι ο Αντίχριστος. Αυτόν για τον οποίο ο Κύριος ήδη μας έχει ενημερώσει εδώ και -πλέον- 2.000 χρόνια (ακόμα και μέσω προφητών της Παλαιάς Διαθήκης).

      Όλα όσα αναφέρονται στην Αποκάλυψη θα γίνουν ή πιο σωστά γίνονται. Και γίνονται όχι διότι ο Θεός προορίζει, αλλά ακριβώς επειδή ως Παντογνώστης που είναι, προγνωρίζει και μας προειδοποιεί. Αυτό που πρέπει και θα πρέπει να κάνουμε είναι να είμαστε προετοιμασμένοι ώστε να μην πιαστούμε εξαπίνης. Να ετοιμαστούμε, μας ζητά ο Κύριος, για να μην ταραχθούμε - κατά το "ητοιμάσθην καί ουκ εταράχθην" μέσω του Ψαλμωδού Δαυίδ. Η Εκκλησία Του πάντα θα υπάρχει. Η «Κιβωτός της Σωτηρίας» δεν θα χαθεί‡, αυτό είναι σίγουρο, μια που ο Ίδιος μας βεβαιώνει γι' αυτό. Ζητούμενο είναι να ψάξουμε και να Τη βρούμε, διότι η Εκκλησία Του δεν είναι οι ναοί και οι ιερείς που δεν κρατούν τα παραδεδομένα Δόγματα, αλλά αντιθέτως τα καταπατούν βάναυσα και κατάφορα. Η Εκκλησία στο τέλος της Ιστορίας του Κόσμου, θα επιστρέψει στη φυσική της θέση και κατάσταση. Θα είναι διωκόμενη στα βουνά και τις ερημιές όπως ακριβώς και ξεκίνησε. Και μη σας ξεγελά το ότι υπάρχουν παντού ναοί και γίνονται Λειτουργίες. Πάντα θα υπάρχουν, εκεί όμως, δεν θα κατοικεί το Πνεύμα του Τριαδικού Θεού, αλλά το πνεύμα του Αντιχρίστου. Ήδη όπως έχω αναφέρει πιο πάνω, με τις αποφάσεις που πήρε η Διοικούσα Εκκλησία στη ληστρική ψευδο-«σύνοδο» στο Κολυμπάρι της Κρήτης, περάσαμε -και επισήμως- στη «Νέα Εποχή».

       «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον[...]» μας λέει ο Κύριος. Προσέξτε καλά τι λέει. Μιλάει για «μικρό ποίμνιο»! Το «λείμμệ το υπόλοιπο δηλαδή θα μείνει στο τέλος...

      Σκοπός της συγγραφής του κειμένου αυτού δεν είναι να σας κάνω να δεχθείτε έτσι απλά τα όσα εξέθεσα. Σκοπός μου είναι να σας κάνω να προβληματιστείτε, να σκεφτείτε και να αναρωτηθείτε ούτως ώστε να ψάξετε και να βρείτε. Και αν ψάξετε και ζητήσετε, να είστε σίγουροι ότι θα βρείτε την αλήθεια. Ο Ίδιος ο Κύριος μας το λέει, ότι όποιος ψάχνει θα βρει και όποιος ζητά θα του δοθεί. Ερευνείστε, λοιπόν, αδέλφια μου, ψάξτε και βρέστε, μάθετε τα Δόγματα της Πίστης, μάθετε το τι και το γιατί πρέπει να πιστεύετε και να πράττετε. Διότι αν αμελήσετε, τότε την ώρα της Κρίσεως θα καταδικάσετε την ύπαρξή σας και πολλοί θα είναι εκείνοι που θα χαθούν, όχι διότι δεν πίστευαν, αλλά διότι δεν ήξεραν τι πίστευαν. Πλησιάζει ο καιρός που ο Αντίχριστος θα κάνει την εμφάνισή του. Ήδη τα συστήματα και οι υπηρέτες του είναι εδώ. Νοιώθουμε την "ανάσα" του στο σβέρκο μας. Τώρα αδέλφια μου, όσο ποτέ άλλοτε, είναι επιτακτική ανάγκη να προετοιμαστούμε‡ ο χρόνος λιγοστεύει. Πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοικτά και να είμαστε σε εγρήγορση όπως μας προτρέπει και πάλι ο Κύριός μας. Προσέξτε‡, δεν σας μιλώ για πανικό και ταραχή‡, όχι. Σας μιλώ για προετοιμασία. Και αν κάποια στιγμή νοιώσετε αδύναμοι, αν κάποια στιγμή σας καταλάβει φόβος, μη λυγίσετε. Είναι φυσικό και λογικό να το νοιώσετε και αυτό μια και είμαστε άνθρωποι. Κρατήστε τον νου, την καρδιά και το βλέμμα σας στον Κύριο και όλα θα πάνε καλά, διότι εν τέλει ο Κύριος θα θριαμβεύσει καθώς η νίκη ανήκει στο «εσφαγμένο Αρνίο», διότι θα έλθει η ένδοξη Δευτέρα Του Παρουσία και η ώρα της τελικής Κρίσης. Ω, ναι‡ έλα Κύριε ημών Ιησού Χριστέ. Αμήν.

      ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΤΡΙΑΔΙΚΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ!

      Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΚΕΡΙΑ ΕΙΚΟΝΕΣ

      http://orthodox-treasures.blogspot.gr/

      https://www.facebook.com/notes/nickolas-zotos


      Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

      Ο π. Αθανάσιος Αττάρτ βοηθά δεκάδες αιρετικούς να ξαναβρούν τον δρόμο του Θεού!

      alt

      Το φόβητρο για μασόνους, πεντηκοστιανούς και χιλιαστές έχει γίνει εδώ και χρόνια ο π. Αθανάσιος Αττάρτ, εφημέριος του Ιερού Ναού της Χρυσοσπηλιώτισσας στην οδό Αιόλου. Καθόλου αυθαίρετο αυτό το συμπέρασμα, αφού το αποδεικνύουν και οι αριθμοί: από το 2005, οπότε και διορίστηκε εκεί με απόφαση του μακαριστού Χριστοδούλου, έως σήμερα έχουν γίνει 40 επιστροφές στην Ορθόδοξη Εκκλησία πεντηκοστιανών, χιλιαστών (ιεχωβάδων) και μασόνων!
      Οπως θυμάται σήμερα ο π. Αθανάσιος, η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση αφορά έναν επιστήμονα γύρω στα 55, ο οποίος φιλοδοξούσε να αποκτήσει πανεπιστημιακή έδρα με κάθε τρόπο. Θέλησε να στραφεί στη μασονία, για να πετύχει τον σκοπό του και το έπραξε. Πριν από δύο χρόνια ζήτησε βοήθεια από τον π. Αθανάσιο, προκειμένου να απεμπλακεί από τον χώρο των τεκτόνων. 
         
      Έπειτα από τις απαραίτητες συναντήσεις μαζί του έγινε και πάλι δεκτός στην αγκαλιά της Εκκλησίας. Εκκλησιάζεται πλέον και εξομολογείται τακτικά, ενώ η σχέση του με τη μασονία αποτελεί πλέον παρελθόν. Μάλιστα, τη μέρα που έγινε η τελετή επιστροφής στην κοινότητα της Ορθοδοξίας φορούσε τα ... εξαρτήματα της μασονίας και στο τέλος τα έβγαλε ενώπιον του εκκλησιάσματος! «Τον έβαλα», θυμάται ο π. Αθανάσιος, «να διαβάσει ενώπιον των πιστών και έναν λίβελο, μια ομολογία σύμφωνα με την οποία εγκαταλείπει τις διδασκαλίες των αιρετικών και επιστρέφει στην Εκκλησία. Τα παράσημα, μάλιστα, και όλα τα υπόλοιπα σύμβολα που χρησιμοποιούν οι μασόνοι εν είδει στολής τα έριξε σε έναν κάδο σκουπιδιών στην εκκλησία! Αυτά, βέβαια, τα κράτησα έπειτα εγώ ως πειστήρια». Δεν εξελίχθηκαν όμως όλα ομαλά στην περίπτωση της μεταμέλειας του συγκεκριμένου μασόνου. Εως και απειλές για τη ζωή του δέχτηκε ο π. Αθανάσιος, και μάλιστα εντός του ναού!
       
      altΗ επίσκεψη

      «Ήταν μια Δευτέρα πριν από λίγους μήνες, όταν δέχτηκα επίσκεψη εδώ, στην εκκλησία, από έναν άγνωστο. Καθίσαμε στο γραφείο μου και μου συστήθηκε ως μασόνος! Έδειξε τα διάσημά του και μου είπε τον βαθμό του στην ιεραρχία τους. Τον άκουγα ήρεμος. Κάποια στιγμή μου είπε απότομα: "Κάτσε στην άκρη. Μην ανακατεύεσαι, διαφορετικά θα σου χαράξουμε το πρόσωπο!" "Μη με απειλείτε", του απάντησα, "γιατί θα καλέσω την Αστυνομία!"» Όσο σοκαριστική και αν ήταν η στιγμή, ο π. Αθανάσιος συνέχισε να μιλά με θάρρος: «Δεν έχασα λεπτό και του τόνισα ότι η Εκκλησία δέχεται τους πάντες. "Ακόμη και με δολοφόνο δέχτηκα να μιλήσω κάποια στιγμή", του είπα, "πριν ειδοποιήσω την Αστυνομία. Επομένως, κάθισε να μιλήσουμε ήρεμα". Του εξήγησα ότι εμείς δεν κάνουμε προπαγάνδα, κάθε άνθρωπος που υποφέρει βρίσκει τη βοήθειά μας. Δεν τους βγάζουμε έξω!» Κάποια στιγμή η συνομιλία έφτασε στο τέλος. Το στέλεχος της μασονίας σηκώθηκε να φύγει. Ξεπροβοδίζοντάς τον από το γραφείο του, ο π. Αθανάσιος του είπε: «Σας εύχομαι να κλείσετε γρήγορα! Μόνο κακό προκαλείτε στον κόσμο και στο έθνος μας!».

      Δέχτηκε ενοχλήσεις μερικές φορές ακόμη, αλλά σύντομα σταμάτησαν. «Είχαν και το θράσος να με ... προσκαλέσουν να πάω στη Στοά τους για αγιασμό! Να πάω εκεί, να με φωτογραφίσουν και να με θεωρήσουν έπειτα μασόνο... Τόσο άτιμοι είναι!» καταλήγει ο π. Αθανάσιος. 

      Το ίδιο αξιόλογο έργο προσφέρει και για τα θύματα των πεντηκοστιανών. Σε 10 ανέρχονται τα άτομα που επανήλθαν στην κανονικότητα του εκκλησιαστικού βίου. Το 2006 ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με κάποιον πεντηκοστιανό, ο οποίος πέρασε μια Κυριακή τυχαία από την εκκλησία και έμεινε ευχαριστημένος από την Θεία λειτουργία. Ζήτησε να τον ξανασυναντήσει και να του μιλήσει. Ύστερα από λίγο καιρό επανεντάχθηκε. «Είναι πολλές φορές που εκφράζουν παράπονα και για εμάς τους ιερείς. Οτι δεν τους δίνουμε την ανάλογη προσοχή. Εμείς, τους απαντάμε, προερχόμαστε από όλο τον κόσμο, δεν είμαστε από τον Παράδεισο ούτε τέλειοι! Προφασίζονται διάφορα πράγματα, αλλά με την αγάπη και την κατανόηση έρχονται σταδιακά και πάλι κοντά μας» προσθέτει.

      Βαθιά χαραγμένη στη μνήμη του είναι μια γυναίκα, περίπου 55 χρονών, η οποία ήταν βαπτισμένη χριστιανή ορθόδοξη, παντρεμένη και με παιδί, όλοι ορθόδοξοι. Αντιμετώπισε, όπως είπε, μια σκληρή συμπεριφορά από έναν ιερέα πριν από μια δεκαετία. Στενοχωρήθηκε και τότε μια γειτόνισσά της της συνέστησε τους πεντηκοστιανούς. Αυτοί αμέσως την υποδέχτηκαν με πολύ φιλικό και άμεσο τρόπο. Τη βάπτισαν στην Αθήνα. Τον Φεβρουάριο του 2016, ένα Κυριακάτικο πρωινό, επισκέπτεται την Χρυσοσπηλιώτισσα. Παρακολουθεί την Θεία λειτουργία και κατόπιν μιλά με τον π. Αθανάσιο. «Καθίσαμε, μιλήσαμε φιλικά και από τότε ξεκίνησε να έρχεται πιο συχνά και συζητούσαμε. Της ζήτησα να που πει ποια είναι τα παράπονά της από τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους μας. "Ο Χριστός είναι η Εκκλησία, όχι εγώ!" της ανέφερα. ¶ρχισε να κλαίει και μου εκμυστηρεύτηκε την επιθυμία της να ξαναγυρίσει» αναφέρει. Ο π. Αθανάσιος της έδωσε να διαβάσει διάφορα κείμενα και να κατανοήσει, μεταξύ άλλων, ότι η Παναγία δεν έχει άλλα παιδιά και ο Χριστός δεν είχε άλλα αδέλφια κ.ά., όπως υποστηρίζουν οι πεντηκοστιανοί.


      Η Βάπτιση

          Έπειτα από επτά μήνες συνεχών συζητήσεων έφτασε η ώρα να γίνει η τελετή μια Κυριακή, ενώπιον του κόσμου. «Διάβασε το "Πιστεύω" και έγινε η λειτουργία επιστροφής παρουσία του εκκλησιάσματος, έγιναν οι ερωταποκρίσεις με τον κόσμο, όπως συμβαίνει στη βάπτιση, παρουσία της οικογένειάς της και κατόπιν μετάλαβε. Επίσης, πριν ψάλλει, διάβασε και αυτή έναν λίβελο και υπέγραψε. Αφού υπέγραψε, στο τέλος την μυρώσαμε και είπαμε τα λόγια τα οποία λέμε και στην βάπτιση. Είπα στον κόσμο, μάλιστα, ότι πρώτη θα μεταλάβει η αδελφή μας! Ηταν τόσο συγκινητική στιγμή ... Η ίδια έκλαιγε, ενώ μετάλαβε και ο άντρας της» επισημαίνει ο ιερέας._

      Πηγή

      http://o-nekros.blogspot.gr/

      Δημοκρατία
      Ορθόδοξη Αλήθεια


      Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

      Ιερομόναχος Βασίλι Nοβίκοβ: Ηλεκτρονικές κάρτες & Χάραγμα ...

      Ο Ιερομόναχος Βασίλι Nοβίκοβ,  της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ομιλεί για τις "ηλεκτρονικές κάρτες" και το "χάραγμα του αντιχρίστου".